Friday, September 22, 2017

Kujtim Stojku: ZHABAT


(Nga libri në proces)


Në një moçal me ujë këllirë jetonin zhabat,


Lumturinë e tyre e shprehnin duke kënduar natë e ditë,


Të përshtatur në këtë kënetë s’u bënte përshtypje e lagura,


Por nga çdo lloj telashesh ata ishin të lirë.



Gjithë natën e gjatë ata këndonin dhe kërcenin,


Me të britura dhe vërshëllima një ditë e gdhinë,


Më i moshuari në mes tyre e ngriti zërin,


E di tha çfarë kërkoni,një mbret dhe ne ta kemi si t’ gjithë.


Zhabat të gjitha menjëherë në kor filluat të luten,


Duke kënduar një zëri në ujin këllirë të moçalit,


O perëndi i madh që të bindemi na dërgoni dhe ne një mbret,


Ashtu si dhe shtazët që për mbret kanë luanin.


Donin një mbret që t’vendoste sundimin e ligjit,


E ata si gjithmonë në moçal të këndonin në qetësi,


Perëndia turfulloi kur dëgjoi se ç’kërkesa ata kishin,


Atë natë në moçal hodhi një regjistër që të mbanin shënim.


Në ujrat e qelbura atë natë asgjë nuk ndihej,


Zhabat u frikësuan tmerrësisht s’lëshonin asnjë zë,


Duke u llokaçitur në ujë me ngadalë filluan të përzihen,


Filloi të fryente erë, e mbi ta sillte një gjëmë.







Gjithmonë kërcenin mbi ujrat e qelbur duke kuatur,

Oh, o Zot i madh të lutemi një zëri me përgjërim,


Na dërgo një mbret të gjallë se asnjëherë nuk kemi pasur,


E ne do t'i bindemi të përulur,do ta kemi frikë.



Pasi dëgjoi shumë herë lutjet e tyre perëndia buzëqeshi,


Sipas kërkesës tyre për mbret u dërgoi një lejlek,


Të gjithë një zëri kuatën: “rroftë mbreti”,


Ai filloi të zbatoi ligjet që i solli vetë me sqep.



Dhe u kërrus poshtë lejleku,ta neveriste herë si thikë ose pirun ,


Pasi i gëlltiste një nga një shtrihej i qetë duke fjetur,


Të gjithë zhabat që jetonin në ujrat e qelbur,


I gëlltiti të tëra, e për pendim s’kishte kohë aq shumë…

Zija Çela: MERMERI QË PIKON


“Në vjeshtën e vitit 1979, në përbërje të një delegacioni të Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë, për herë të parë Zija Çela do të shkelte në Kosovë. Ky udhëtim i tij do të kurorëzohet me tregimin “Mermeri që pikon”, i cili edhe sot të habit për guximin e autorit. Tregimi do të botohet së pari në faqet e gazetës “Drita”, më 29 mars të vitit 1981, në vigjilje të demonstratave të studentëve në Prishtinë, të cilat do ta ndryshojnë rrjedhën e historisë në Kosovë dhe ndër shqiptarë. Ngasësi i frymëzimit të tregimit do të ngjizet nga vizita e autorit në Shpellën e Gadimës, rreth njëzet kilometra në jug të Prishtinës. Ata që e kanë vizituar shpellën, e dinë se njëra nga kthinat më të bukura është ajo që mban emrin Romeo dhe Xhulieta: stalaktiti dhe stalagmiti, duke u afruar ndër shekuj në drejtim të njëri-tjetrit, ndodhen në prag, buzë përqafimit të tyre të përjetshëm... Kaq bukur dhe kaq qartë, refleksi i bashkimit nuk është artikuluar në asnjë vepër krijuese si kësaj here. Ishte intuita gjeniale e Zija Çelës, që e kishte kapur në eterin kosovar këtë ëndërr të magjishme ndër mote. E pra refleksi i brendshëm i shkrimtarit, siç do dëshmohet gjatë tërë krijimtarisë së tij letrare, do të ishte më i fuqishëm se refleksi i rrezikut, fort i prekshëm në kohën kur u shkrua tregimi. Për fat të keq, autorit iu refuzua ribotimi si tekst integral në librat pasues deri në vitin ‘90.”
Akademik Ali ALIU
(Nga libri “Shkrimtar i majave letrare”, kushtuar krijimtarisë së Z. Çelës)
I
Ishim në katin e pestë të “Grand-Hotelit” në Prishtinë dhe Branko Brankoviç tregonte një anekdotë. Ç’është e vërteta, ai tregonte me nuanca. Por ne e kishim të vështirë t’ia merrnim vesh gjuhën dhe, më tepër se anekdotat, na e ndillte gazin e qeshura e tij. Brankoja qeshte me zë të lartë dhe në një mënyrë, gati-gati, alarmuese. Më dukej sikur ai kishte ardhur në dhomën tonë kastile për të na lehtësuar lodhjen e udhëtimit dhe për të na sjellë humor. Pak nga pak, duke u larguar nga atmosfera e anekdotave, atij sikur iu shua diçka përbrenda dhe i ra në fytyrë një hije e lehtë mërzie. Ndoshta ishte hija e qortimit që nuk vonoi të na e bënte:
- Ah, millij, millij, po ç’bëhet kështu! Veni në Gjakovë, Pejë e Prizren dhe nuk lini asnjë adresë në portinerinë e hotelit. Kam pyetur dje, kam pyetur sot, pyeti edhe Darinka me telefon, kurse në portineri asnjë fjalë për ne. Keq, shumë keq, Hatxhi! - m’u drejtua mua, duke i shtuar padashje emrit tim një “t”. Befas, më erdhi për të qeshur duke menduar se kushedi sa qesharak do të tingëllonte emri im po të ishte mbiemër dhe Brankoja t’i shtonte atë prapashtesën karakteristike sllave: Haxhiviç apo Haxhiviq. Por ende e kishte në fytyrë hijen e mërzisë, prandaj u përmbajta. “E kur do të xhironi, tani?” “Nesër”, thashë. “Mirë, shumë mirë! - i ndryshoi toni. - Gjer nesër kemi darkën përpara. Nuk do të zbresim në restorant?”
Nuk kishte shumë që ishim kthyer nga Gjakova, ku kishim filmuar Çarshinë e Madhe dhe me shoqëruesin tonë, një redaktor të emisioneve kulturore të RTV të Prishtinës, e kishim lënë që darkën ta hanim nga ora nëntë. Prandaj, kur trokiti dera, menduam mos i kishte dalë ndonjë e papritur dhe po ngjitej lart të na njoftonte. Por nuk ishte Halimi. Kishte ardhur për vizitë Branko Brankoviç. Tani ora po i afrohej nëntës dhe ne mund të zbrisnim, sapo Iliri të ndërronte këmishën. “Si nusja, - i thashë Brankos për Ilirin, - gati jam, por s’jam gati.” Ai më rrahu supet dhe u ngrit i pari, si për të na nxitur.
Me Brankon ishim njohur gjatë një darke në “Bozhur”. Në darkë e kishin ftuar si njeri të njohur në fushën e etnografisë e të folklorit. Ai kishte ardhur me të shoqen, Darën, një grua si nja tridhjetë e dy-tre vjeçe, shtatlartë dhe elegante. Darën na e paraqiti me këto fjalë: “Moja zhena, moja zhizn i moja umrje!” (“Gruaja ime, jeta ime dhe vdekja ime”). Gruaja i tundi gishtin tregues me kërcënim dhe piu dy gllënjka verë nga gota e të shoqit. Më pas, ajo e përsëriti dhe unë e kuptova se, në të vërtetë, Dara e bënte këtë gjest sa herë i pëlqente veçmas diçka dhe donte ta shpërblente tjetrin me njëfarë përkëdheljeje. “Ah, drugarica, drugarica!”, psherëtiu Brankoja duke u kthyer nga e shoqja. “Ah, drugari, drugari!”, psherëtiu duke u kthyer miqësisht nga ne. Pastaj, me frikën se nuk do ta kuptoja me atë serbokroatishten time të çalë, e ftoi shoqëruesin të ndërmjetësonte: “Ndoshta nuk jeni në një mendje me mua, por mbi të gjitha veprat e Shekspirit unë vë Romeo e Zhuljetën. Nëse Hamleti, në vend të Ofelisë do të kishte njohur Zhuljetën, ju siguroj se nuk do ta dashuronte, pikërisht sepse tek ajo do të gjente atë që i mungonte atij, forcën e karakterit. Ja, përse sot nuk është aq në modë Hamleti. Kurse Romeo e Zhuljeta është një mesazh tronditës për të gjitha kohërat. Unë them se Shekspiri këtë vepër e ka shkruar për të gjithë ata njerëz që s’do të bashkohen kurrë dhe për dëshirat që kurrë nuk bëhen realitet. Dhe njerëz që ndahen e dëshira që digjen gjithmonë do të ketë.” Ai u ndal, i hodhi një sy së shoqes si për ta adresuar bisedën dhe pastaj, duke dashur ta zbuste disi efektin, m’u kthye mua: “Do ta shihni, druzhe Hatxhi dhe do të bindeni vetë!”
Vështrova njëherë nga Halimi mos më jepte ndonjë sqarim të mëtejshëm, pasi nuk e kuptova se cilin Romeo e Zhuljeta do të kisha rast të shihja. Me sa dija, Teatri Krahinor i Prishtinës nuk e kishte vënë në skenë atë dramë gjer atëherë. Po Halimi po kujdesej t’i mbushte gotën Ilirit, kështu që vështrimi im ndeshi në atë të Darës. Ajo buzëqeshi në një mënyrë të tillë, sikur të donte të shfajësonte edhe të shoqin, edhe veten, edhe mua. Kishte diçka të sinqertë dhe prekëse në atë buzëqeshje. Ndoshta këtë e theksonte kaltërimi i zbardhëlluar i syve që, sapo i picëronte në qoshet, dukej sikur ia stërpiknin fytyrën me dritë.
“Bravo, bravo! - i tha Brankos. - Më bie t’ju mbaj mëri, por e pranoj se keni folur shumë bukur!” Dhe piu përsëri një gllënjkë nga gota e të shoqit.
Mua nuk e di përse m’u kujtua Ivan Petroviçi i Çehovit dhe ai qëndrimi i tij prej babaxhani me shprehjen: “Vdis, Denis, më mirë nuk ke për të shkruar.” Dara bëri një brom me ne. Edhe Brankoja cakërroi gotën dhe, dalëngadalë, tërhoqi vëmendjen e tavolinës me anekdotat për Hasen e Husen. Bashkëshortët u treguan gjer në fund të sjellshëm dhe, gjer në fund, në marrëdhëniet e tyre sikur shprehej një gjendje e veçantë.
II
E kështu, Brankoja më rrahu supet dhe u ngrit i pari, si për të na nxitur që të zbrisnim në restorant. Në hollin e “Grandit” kishte njerëz. Poltronat e veshura me lëkurë të zezë dhe, në përgjithësi, mermeri i errët me krisa e damarë të bardhë krijonin një hije salloni. Diku poshtë nesh, si prej një bodrumi të thellë vinte një rropamë e mbytur. Brankoja se pse u sëkëlldis dhe m’u krijua përshtypja sikur do të më pyeste nëse ka në Tiranë klube nate. Por tha vetëm kaq: “Zakonisht, në Europë klubet e natës i bëjnë nëpër bodrume, si për të fshehur një anormalitet. Po të ishte për mua, unë do t’i shpallja anormalë ata që i frekuentojnë. Njerëzit kanë plot halle me të cilat duhet të merren.” Ai bëri përpara gjithë energji, sikur atë çast po shkonte të zihej me dikë pikërisht për klubet e natës. Por befas hapi krahët dhe qëndroi. “Ja, paska ardhur Halimi”, na tha. Halimi ishte ulur në një poltronë të qoshes. Çuditërisht, edhe pse nuk kishim ngrënë darkë, kruante dhëmbët me një fije shkrepëseje. Ai nuk e pinte duhanin, po mbante një kuti shkrepëseje vetëm për dhëmbët. Ishte njeri disi i heshtur dhe, qejfi i tij, të tregohej sa më i përpiktë.
- As topi s’e luan, të parët e kanë përcaktuar me kohë: traduttore - traditore (përkthyesi është tradhtar), - u ankua Brankoja duke përdorur shprehjen e njohur. - U zhduke tri ditë me miqtë dhe asnjë adresë për mua. Ah, druzhe Halim! - psherëtiu. - Me lejen tuaj, - qeshi pastaj duke iu drejtuar gjithnjë Halimit, - ju shoqërues i parë dhe unë shoqërues i dytë. Këtej, ju lutem! - bëri me shenjë nga restoranti.
Nëpër shkallë më hodhi krahun dhe zbritëm bashkë. Vinte i gjatë dhe dilte si nja një pëllëmbë sipër meje. Më duhej të mbaja kokën lart, por edhe ai e mbante disi të varur dhe kështu shiheshim sy më sy kur bisedonim. Brankoja kishte sy depërtues dhe, si çdo ballkanas, i shoqëronte fjalët me gjeste. Kur po pinim aperitivin, m’u duk se bëri një pushim me veten. I ra në fytyrë po ajo hije mërzie që ia kisha vërejtur në dhomë dhe, në atë pushim, sikur mundohej të justifikonte diçka të pathënë midis nesh. Ndoshta i rëndoi heshtja dhe tha:
- Miqtë duhet ta falin Darinkën. Jeni të lutur nga ana e saj ta falni. Me gjithë dëshirën e madhe, mungon sonte në tavolinën tonë.
Natyrisht, nuk kishte ndonjë detyrim për darkën, po gjersa kishte pasur dëshirë dhe s’kishte ardhur, duhej të kishte diçka. “Ndodhi ashtu...”, tha Brankoja. Pa dashje, ktheva kokën nga vështronte ai dhe u habita kur pashë Darinkën në një tavolinë më afër sporteleve. Ishte me një burrë që nuk ma kishte zënë syri më parë në “Grand”. Ajo ishte veshur me fustan të lëshuar, ngjyrë të mbyllët e disi ceremonial. Mbase e priste ardhjen tonë, sepse na përshëndeti nga tryeza e vet duke u ngritur pakëz dhe duke tundur kokën lehtë.
Mbaroi stadiumi në Mitrovicë?, pyeti Brankoja. Në të mbaruar është, tha Halimi. E ndjeu se tjetri kishte pyetur për të ndërruar atmosferë, prandaj shtoi një hollësi: Përndryshe, do të jetë gati kah tetori. Po marrim edhe nga një lloza, propozoi Brankoja. Unë do të marr Shveps, por nuk di çfarë kishit me dashtë ju, tha Halimi. Shveps, tha Iliri. Ndërsa unë porosita raki të vogël si Brankoja. Por do ta pi shpejt, thashë, sepse Halimi... Nuk ka kuptim të vonohesh gjithnjë, Halim. E ndjeu ku desha të dilja dhe uli sytë disi i turpëruar.
Ditën që do të shkonim në Ferizaj, Halimi na zbuloi një të “fshehtë”. “Kafet do t’i pimë nga unë, na ftoi në mëngjes, mbrëmë u shtuam me djalë. E dinim se vetë ishte beqar dhe pandehëm mos ishte bërë dajë nga e motra apo xhaxha nga i vëllai. Po motrat e vëllezërit i kishte gjithashtu të pamartuar dhe më të rinj nga vetja. Lindi nana, tha duke u skuqur gjer te veshët. Ishim pesë dhe tash u bamë gjashtë vllazën e motra. Kështu deshi baba... Mbase kishte të drejtë të skuqej disi, sepse duke gjykuar nga pamja e Halimit, kushedi ç’moshë kishte e ëma. Apo s’do të bajnë edhe kolegët hajgare me mua, qeshi, lene, lene ma!.. I premtuam se do t’ia ruanim “të fshehtën”, por për sekrete të tilla nuk mund të gjesh kasafortë. Sapo hipëm në makinë, shoferi që kishte pritur përjashta, e ngau: I thuaj mixhës Sabri se sidoqoftë me Fetah Asllanin nuk barabitet, baba im ka nantë, shyqyr!
- Nuk ke pse ngutesh, - më tha duke ngritur kokën. - Në shtëpi s’ka mbetur asgjë mangut për mua. Jo, he burrë, s’kisha pasë dert me hangër darkën gjithmonë kështu, - shtoi pastaj.
Brankoja kuptoi se po stepeshim për diçka. U përpoq të dilte nga pushimi me veten dhe u ankua:
- Halim, nuk po arrijmë t’i kënaqim mysafirët sonte. Pa u bëmë edhe ceremonialë dhe harruam se aperitivi më i mirë është humori... E pra, në fshatin tim, - nisi të tregonte, - kemi patur dikur një leshko, njëfarë Dragan Gjuroviç. I hollë dhe i gjatë Dragani, thoshin se mendtë ia kishte pirë sorra. Sesi ra fjala njëherë dhe dikush pyeti në katund përse janë aq të gjatë malazezët. Atëherë u ngrit leshkoja e foli: “Gjyshi Marko thoshte gjithnjë se malazezët bëhen stërhallë duke zgjatur qafën pas maleve për të parë nëse është pjekur gruri në Fushë të Kosovës!” Ah-haaa, - ia dha një të qeshure me breshëri. - Ah, mor Gjuroviç...
- Branko! - e ndërpreva.
- Ç’është? - pyeti ai.
Ishte Dara, gjithnjë në tavolinën e kreut me atë burrin e panjohur që, s’di përse, nxirrte vazhdimisht shaminë sikur po mbytej nga djersët. Ajo na pëshëndeti si herën e parë dhe Brankoja, pasi piu një gllënjkë raki, e kujtoi të shoqen me fjalët: Gruaja ime, jeta ime dhe vdekja ime. Pastaj na u drejtua neve: - Ju lutem, e di mirë se njeriu nuk mund të kënaqet vetëm nga fjalët. Dëshironi të hamë tani?
Ai thirri kamerierin dhe porositëm darkën. Në sallën e madhe të restorantit hynin e dilnin njerëz. Ndoshta në atë orë kishin arritur nga aeroporti edhe udhëtarët e avionit të fundit. Pak më tej, në dy-tri tavolina të bashkuara, ishin ulur rresht e rresht një grup kinezësh. Kisha parë kinezë edhe nëpër rrugë. Ata ishin të veshur të gjithë njëlloj, siç visheshin dikur në Tiranë dhe ndoshta pikërisht nga uniformiteti i veshjes dhe kujtimi i distancave, të bëhej sikur në fytyrat e tyre vërehej njëfarë përvujtnie dhe lodhjeje, çka të kujtonte legjionet e vjetra që rrugëtonin nga një perandori në tjetrën. Biseda kishte ngecur në: “Ah, mor Gjuroviç...” Por a do të rifillonte Brankoja aty?
- Ku do të xhironi nesër? - pyeti ai.
- Në Gadimë, - thashë.
- Domethënë doli fjala ime, do të shihni pikërisht Romeon e Zhuljetën, - ia bëri Brankoja disi i gjallëruar. - I shihni me vëmendje, ju lutem. Keni për t’u bindur se, në llojin e vet, ato përbëjnë një kryevepër po aq tronditëse sa ajo e Shekspirit. O Zot, çfarë mrekullie! Është për t’u çuditur, por dëshmojnë pikërisht idenë e tragjedisë së Shekspirit: në këtë botë do të ketë gjithmonë ëndrra që nuk realizohen kurrë dhe njerëz që kurrë nuk mund të bashkohen.
Ai kishte folur me një ton disi pikëllues dhe heshti gjatë. Heshtëm edhe ne. Po ai dreq Halimi, përse nuk më jepte ndonjë hollësi më tepër, sepse ashtu si në “Bozhur”, nuk po kuptoja ç’ishin Romeo e Zhuljeta e Kosovës dhe ç’lidhje kishin me dashnorët e famshëm veronezë. Ç’është e vërteta, fjalët e Brankos të ngjallnin një ndjenjë dhembjeje e trishtimi për ndarjet e përjetshme dhe për shpirtrat që duhen, por që s’bëhen dot bashkë. Natyrisht, nuk kishte ndonjë lidhje, por mua më shkonte në mend se Halimin ndoshta e trishtonte afrimi i ndarjes dhe m’u kujtuan fjalët që na kishte thënë në Prizren: “Kur do të ktheheni në Tiranë, edhe sa ditë jemi bashkë? Më duket se më shumë e ndezëm, sesa e shuam mallin!”
Por në ato çaste, si ta kisha zemrën të zbrazët, më përpiu mendimi nëse mund të filmohej Romeo e Zhuljeta. Veçse më parë duhet të dija se ç’fshihej prapa këtyre emrave, ndonjë çift real apo... Në qoftë se nesër shkojmë në Gadimë, iu drejtova më në fund Brankos, a mundet që... Haxhi, më thirri Halimi. Ç’është?, ia ktheva si Brankoja pak më parë. Ishte përsëri Darinka. Atë burrin e panjohur e shihja në profil. Pjesa e dukshme e fytyrës, me lustrën e djersës, shkëlqente si parafinë. Ai njeri sikur kishte përbrenda një zjarr tretës apo diçka tjetër, munduese e sfilitëse. Ndoshta e shqetësonin edhe ndërprerjet e Darës. Por kësaj here ajo na përshëndeti fare shkurt dhe ne e përshëndetëm gjithashtu nga vendi.
Po në qoftë se nesër shkojmë në Gadimë, rifillova, a mundet që Romeon dhe Zhuljetën... Brankoja buzëqeshi dhe unë s’e mbarova pyetjen, sepse ai e kishte kuptuar dëshirën time. Natyrisht, më ndërpreu, është e mundshme, madje ju mund t’i filmoni edhe këtu. Si këtu?, u habita. Në këtë sallë, tha ai. Heshti. Një grimë herë shihja si thithte cigaren dhe si i afrohej shpuza te buzët.
- Ju me siguri nuk e dini se cili është ai njeri, - tha për burrin që shoqëronte Darën. - As ti Halim. Ai ka ardhur nga Ljubjana. Ka leuçemi dhe kurohet pa shpresë në një klinikë të specializuar. Dikur janë njohur me Darën në Akademinë e Arteve të Bukura. Atëherë ishin studentë dhe ai e dashuronte. Mirëpo Dara s’ndiente gjë dhe kështu... Kështu, ai ka ardhur nga Ljubjana me dëshirën që të hanë një darkë bashkë. Ishte diçka që nuk mund të mos i plotësohej. Nëse gënjen për atë leuçeminë, kjo është puna e tij. Sidoqoftë, për Darinkën ai ka qenë gjithnjë një i vdekur... Ah, u turbullova edhe unë këto ditë!
Tregimi i tij ra si saç në bisedë dhe duhej të prisje të ftohej ca, pa të mund të thoje diçka. Dhe ndoshta asgjë nuk do të shtohej më, sepse bashkëstudentët e dikurshëm ishin ngritur dhe, në ndarje, po këmbenin fjalët e fundit më këmbë.
- Branko Brankoviç, ju lutem, - u dëgjua papritur zëri i Halimit, - meqë na lejuat këtë intimitet, desha të përfitoja sa pa ardhur Dara. Unë e kuptoj çfarë keni parasysh kur thoni se për Darinkën ai njeri ka qenë gjithnjë një i vdekur. Po përse atëherë, në krye të bisedës, i morët për Romeo e Zhuljeta?
Brankoja më shkeli syrin dhe u mundua ta fshihte këtë gjest, duke shuar cigaren. Pastaj buzëqeshi në një mënyrë të hidhur, por edhe të përmbajtur, siç buzëqeshin zakonisht njerëzit me logjikë të fortë:
- Unë nuk i mora si Romeo e Zhuljeta, unë i deklarova të tillë. Dhe ata janë të tillë, pikërisht sepse nuk u bashkuan. Por më duket se sonte e tepruam me këtë motiv. Apo jo, Hatxhi?
- Për pasojat njeriu mund të flasë gjithnjë gjatë, - thashë.
- Po, po, - qeshi ai, - e saktë.
Nuk patëm më kohë, sepse Dara ia mbërrini. Ishte ende e prekur, vuante që tjetri po vdiste aq i ri dhe, kur u ul në tryezën tonë, iu rrëmbushën sytë.
- Ti je e mrekullueshme, Dara, - i tha Brankoja. - Unë kurrë s’kam për t’u penduar që të adhuroj. Ja, ne pikërisht për gratë po bisedonim, - u mundua t’ia ndryshonte atmosferën. - Dhe unë po thoja se ne, burrat, edhe kur detyrohemi të trillojmë diçka, të shumtën skuqemi nga turpi, kurse gratë, ngaqë janë tepër të dhembshura, dalëngadalë fillojnë t’i besojnë asaj që lozin vetë... E ti po qan me të vërtetë?! - e ngacmoi.
- Pusho, ari! Nuk ke arsye të dyshosh, - e përkëdheli e shoqja duke i hedhur dorën në qafë.
Asaj iu drodhën qepallat dhe, për shkak të syve të veçantë, unë pata përshtypjen sikur lotët do t’i shndërroheshin në qumësht. Sa e pastër dukej Dara.
- Ah, Hatxhi, - psherëtiu, - ah, miq të dashur, po darka po mbaron, kurse sonte unë nuk kam pirë ende një gotë verë me ju!
Brankoja i mbushi gotën dhe dora që mbante shishen se pse i dridhej ngadalë.
III
Na u desh të bënim ca xhirime të tjera dhe në Gadimë vajtëm pas dy ditësh. Ndërsa i vija kasetën aparatit, më dukej sikur e kisha ende në sy Fushën e Kosovës, të rrafshtë e të pamatshme, me heshtjen e shurdhët të hapësirave të mëdha. Binte dielli dhe vende-vende, ku toka ishte lëvruar, dherat e zeza e të shkrifta ndrisnin butë, si flokë të lëshuar gruaje. Një aty e një këtu shquheshin shtëpitë e kosovarëve, me gardhet e pojatat, me mullarët e barit si qeleshe në oborr. Tutje, në udhën që vazhdonte, kisha parë shtëpi të tjera të larta, me çatitë e pjerrëta dhe kapakët e grilave në pjesën e jashtme të dritareve. Në fasada u kishte rënë suvaja, por edhe qoshet anësore pak nga pak ishin kruar duke zbuluar skeletin metalik. Nuk kisha parë asnjëherë shtëpi prej hekuri. Ndoshta tamam artificialiteti i tyre të krijonte përshtypjen se ishin pa themele dhe ishin montuar drejt e mbi tabanin e fushës.
- Ta dish, - më tha Halimi, - në qoftë se do të na mbash gjithë ditën këtu, unë do të të mbaj gjithë natën në hotel... E ç’mirë, moj nanë! - iu kthye një plake që ishte afruar te makina dhe diç po e pyeste. - Hiç mirë nuk jam. I sheh këta të dy? - më veçoi mua dhe Ilirin. - Kanë ardhur dje nga Tirana dhe duan të ikin nesër.
- Jo, hé dadë, kaq shpejt! - ia bëri plaka e hutuar.
Të nesërmen vërtet do të kalonim kufirin. Kishin shkuar pesëmbëdhjetë ditë, por me sa duket koha që shkon gjithnjë është e shkurtër, dhe koha që pret gjithnjë është e gjatë. Që në mëngjes Halimi na ishte ankuar për dhimbje koke, pastaj kishte shtuar menjëherë: “Po edhe ju, dashkeni të punoni ditën e fundit, kurse ne një Zot e di kur shihemi më!”
- Bash prej Tirane je? - më pyeti plaka. Pastaj ia lëshoi litarin lopës që po kulloste aty, si për ta ndier veten më të shpenguar.
- Ai shoku tjetër është nga Tirana, - thashë.
- E ti, bash nga Shkodra?
- Jo, jam nga Durrësi, po Shkodra nuk është larg.
- E pra, e kam një nip në Shkodër, Qerim Lushën. A e njeh?
- Nuk e njoh. Durrësi nuk është dhe aq afër.
- Po edhe në Durrës e kam një fis, - më zuri ngushtë plaka. - Uh, lum dada për të, Avdi Peja i thonë. Ti e njeh, po?
- Kam ikur shpejt nga Durrësi, moj dadë, - e qetësova. - Kam vite në Tiranë.
- Hëhëë, në Tiranë, - u gëlltit gjatë plaka. - E pra, i kam do rrajë fisi edhe në Tiranë. Baba jem, rahmet pastë, shkonte dikur si me kenë tue shkue në Ulqin. A po i njeh ndopak djemtë e Sadri Demollit?
Rashë në hall dhe s’gjeta tjetër shfajësim:
- Do t’i gjej në Tiranë dhe do t’ua çoj selamin tënd, - thashë.
Ajo pati një rrëqethje. I shtriu krahët sikur deshi të më prekte dhe foli prej aty:
- U thuej se ke ndeshë dadën Sutë, Sutën e Ramadan Pejës, u thuej. Ata mandej ma çojnë selamin edhe në Shkodër, edhe në Durrës. - Ajo u gëlltit prapë e lëvizi pak. Dhe mua prapë m’u duk sikur do të vinte të më prekte. - Uh, lum dada për ty! - më zgjati duart. - Merre këtë, se nuk po më ndodhet gja tjetër. E ç’u ba, ku shkoi... - Ishte një gjysmë molle. Mishi lëngështor ishte shumë i freskët dhe dukej se molla sapo ishte ndarë me dorë.
Një fëmijë i vogël u rrëzua ndër këmbët e plakës. Ajo e ngriti dhe vështroi prapë rreth e rrotull, sikur kërkonte dikë. Por edhe mua po më thërrisnin. Halimi kishte gjetur mësuesen, që bënte punën e cicerones në shpellën e mermerit dhe Iliri kishte filluar të filmonte nga hyrja.
- Po ç’bën more, - iu shkreha, - mund të ketë gjëra më interesante në thellësi!
- Ç’thellësi! - ia bëri ai si i dëshiruar.
Kur hodha sytë në kubenë e shpellës, i dhashë të drejtë: diçka prej kristali rrëzëllues kishte shkruar tavanin. “Ti merru me detajet, - më tha Iliri. - Do të ishte mirë të vinim ndonjë projektor, po ku i dilet me kabllo. Thonë se shpella është një kilometër e gjatë.” Kalova përpara; rrugëza ishte e dystë dhe e shtruar, nga të dy anët kishte parmakë të ulët çimentoje. Mësuesja cicerone përpiqej të më shpjegonte diçka për stalaktitet e stalakmitet, ngulte këmbë se paraqisnin interes të madh ngaqë në trup të tyre kishte edhe degëzime të vogla horizontale. Kjo ishte e pashpjegueshme dhe shumë e rrallë. Fati i speleologëve, thashë. Ajo qeshi. Kurse unë e kam të vështirë t’i shoh me syrin e tyre, shtova. Po, pranoi ajo, ç’është e vërteta këtu arti e mund shkencën.
Kisha përsipër një damar në formë qemeri, mbushur me motive bimore e gjeometrike. Ngrita aparatin, por te guva ku fillonte damari, ndriçimi elektrik i shpellës mezi depërtonte dhe kuadri më vinte i mjegullt. Dalta e pandjeshme e kohës kishte gdhendur gjithfarë figurash. Herë më bëhej se shihja një tabaka përplot me grurë të qëruar, herë tjetër se pse më shfaqeshin farfuritës, si prej një xhepi të vogël galerie, ato shkëlqimet e ftohta e pikalore të xeherorëve.
- Përse nuk filmoni?
- Guva nuk ka dritë të mjaftueshme, - i thashë mësueses. - Pastaj, më duket sikur diçka të përafërt kam parë edhe gjetkë.
- Mos doni të thoni në Trepçe? - u mundua të bënte një lidhje.
- Në muzeun e kristaleve, - thashë.
- Pikërisht, - u kënaq ajo. - Është një konstatim që e kanë bërë edhe të tjerë. Të dyja llojet e kristaleve janë të bukura. Por ka që thonë se ato të Trepçes të zgjojnë idenë për t’u bërë i pasur, kurse nga kristalet e Gadimës, kushedi pse, të vjen të qash... Sidoqoftë, - tha me një afsh mallëngjimi, - kristalet e kësaj shpelle s’do t’i ndërroja me asgjë në botë, megjithëse e di mirë se ekonomia e mund artin... Ah, arti! - psherëtiu duke e shkurtuar fjalën. Dhe eci më tej, që të mos më pengonte.
“Haxhi, o Haxhi!”, më thërriste Iliri. Ai kishte mbetur prapa me Halimin e më thërriste sa herë shihte diçka, për të cilën besonte se më kishte shpëtuar. Akustika i binte zërat të përforcuar dhe, herë-herë, kapja dialogun e tyre. Hajt, pije se nuk të mbyt. Ama, një vrimë në ujë, lëpije pra, se t’u ngjit gjithë nëpër buzë... Brrr, ky qenka i pështirë për t’u pirë, pa le më ta lëpish. Brrr! Eh, i ke ojna këto, sot jemi bashkë e bën kështu, por nesër...
- Si ju duket? - më pyeti mësuesja.
- Halimi pi ilaç për dhimbje koke dhe bëjnë shaka, - thashë.
- Ju pyeta për atë këndin atje, - shenjoi ajo. - Nuk ju duket si sy? Përndryshe, është nga thesaret më të vyera të shpellës.
U afrova edhe më nga e majta. Prapa parmakut, një pellg i vogël uji ishte shumë i kaltër, sikur aty të ishte tretur gurkali. Dhe sipër, në mermerin që pikonte, ishte sajuar një sy i madh në formën e bajames, me halat e kristaleve në vend të qerpikëve dhe me bebëzën që dukej e errësuar për shkak të boshllëkut. Një sy balade, më vërshoi në mend. Ku ishte trupi i murosur i asaj gruaje, që kishte lënë përjashta vetëm syrin e djathtë?! Një sy dhe një pellg uji, si një pellg lotësh. Haxhi, o Haxhi! Të m’i çosh selam... Dikush po vinte. M’u duk sikur po vinte dada Sutë. Të m’i çosh selam... Cila ishte ajo grua?! Trupi në kalanë e Shkodrës dhe syri në mermerin e Kosovës, m’u përshkua një ndërlidhje e vetvetishme.
- Haxhi, Haxhi, more!
- Më plase, - iu shkreha Ilirit. - Çfarë dreqin ke që thërret?
- M’u mbarua filmi e po dal jashtë të marr një kasetë.
- Ani, - tha mësuesja, - e dija se do t’ju pëlqente.
- Kishit të drejtë pak më parë, - thashë.
- Po, po, - mërmëriti ajo, - këtu të zbutet shpirti dhe mua më vjen të qaj. Gjithçka unike ka pushtet të çuditshëm.
Halimi filloi të fshinte buzët prej lëngut ngjitës të ilaçit. Bënte fresk, krijoheshin korrente nga xhepat e shpellës. Xhepat ishin të zënë me argjilë, por me sa duket komunikonin nëpërmjet të çarave me katet, që ende nuk ishin eksploruar. Rreth e qark sikur ndihej një e fshehtë, që argjila ia kishte mbyllur gojën dhe nuk e linte të dëshmonte praninë e vet. U-e-uuu, gulçonte fshehtësia, u-e-uuu ngashërehej mistershëm. Të vinte të ktheje kokën majtas e djathtas dhe të hetoje nëse vërtet ishte ndonjë ngashërimë apo era ishte fryma e asaj bote, e cila nuk pajtohej me varrin dhe priste të ringjallej... Ja dhe Romeo, ja dhe Zhuljeta, dëgjova papritur. Nga dilte zëri, kush fliste?
- Romeo vjen pak më i gjatë nga Zhuljeta, - shtoi mësuesja. Ajo po fliste si për të gjallët dhe, kur u mënjanua të binte drita mirë, pashë një stalaktit që zbriste nga kubeja dhe një stalakmit që ngrihej nga trualli i shpellës. Ishin prej mermeri të lëmuar dhe të rrëshqitshëm.
U kthye Iliri e zuri të filmonte sfondin rreth e qark. Mësuesja i rrinte në krah. Skenën për vete, aktorët po ia lë atij, tha për mua duke qeshur.
Mbeta në heshtje një grimë herë. Pas asaj nate në “Grand”, e kisha pyetur Halimin dhe ai diç më kishte thënë për Romeon e Zhuljetën e Kosovës. Më kishte folur në një mënyrë të përgjithshme dhe me një ndjenjë mosdashjeje, sikur ta bezdiste ajo bisedë. Ai s’më kishte përmendur asnjë nga ato hollësi, që tani i kisha para syve dhe që më duhej t’i filmoja. “E ç’pret, - më tha, - vër kameran nëse ke për të filmuar, ose t’i vëmë kapak kësaj pune e të shkojmë. S’e kemi ndër mend ta kalojmë tërë ditën këtu.” “Ditën do ta zgjas për vete, që të shkurtoj natën për ty”, e ngacmova. “Mirë, mirë”, ia bëri ai, “por sonte s’ka gjumë, ta dish.” Nxori shishen e ilaçit, u bë gati të pinte dhe një gllënjkë, por vetëm e nuhati. Pastaj thartoi fytyrën i mërzitur:
- Ma bëre borxh ditën e fundit!
- Po ç’bëhesh qesharak, - thashë, - do të kemi kohë të rrimë herë tjetër.
- Ee, - murmëroi, - kushedi a takohemi ndonjë ditë!
- Po, - tha mësuesja, - pas një milion e pesëqind mijë vjetësh. - Ishte një keqkuptim që lidhej me profesionin e saj. E ndjemë menjëherë, sepse ajo u kthye nga ne dhe vazhdoi: - Zakonisht, të gjithë sa vijnë, i mundon kureshtja nëse Romeo e Zhuljeta do të takohen një ditë. Sipas përcaktimit të shkencëtarëve, ata do të bashkohen pas një milion e pesëqind mijë vjetësh. - Dhe shenjoi me dorë distancën mes tyre.
Stalaktiti e stalakmiti ishin nisur në drejtim të njëri-tjetrit dhe dukej sikur dëshira për t’u bashkuar ishte shpirti i fshehtë që i kishte rritur. Por s’ishin bashkuar dot. Mundimi i gjatë nëpër kohë sikur i kishte stepur. S’di pse ndieja një përhedhje nëpër muskujt e krahëve; më turbullonte dëshira t’i zija me dorë dhe hapësirën e ngushtë, si një kufi në boshllëk që i ndante, ta kaloja duke tërhequr herë... “Ah, është e pamundur të dalësh kundër Shekspirit të madh, - m’u bë se më foli dikush. - Në këtë botë gjithmonë do të ketë ëndrra që nuk realizohen dhe të dashur që s’bëhen dot bashkë.” M’u kujtua Branko Brankoviçi me atë fytyrën e madhe dhe atë shprehjen herë të pikëlluar e herë prej babaxhani. Të ketë dyshuar se Dara e ka dashur ndonjëherë atë bashkëstudentin? Ta ketë fashitur dhembjen tani?, pyesja veten. Natyrisht, do ta kishte të tmerrshme po ta humbiste njeriun e tij. Kushedi ç’do të ndiente dhe kushedi ç’do të bënte, sikur Darinkën... Më erdhi mirë që miqtë ishin bashkë dhe ndiheshin të lumtur.
Sidoqoftë, të thëna në një çast të papërshtatshëm, fjalët e mësueses sikur na rënduan. Sa kohë filmuam, Halimi foli a s’foli dy fjalë. Zinte me gishtërinj pjesën e ballit midis vetullave dhe, herë-herë, më hidhte një vështrim me atë ndjenjën e mërzisë e të mosdashjes për të qëndruar më gjatë.
Ai e ruajti këtë mërzi edhe duke vozitur makinën. Vetëm kur bëmë një copë rrugë, na tha:
- Të kishim pirë ujë, makar, kam etje.
M’u kujtua copa e mollës që kisha në xhep dhe e nxora.
- Dale, kam edhe unë një copë mollë, - tha Iliri. - Ma dha një plakë, kur dola të ndërroja kasetën. Edhe tha, ma ço selamin...
- Ah, po edhe mua dada Sutë ma dha, - thashë i habitur.
Për disa çaste, copat e mollës m’u lëkundën në shuplakë të dorës. Kushedi përse, ndjeva atë përhedhjen e mëparshme në muskujt e krahëve. Si pa dashur, zura t’i afroja dhe, kur copat u bashkuan në grusht, pashë Halimin që po më ndiqte në pasqyrë.
- Hë?- ia bëri.
- Është një mollë, - thashë, - dy pjesët përputhen. Hm, djali i mixhës Sabri, po u shihkemi prapë, - qesha.
Nuk bëzajti. Pak nga pak, shpatullat iu ngjeshën në sedilje, sikur po rehatohej për të fjetur. Pastaj i fryu nga dritarja asaj fijes së shkrepëses që mbante mes dhëmbëve dhe, si liroi gojën, ia mori me zë:
Mos e qaj me lot, moj dado
Mos e qaj me lot,
Se shkon moti i parë, moj dado
Porsi dita sot...
Makina shkonte me shpejtësi dhe, përpara, fusha dukej sikur vinte me vrull drejt nesh.

Dhimitri Jani Kokaveshi: PETALESH

Bota, dhurohet si mister 
zbarkon
mëshire nuk e pres
për jetën.
Jetën!... E pres, gëzimeve
e ftoj.
Më fton dhe m'i kuron
misteret?...
Dritës zbërthej, si një ceremoni
përzgjedhur
mirësive, nuk e mohoj
përballjesh!...
Dhe kur më provokojnë
hijet?...
S’i fsheh, mes dritës, përplasur
i zbërthej
hijet?... Si dhimbjet po i tret
misterit
të pa zgjidhur, të ndriçohen.
Mendimin, shtrij
jetës ja ngarkoj vitet!...
M’i numërojnë.
Si lojë petalesh, e afroj dhe shtrihem
mbi mendimet.
Aty!... Po akordohem mbi dëshirë
kur s’i arrij
dhimbjet?... Ja shkul
një e nga një
si lules!... Që përkulen dhe
zmbrapsen
pa një rezistencë, përkuljet?...
I shpërfill
mistereve… zbërthehem.
Mes të panjohurës
i mbroj me të kuroj... çuditë.
Dhe ti o dritë!...
Kur më mohon, po më ndryshon
nuancat.
Jetën!.... Pa tone, e harroj
ashtu më shuhet
drita. Dritës!...Harrohem që ti gjej
fajet dhe fatin?...
E përzgjedh, me lulet vjen!...
Pranvera.

X
Shtrihej!.. Si dallgë prehri i saj, në një mbulim përsosmërie bregut i falte… një madhështi kjo mrekulli, mundet..., veç mes ndjesive.

Ramiz Kuqi: Cikli poetik "Para Gjergjit"

KRUJË
Para Gjergjit përulet koha stinët
Senatorë flamuj gjeneralë
Gurët shpalosin ëndrrat e kombit
Dielli shkëndijë zjarri xixa strallë
Evropa kafshon buzët hartën
Mëkatet kokëulur rikthehet në gjumë
Po malet e lisat e gjatë me fyej
Tundin krahët ëndrra t'u bëhet lumë
Para Gjergjit veç do kalemxhinj të krisur
Nxijnë emrin e tyre për disa florinj
Para Gjergjit përulet koha stinët
Për(u)len dhe do faqezinj !

PO IK
Fjala e bukur e besës si lejlekët
Nëpër re vjeshte e shi qielli të ftohtë
Si një varkë e shpuar që endet nëpër det
Me një shportë kujtimesh lidhur në nyje
Natën udhëton nëpër kulla kuvende fisesh
Te balli i oxhakut janë ulur portrete me florinj
Në letër e dorë
Nënshkruajnë dosje fjalë evrope emri im
Grisur rri në skaj të këtij horizonti Ora e fatit
Për faqe të dheut
Zëra predikuesish më kthejnë në vitet e mbrapshta
Kur nata ishte mbushur me gogol të frikshëm
Që shponin qiellin me gjilpërë e Un' i ndezur
Fikej ngadalë
Udhët ishin mbushur me qe e kuaj zëra të tokës
Përtej Izmirit e Bursës toka shterpë
Një qiell i ri mbulonte ëndrrat çdo natë
Zëra predikuesish më kthejnë në vitet e mbrapshta
Bukëshkalët !

RRUGËT
Sa të gjata pa kufinj
Të largëta
Udhë idhnake
Herë edhe të frikshme
Si hije
Me germa të panjohura
Në çdo hapërim
Si trok kali
Rrugë me shi !

KOKËN LART
Kur të gjuajnë me gurë , mbaje
Fjalën e urtë ruaje për mikun
Në sofrën e kullës shtroje 
Me një gotë verë
Zogut hapja dritaret e shpirtit
Për një fjalë e bimē të keqe
Mos e hjerr një arë me kallinj
Bukën shtroja
Atij që ndjell me fyell
Tufën e harlisur, këngēn
Për një lindje të agimit
Me diell
Kokën lart!

Thursday, September 21, 2017

Vasil Tabaku: QARJEQESHJE

Jam buzëqeshja e dhimbjes
Drita që regëtin në errësirë
Mbi këtë kohë pa kohë
Nëpër hunerat e trishtimit…
…se dikush
Dhe gjithkush luan me jetën time
Klithmat mbledh
Nëpër fushëtirën e qiellit
Mbi rrufetë e zjarrta
Në këtë qarjeqeshje
Mbështjellë me puthjen time
O kohë pa kohë
O ditë prej nate
Verbuar nga mëkatet
Hapat e mi prej psherëtimash
Burgos nëpër baltën e ndyrë
Të kësaj dite
Shtrirë mbi stuhitë
Si një peng I heshtjes
Mos ma vrisni shpresën
Lërmani të fluturoj
Vështrimin tim
Mbi supet tuaja drejt lirisë
Ju thash
Jam liria që vritet cdo cast…
Mos më kërcënoni me terrorin
Me pabesinë
Dhe tmerrin…
Buzëqeshja juaj
Që përgjaket cdo ditë
Dhe dashuria
Me kufomat e ëndërrave
Përqafuar tragjikisht…
Lëreni ëndërrën
Krahët e prerë të saj
Le të rriten
Nëpër fluturimet e pamundur
Ma jepni puthjen e rrëmbyer
Të ndërtoj dashurinë
Nëpër këtë qarjeqeshje
Që vetëm emër nuk ka…

Sinan Kërpaçi: SJELLJE



Jam në Jon edhe në Ty:
dy zgjedhje që ngrenë dallgë,
ndërsa për të mbetur djalë
erdha t`u futa në tendë.
Kush na pa tha pak më tej:
“Sjellje për t`u mbajtur mend!”
për zgjedhjen time të tretë.


Wednesday, September 20, 2017

Arqile Vasil Gjata: MË PRIT TE KODRA E KUKULLAVE

E dashur, eja!
Eja të çlodhemi livadheve të kujtimeve tona!
Më prit tek Kodra e Kukullave,
të ngremë balona si atëherë kur u dashuruam…
Ose,
të pres në Anfiteatrin e çudirave,
atje ku vallëzojnë vetëm erërat.
Sa shumë u ngjaje bukurosheve të antikitetit!
E bukur ishte ajo ditë,
emri yt sup më sup me buzëqeshjen e syve,
të kujtohen trëndafilat?!
Mbi shkëmbinjtë e thinjur
e çuditshme është jeta!
Po ja,
filluan të bien gjethet e vjeshtës,
në përshpirtjen e udhëtimit rrugëve të lotit
kujdes të kesh nga retë!
Eja në funeralin tim, thjesht me fustan veror.
Edhe pse do t’jetë e dhimbshme,
ti, me buzët e kuqe do puthësh heshtjen…
Të pres, eja…
nga a.gjata

Tuesday, September 19, 2017

Zija Çela: VENDLINDJA E PËRFOLUR


Pasi lëngoi në shtrat për disa vjet, më në fund u duk se i erdhi ora e vdekjes. Trupi i kishte mbaruar, ndërsa fryma vetëm sa linte shenjë në faqe të pasqyrës. Megjithatë, vdekja nuk po e merrte. Truri herë i binte në errësirë, herë i sillte radhazi si në film ca pamje të paharrueshme nga zabeli i Kalumit. Në një ditë behari, ai kishte parë një femër të re që i kishte farfuritur ndër sy veshur ashtu me tesha të lehta, përplot gufime në gjoks, teksa kapërcente gur më gur jazet e përroit, që lëshonin dritë si fije kllapodani dhe ia bënin më të zjarrtë nxitimin për të hyrë në zabel. Në këmbësoren përkundruall, duke pritur i etur, përshkohej hijshëm një mashkull i shëndetshëm me shokën ngjyrë shege në brez, jelek të qëndisur e potina me gajtana.
I zënë në beft dhe pa e ditur përse, Cam Alcani e kishte kthyer kokën nga maja e kodrinës ku përndriste kambanarja e kishës, pastaj në shpatin me luadhe, pastaj në dushk e në larushk, gjithandej ku ishin bardhokat e hënorët, sepse deshëve e cjepëve që mbaheshin për ndërzim, në katundin e tyre s’u thoshin as përçakë e as përçorë, por hënorë. Pas një grime, atij iu bë se shkreptiu në të thatë, ca tafte flake që llapsën fluturimthi ia përcëlluan fytyrën dhe ai, i shushatur e me drithma në trup, mbuloi sytë me shuplaka. Sa zgjati? Pikërisht këtu i shuheshin pamjet dhe truri i binte përsëri në terr.
Grahma s’po kishte të sosur, askush nuk e kuptonte se në ç’pejzë a qenëz të fshehtë i qëndronte shpirti, prandaj provuan gjithçka që zakoni këshillonte për raste të tilla. Të parin i propozuan shkalcin. Në bazë të një riti të vjetër, kush ishte për vdekje e nuk i dilte shpirti, e vinin me dyshek në shkalc dhe i bënin një shëtitje rreth e qark, që të nxirrte mallin e fundit për visin ku kishte lindur. Mirëpo plaku u xhindos kur ia përmendën shkalcin. Atëherë, për t’ia lehtësuar vdekjen, njerëzit e familjes, e shoqja, djemtë e nuset, vajzat dhe dhëndurët i vajtën me radhë në dhomën e dergjes, u përkulën mbi kokën e tij dhe i thanë se çfarëdo gabimi apo faji të rëndë që në vitet e gjata të jetës mund të kishte bërë ndaj tyre, ata ia kishin falur. Si mbaruan njerëzit e oxhakut, ia dhanë hallallin edhe vëllezërit e motrat, që kishin lënë konakët e tyre për të ardhur pranë tij. Pastaj pritën që të vdiste. Por lala Cam prapë nuk dha shpirt. Atëherë e zgjeruan rrethin me kushërinj nga degët e gjakut e të tamblit, por as përfalja e tyre nuk e ndihmoi për të shkuar në atë botë. S’u mbetej veçse të hapeshin akoma, duke grishur kumbarë, miq e dashamirë të largët, me shpresën se pengu që i kishte mbetur në zemër dhe nuk e linte të vdiste, ndodhej te ndonjëri prej tyre. Por përsëri asnjëri s’e ndihmoi për gjumin e përjetshëm. Për dreq, plaku diku kishte ngecur, mirëpo se në ç’gozhdë i varej shpirti aq keq, përsëri askujt s’i shkonte mendja.
Ndërsa heka vazhdonte dhe bijtë ngulmonin te koka e tij, Cam Alcani arriti të nxirrte një fjalë. Për t’ia plotësuar dëshirën e fundit, ata vrapuan menjëherë në adresën që kishin dëgjuar. Por sapo njeriu i thirrur hyri në dhomë, hapi librin e lutjeve dhe nisi t’i këndonte La ilahe il-lallah, plaku përmblodhi veten e kundërshtoi:
- Jo hoxhën, por Hoshën!
Prej asaj kërkese të çuditshme, gjithë sa u ndodhën në dhomë mbetën të mëruar. Por kleriku i dijshëm nuk u lëndua, ai tha se atje ku ka syrin, njeriu ka edhe shpirtin.
Si t’ia bënin tani? Askush nuk kishte sy e faqe të shkonte te Radi i Zarishit dhe t’i thoshte se Hoshën, gruan e tij të bukur, më të bukurën në lagjen e katolikëve dhe për të cilën, që ta merrte, i shoqi dikur kishte kërcënuar se qiste pushkë, plaku i tyre e lakmonte në dhomë, sindozot me kërkesën më të mbrapshtë:
- Vetëm për vetëm me Hoshën, - kishte mundur të shtonte zavalli, pas atij keqkuptimi qesharak.
Radi, burri kokëkrisur, e kishte bërë dasmën rreth nëntë vjet më parë dhe njerëzit e shtëpisë u kujtuan se tamam qysh prej asaj kohe, i mbërthyer nga një sëmundje pa emër, plaku Cam kishte zënë shtratin dhe s’e kishte kapërcyer më pragun e derës. Të gjithë e mbanin mend, gjithashtu, se në atë dasmë ai kishte kënduar për herë të fundit, sado që shumëkush s’ia kishte vënë veshin ose ishte mahitur me të. Kur Hoshën e bukur, veshur nuse, e kishin nxjerrë në oborr dhe trimat e shtruar në tyeza e kishin pushuar ahengun një copë herë, për t’ua lënë radhën grave dasmore, mes heshtjes dhe atij kundrimi të përgjithshëm kureshtar, befas ishte dëgjuar një zë burri. Të gjithë kishin kthyer kokën në një drejtim dhe në atë drejtim të gjithë kishin parë lalën Cam, më këmbë, me shpatullat e rrasura në gurët e avllisë, duke çalltisur me dy duart për çiftelinë, ndërsa dhëmbët me kapsula platini i praronin si fluturashka zjarri në gojën e hapur. Sipas këngës që sapo kishte zënë, Cam Alcani nuk ndodhej në oborr; se ku ndodhej, kënga nuk e thoshte, thoshte vetëm se çfarë shihte ai:
Ooo,
kur po luanin cicat nën fustan,
ia bënin kumbonat drang e drang...
I mjeri unë, i mjeri!
Ooo,
kur po zgjidhej matanë shoka,
thashë nën këmbë po çahej toka...
I mjeri unë, i mjeri!
Ooo,
kur m’verbuan do vetëtima,
kofshë e cica nxirrnin xixa...
I mjeri unë, i mjeri!
Ooo,
m’u mbush mendja veten me e mbytë,
për qind vjet mos me t’i pa sytë...
I mjeri unë, i mjeri!..
Natyrisht, dasmorët patën shkaqe të ndryshme për t’u argëtuar, aq më tepër që ajo këngë ose ishte aq e vjetër, sa askush s’e sillte në hatër, ose ishte aq e re, sa askujt s’i mbeti në kujtesë. Megjithatë, njëri prej burrave që e kishte në krah dhe që e kishte dëgjuar plot kërshëri, pranoi se të gjitha fjalët e tjera i kishte kuptuar, por një gjë nuk ia rrokte truri: “Mirë, ai taravoli e vret veten nga dalldia, por asaj tjetrës si do t’ia shohë sytë mbas qind vjetësh?!” Lala Cam ia ktheu: “Brenda përbrenda dheu është i errët dhe i plleshëm si barku i gruas, prandaj mbin fara aty. Jeta na ndan, kurse varri…” Filluan gratë dhe s’pati qetësi për ta mbaruar përgjigjen, sepse dihet që grifshat në ferrë, pelat në lëmë e gratë në valle, nuk lodhen kurrë. Por proçka e plakut, ndonëse ato ditë u përfol, sidoqoftë u harrua.
- Lala Cam, - e pyeti më i madhi nga djemtë, - po ta sollëm Hoshën, e mban fjalën, vdes e shkon?
- Them se shkoj, - u hamend ai.
- Veçse mos u bëj zevzek! Po e lëndove gruan e huaj dhe na bën me turp, unë të vras me dorën time.
- Më vrit, - i dha leje të birit.
Bënë si bënë dhe, nëpërmjet një kunate, i çuan lajm Hoshës. Ajo tashmë po hynte në të tridhjetat, ishte bërë nënë, por bukurinë e ruante si në ditën e dasmës. I folën për dëshirën e pakthyeshme të plakut, e siguruan se, për të mos i lënë të shoqit ndonjë koritje, ishin të gatshëm që gjakun ta bënin vetë, duke e ruajtur prapa derës me pushkë. Dhe Hosha nuk kundërshtoi.
Kur hyri, iu duk se plaku po flinte. Kur u afrua, pa se sytë i kishte kapak. Ndërmjet kapakëve notonte brymë e mjegull. Ajo e nxori nga mjegulla duke qeshur:
- Më ke kërkuar, teveqel?
- Të kam kërkuar, Hoshë, dhe ta di për nder që erdhe. A jemi vetëm?
- Vetëm jemi, - tha gruaja, - derës ia vura shulin.
- Ashtu, moj Hoshë, - u kënaq plaku, - vetëm një derë nuk mbyllet kurrë, ajo e mortjes. Njerëzit jeta i ndan, kurse varri i përzien. Si thua, i përzien?
Hosha pranoi se vdekja është daulle për kokë dhe shtoi:
- Varri i bën bashkë. Mbas njëqind vjetësh, ndoshta edhe andej kërcehet dërrasë më dërrasë. Lehtë, si me thënë, gur më gur nëpër përrua.
- Eee, - u kënaq fort plaku, - e mbake mend, gur më gur. Shih, shih, as vesa hala s’paska rënë në fiqirin tënd, Hoshë!
Pastaj rënkoi, derisa u duk se humbi në jerm. Ishte shtrirë në shpinë dhe disa herë u rrek ta kthente kokën nga Hosha, por eshtrat e qafës nuk iu bindën. Nuk iu bindën as kur Hosha u përpoq t’ia kthente vetë. Ndoshta i kishte ngrirë tërë trupi. Jo, njëri krah po i lëvizte ngadalë. Pikërisht atë krah e shtriu drejt saj dhe, me mundim, arriti ta fuste dorën nën fustan. Gruaja u drodh. Për të mos nxjerrë zë, kafshoi buzën. Pastaj, përballë ngërçeve të tij, pyeti:
- A po do që Hosha ta ngrejë fustanin?
-Jo, jo, - tha ai, - perdja po bie, nuk është duke u ngritur, Hoshë.
Pas një grime, dora e rreshkur vazhdoi të ngjitej përgjatë kofshëve të saj, pak e nga pak, derisa pëllëmba i preku barkun. Hosha prapë u drodh, por as thirri, as lëvizi. Edhe plaku, ndërkaq, aty u ndal.
- Lala Cam, - bëzani ajo.
Ai u përgjigj me bulat e gishtërinjve. Në fillim nisi t’ia lëmonte kraterin e mbyllur të kërthizës, pastaj tërë hapësirën tjetër, faqe më faqe dhe kulm më kulm. Kapakët e syve i qenë puthitur, nofullat po i nguroseshin, e nuhati edhe ngurosjen e krahut dhe deshi të thoshte diçka. Por u pajtua me të kundërtën, ishte më mirë t’i rrëshqiste dora, sesa goja. Dhe dora i rrëshqiti. I rrëshqiti pa jetë nëpër shpatin ballor të Kodrës së Venusit dhe arriti te pjerrina e lëmuar, lulëzuar me eshkë e krrela myshku.
- Hë? - u dëgjua të pyeste garanti, djali që kishte pritur me pushkën ngrehur pas derës.
- Vdiq, - i dha mandatën Hosha.
- Tha gjë, la ndonjë amanet?
- Asgjë. Veçse, para se të vdiste, u çmall pak me vendlindjen. Nganjëherë, pleqtë kanë mendje fëmije.
Varrimi u bë të nesërmen. Të pranishmit, edhe pasi hoxha i këndoi talkinën dhe varri u mbulua, pritën një grimë herë gjithë ankth, a thua se dheu mund të lëvizte. Por kleriku i qetësoi: “Ky qyqari e di se çfarë ka hekë! Por zevzek a jo zevzek, besoj se tash ka vdekë.”
1998

Ramiz Kuqi: LEONIDA IME NUK DI SHQIP

Duke ecur nëpër korrodorin e gjërë ku anash kishte edhe shumë shitore të vogla, A. dëgjoi një zë fëmije që qante përvajshëm. Ktheu kokën pas dhe, pa një nënë me ngjyrë aziatike duke e mbajtur një foshnjë në gji. Iu duk se nuk e kishte mbushur ende moshën njëvjeçare. Lëvizte me këmbë e duar e nëna , një grua shtatgjatë, me flokë që qethura si frizurë mashkulli, ishte vënë në siklet të madh. Në anën e djathtë të asaj hapësire të hapur, njerëzit pinin kafen e mëngjesit.
Në këmbë rrinte një burrë rreth të dyzetave dhe mbante në dorë një aparat elektrik, i destinuar për masazh të trupit. Ai kishte vendosur një fotografi në mur , me pamje të kurrizit të shpinës së njeriut dhe donte të tërhiqte vëmendjen e njerëzve për t’i shitur ato. E kishte parë A. disa herë, disa vite dhe ai vinte aty pikërisht në stinën e vjeshtës ,kur njerëzit me sëmundje reumatike kishin nevojë për të blerë ndonjë nga ato pajisje për t’i pakësuar dhembjet e natës.
A. lëvizi tutje hapësirës dhe me sy i kërkoi dy miqtë e tij, të cilët e kishin grishur atë të shtune me diell dhe ,nuk i pa askund. U kthye sërish në fillim të ecjes . Për një çast iu duk se në atë tavolinë ku ishin ulur një burrë i moshuar dhe një çupezë e re, e racës aziatike, dikur qe ulur edhe ai me miqtë e fjalës. Luajti kokën një herë dhe u ngjit shkallëve elektrike .Doli në udhën që e shpiente drejt shtëpisë. Kishte lënë garazhën e hapur dhe , nga nuk i shkoi mendja. Nxitoi , këputi rrugën duke shkelur mbi vijat e bardha të asfaltit, hyri në zonën e lagjes dhe u fut në oborr. Mori digitronin dhe e mbylli. Cingërima e telefonit ra si një tingull notash mbi piano.
- Ka një gjysmë ore që jemi duke pritur !.- Je duke ardhur? – Në gjindemi në fund të restoranit, në një skutë, gati si të fshehur, se nuk kishte askund vend të lirë.
- Jam duke ardhur. Sa u ktheva nga shëtitja që bëra sot ,deri në buzë të malit, atje mbi asfaltin kryesor që të lidhë me qytetin.-Për disa minuta do të jem aty.
-Mirë, mirë. Ne jemi ulur , - u dëgjua zëri i Arsimit.
A. trupoi nëpër rrugën dytësore dhe zbriti nëpër të njëjtat shkallë. Nuk e dëgjoi më zërin e foshnjës e as nuk e pa aty shitësin e pajisjeve elektrike . Hapësira gumëzhinte nga zërat e njerëve, gjuhëve, racave. Ai aty vërejti Benin, i cili po mbante një kapelë ngjyrë hiri në kokë. Iu duk pas si i zbehur në fytyrë. – Keni pritur gjatë kohë?- e pyeti si me ndrojtje.
- Ka disa minuta . Po mezi gjetëm vend. Tash po pres në radhë për t’i marrë kafet. Arsimi është atje poshtë , në atë kthesën, në një ngushticë të vogël.
- Ja një vend u lirua,- i tha A. Arsimit. I thuaj Arsimit që të vijë në anën tjetër të sallës. Është kundruall diellit , afër xhamave dhe hapësirë e ndritshme.
-Paske gjetur vend ideal.,- i tha Arsimi.
- Unë gjithmonë ju nxjerr nga situatat, e di ti ?
- Si jo, i tha Arsimi. Ai kishte veshur një palë rroba të reja, të lehta dhe të hekurosura për mrekulli. Kurrë nuk del ky njeri pa kravatë,- mërmëroi nëpër fjalë A..- Qenke veshur si për festa!,- i tha A.
-Kështu jam për çdo ditë,-iu përgjegj Arsimi.
- Koha ka hyrë Arsim në zgavrën e ujkut., vazhdoi A. Zgavra duket se është e thellë, pa dritë, pa ujë. Nëpër te enden kërminjtë, bretkosat, peshqit e ndonjë gjallesë tjetër. Stina është mbushur me njerëz : b(i) thakë, b(y)thakë,la(r) ashë, b(u)takë, Si do kalemxhinj me njëqind fytyra !. Para dite të lavdërojnë, të hipin në qiell, të endin mes reshë, në muzg, kur zbret nata e lodhur,lundrojnë nëpër ëndrra, ndërrojnë sahanët , se lakmojnë si sahanlëpirës, bien në gjunj e puthin ikona e bien në sezhde, ngrisin mite për përandori, akixhinj,zurlexhinj. – Ika se kam lënë nipat e mbesat në oborr!,- u tha miqve A.
- Ditën e mirë e kalofsh bukur i thanë me një zë Haza dhe Mushi.
A. ndoqi udhën e përditshme. Atje ai për çdo mëngjes ngjitej kodrës , kapërcente nëpër dy a tri përrocka. Eci edhe atë ditë. Në një pushimore, skaj udhës së asfaltuar, hoqi çantën nga krahu dhe u ul për të pushuar pak. Nga larg e pa një pjesë të atij pylli mbi të cilin kishin rënë disa mjegulla, si një shtëllungë leshi.U shtri mbi barin e njomë për pak minuta dhe , ndjeu se trupi i iu lag. . Brofi në këmbë. Një breshëri shiu u derdh mbi male e trupin e tij . Nxitoi si vetëtima dhe u strehua në një pushimore , e bërë aty , nga ndonjë pylltar apo punëtor që përkujdesej për kafshët e egra dhe për shpendët. Po ajo valë u ndal pas pak minutash dhe, qielli u ndriçua nga rrezet e diellit. –Eh, sa çudi bën natyra,-tha më vetvete. Aty bie shi, aty del dielli.
Kur u afrua mbi urën e lartë disa dhjetëra metra, shkopsiti këmishën e lagur dhe bëri ndërrësen , të cilën e merrte sa herë më vete. Nuk i dihen nazet qiellit këtu,- foli më zë të ulët. Nga çanta mori një grusht me copëza troshash dhe grurë dhe i hodhi mbi shkurre, aty ku zakonisht mblidheshin çdo ditë pulëbardha deti.
Nëpër qiell pa një kolonë lejlekësh, si një kolonë ushtarësh, të cilët lëvizën në drejtim të Jugut.I kishte trembur shiu që ra dhe erërat e vjeshtës me stuhi? .E kanë nuhatur vjeshtën,- sërish foli pa e dëgjuar askush. Ai ishte mësuar me këtë monolog të çuditshëm që e zhvillonte kur kishte ndonjë brengë çasti.Si të ndodhej në skenë.
Lejlekët, ah këto lejlekë!
Një dru frashëri në bregun e majtë të urës, me trup të trashë dhe , me gjethë të forta, ia rikujtoi A. rrobat e zhgunit të fëmijërisë. Kur qetheshin delet, leshi lahej në valavicë, aty i lanin edhe delet, terej mirë, çohej për ta përpunuar dhe pastaj nga ato bënin pantollona e xhurdina( dy liq), pak më të hola e më të lehta dhe katër liq( të trasha e të forta), të cilat as dhëmbi i qenit nuk mund t’i copëtonte. Ndjeu një nostalgji fëmijërore !
Iu fanit pamja e shtëpisë së vjetër, e djegur gjatë luftës së fundit.Fotografi, libra e revista. Dimrat ishin të ftohtë e të egër si koha e regjimit atëherë. Mbante mirë në mendje aksionin e mbledhjes së armëve dhe dajakun që hëngrën njerëzit disa ditë me radhë aty.
Kur binte muzgu, shtëpia mbyllej me lloz. Lehja e qenve natën e sidomos para se të lind dielli, ishte një sihariq i keq.
Kur u kthye në shtëpi, ora ishte dy e katërdhjetë minuta. Ndezi veturën dhe u nis për në shkollë. Atje kishte dy nipa e një mbesë. Parkoi veturën në oborrin e shkollës dhe, dëgjoi dy nëna tek po llafosnin shqip.- Na dogji nga malli ky mërgim i shkretë,- tha e para. Një grua me flokë ngjyrë kafeje. Unë erdha nga Selaniku në këtë vend nordik. Vajza ime nuk flet asnjë fjalë shqip. Unë vajta si e re atje për ta ndihmuar familjen dhe, u dashurova në Stavrin. Ishte i pashëm. Na lidhi edhe feja e njëjtë. Unë linda këtë vajzë dhe për disa ditë u grinda me tim shoq për emër.Stavri më kundërshtoi në fillim. Unë nuk lëshova pe. E pagëzova me emrin Leonida. –Unë jam me origjinë nga Himara.-Po ti moj shoqe?
-Jam nga Kosova, - i tha Shqipja. Kam ardhur që dhjetë vjet këtu. Vajza ime nuk flet gjuhën e vendit në shtëpi. Shqipen e di si të ishte rritur në vendlindje. Bashkëbiseduesja kafshoi buzët. –Im shoq nuk lë të flasë vajza gjuhën e nënës. Çdo ditë grindemi. Unë kam vendosur të shkurorëzohem nga Stavri. Më ka ardhur të hunda jeta. M’u ka katranosur.- A mund ta sjell tinëza burrit në oborrin tuaj të luajë pak me fëmijët tuaj?
- Po si jo, motra e madhe nga Shqipëria. Motra jote e vogël nga Kosova do t’ia mësojë pak nga pak fjalët dhe ajo nuk do ta humbasë gjuhën e të parëve.
-Të jam mirënjohëse deri në vdekje, motra ime e vogël. Jam në procedurë të shkurorëzimit e pastaj punët do t’i marr vetë në duart e mia. Do ta rris vajzën time e herë pas herë, si të ngjallëm me ekonomi, do të udhëtoj tek nëna që ka disa vite që jeton me babanë tim e më me dy vëllëzër e një motër në Tiranë.
Motra e madhe nga Tirana do të sjell Abetarën e shkronjave pa kufinj. Shqip të na flasë brezi i ri . E di se jemi në rrugë të kryqëzimeve të mëdha. Drita e ndezur në udhërrëfyes na drejton nga Perëndimi. Lindjen do ta lëmë pas shpine përgjithmonë !
Oslo, më 16.9.2017

Duke ecur nëpër korrodorin e gjërë ku anash kishte edhe shumë shitore të vogla, A. dëgjoi një zë fëmije që qante përvajshëm. Ktheu kokën pas dhe, pa një nënë me ngjyrë aziatike duke e mbajtur një foshnjë në gji. Iu duk se nuk e kishte mbushur ende moshën njëvjeçare. Lëvizte me këmbë e duar e nëna , një grua shtatgjatë, me flokë që qethura si frizurë mashkulli, ishte vënë në siklet të madh. Në anën e djathtë të asaj hapësire të hapur, njerëzit pinin kafen e mëngjesit.
Në këmbë rrinte një burrë rreth të dyzetave dhe mbante në dorë një aparat elektrik, i destinuar për masazh të trupit. Ai kishte vendosur një fotografi në mur , me pamje të kurrizit të shpinës së njeriut dhe donte të tërhiqte vëmendjen e njerëzve për t’i shitur ato. E kishte parë A. disa herë, disa vite dhe ai vinte aty pikërisht në stinën e vjeshtës ,kur njerëzit me sëmundje reumatike kishin nevojë për të blerë ndonjë nga ato pajisje për t’i pakësuar dhembjet e natës.
A. lëvizi tutje hapësirës dhe me sy i kërkoi dy miqtë e tij, të cilët e kishin grishur atë të shtune me diell dhe ,nuk i pa askund. U kthye sërish në fillim të ecjes . Për një çast iu duk se në atë tavolinë ku ishin ulur një burrë i moshuar dhe një çupezë e re, e racës aziatike, dikur qe ulur edhe ai me miqtë e fjalës. Luajti kokën një herë dhe u ngjit shkallëve elektrike .Doli në udhën që e shpiente drejt shtëpisë. Kishte lënë garazhën e hapur dhe , nga nuk i shkoi mendja. Nxitoi , këputi rrugën duke shkelur mbi vijat e bardha të asfaltit, hyri në zonën e lagjes dhe u fut në oborr. Mori digitronin dhe e mbylli. Cingërima e telefonit ra si një tingull notash mbi piano.
- Ka një gjysmë ore që jemi duke pritur !.- Je duke ardhur? – Në gjindemi në fund të restoranit, në një skutë, gati si të fshehur, se nuk kishte askund vend të lirë.
- Jam duke ardhur. Sa u ktheva nga shëtitja që bëra sot ,deri në buzë të malit, atje mbi asfaltin kryesor që të lidhë me qytetin.-Për disa minuta do të jem aty.
-Mirë, mirë. Ne jemi ulur , - u dëgjua zëri i Arsimit.
A. trupoi nëpër rrugën dytësore dhe zbriti nëpër të njëjtat shkallë. Nuk e dëgjoi më zërin e foshnjës e as nuk e pa aty shitësin e pajisjeve elektrike . Hapësira gumëzhinte nga zërat e njerëve, gjuhëve, racave. Ai aty vërejti Benin, i cili po mbante një kapelë ngjyrë hiri në kokë. Iu duk pas si i zbehur në fytyrë. – Keni pritur gjatë kohë?- e pyeti si me ndrojtje.
- Ka disa minuta . Po mezi gjetëm vend. Tash po pres në radhë për t’i marrë kafet. Arsimi është atje poshtë , në atë kthesën, në një ngushticë të vogël.
- Ja një vend u lirua,- i tha A. Arsimit. I thuaj Arsimit që të vijë në anën tjetër të sallës. Është kundruall diellit , afër xhamave dhe hapësirë e ndritshme.
-Paske gjetur vend ideal.,- i tha Arsimi.
- Unë gjithmonë ju nxjerr nga situatat, e di ti ?
- Si jo, i tha Arsimi. Ai kishte veshur një palë rroba të reja, të lehta dhe të hekurosura për mrekulli. Kurrë nuk del ky njeri pa kravatë,- mërmëroi nëpër fjalë A..- Qenke veshur si për festa!,- i tha A.
-Kështu jam për çdo ditë,-iu përgjegj Arsimi.
- Koha ka hyrë Arsim në zgavrën e ujkut., vazhdoi A. Zgavra duket se është e thellë, pa dritë, pa ujë. Nëpër te enden kërminjtë, bretkosat, peshqit e ndonjë gjallesë tjetër. Stina është mbushur me njerëz : b(i) thakë, b(y)thakë,la(r) ashë, b(u)takë, Si do kalemxhinj me njëqind fytyra !. Para dite të lavdërojnë, të hipin në qiell, të endin mes reshë, në muzg, kur zbret nata e lodhur,lundrojnë nëpër ëndrra, ndërrojnë sahanët , se lakmojnë si sahanlëpirës, bien në gjunj e puthin ikona e bien në sezhde, ngrisin mite për përandori, akixhinj,zurlexhinj. – Ika se kam lënë nipat e mbesat në oborr!,- u tha miqve A.
- Ditën e mirë e kalofsh bukur i thanë me një zë Haza dhe Mushi.
A. ndoqi udhën e përditshme. Atje ai për çdo mëngjes ngjitej kodrës , kapërcente nëpër dy a tri përrocka. Eci edhe atë ditë. Në një pushimore, skaj udhës së asfaltuar, hoqi çantën nga krahu dhe u ul për të pushuar pak. Nga larg e pa një pjesë të atij pylli mbi të cilin kishin rënë disa mjegulla, si një shtëllungë leshi.U shtri mbi barin e njomë për pak minuta dhe , ndjeu se trupi i iu lag. . Brofi në këmbë. Një breshëri shiu u derdh mbi male e trupin e tij . Nxitoi si vetëtima dhe u strehua në një pushimore , e bërë aty , nga ndonjë pylltar apo punëtor që përkujdesej për kafshët e egra dhe për shpendët. Po ajo valë u ndal pas pak minutash dhe, qielli u ndriçua nga rrezet e diellit. –Eh, sa çudi bën natyra,-tha më vetvete. Aty bie shi, aty del dielli.
Kur u afrua mbi urën e lartë disa dhjetëra metra, shkopsiti këmishën e lagur dhe bëri ndërrësen , të cilën e merrte sa herë më vete. Nuk i dihen nazet qiellit këtu,- foli më zë të ulët. Nga çanta mori një grusht me copëza troshash dhe grurë dhe i hodhi mbi shkurre, aty ku zakonisht mblidheshin çdo ditë pulëbardha deti.
Nëpër qiell pa një kolonë lejlekësh, si një kolonë ushtarësh, të cilët lëvizën në drejtim të Jugut.I kishte trembur shiu që ra dhe erërat e vjeshtës me stuhi? .E kanë nuhatur vjeshtën,- sërish foli pa e dëgjuar askush. Ai ishte mësuar me këtë monolog të çuditshëm që e zhvillonte kur kishte ndonjë brengë çasti.Si të ndodhej në skenë.
Lejlekët, ah këto lejlekë!
Një dru frashëri në bregun e majtë të urës, me trup të trashë dhe , me gjethë të forta, ia rikujtoi A. rrobat e zhgunit të fëmijërisë. Kur qetheshin delet, leshi lahej në valavicë, aty i lanin edhe delet, terej mirë, çohej për ta përpunuar dhe pastaj nga ato bënin pantollona e xhurdina( dy liq), pak më të hola e më të lehta dhe katër liq( të trasha e të forta), të cilat as dhëmbi i qenit nuk mund t’i copëtonte. Ndjeu një nostalgji fëmijërore !
Iu fanit pamja e shtëpisë së vjetër, e djegur gjatë luftës së fundit.Fotografi, libra e revista. Dimrat ishin të ftohtë e të egër si koha e regjimit atëherë. Mbante mirë në mendje aksionin e mbledhjes së armëve dhe dajakun që hëngrën njerëzit disa ditë me radhë aty.
Kur binte muzgu, shtëpia mbyllej me lloz. Lehja e qenve natën e sidomos para se të lind dielli, ishte një sihariq i keq.
Kur u kthye në shtëpi, ora ishte dy e katërdhjetë minuta. Ndezi veturën dhe u nis për në shkollë. Atje kishte dy nipa e një mbesë. Parkoi veturën në oborrin e shkollës dhe, dëgjoi dy nëna tek po llafosnin shqip.- Na dogji nga malli ky mërgim i shkretë,- tha e para. Një grua me flokë ngjyrë kafeje. Unë erdha nga Selaniku në këtë vend nordik. Vajza ime nuk flet asnjë fjalë shqip. Unë vajta si e re atje për ta ndihmuar familjen dhe, u dashurova në Stavrin. Ishte i pashëm. Na lidhi edhe feja e njëjtë. Unë linda këtë vajzë dhe për disa ditë u grinda me tim shoq për emër.Stavri më kundërshtoi në fillim. Unë nuk lëshova pe. E pagëzova me emrin Leonida. –Unë jam me origjinë nga Himara.-Po ti moj shoqe?
-Jam nga Kosova, - i tha Shqipja. Kam ardhur që dhjetë vjet këtu. Vajza ime nuk flet gjuhën e vendit në shtëpi. Shqipen e di si të ishte rritur në vendlindje. Bashkëbiseduesja kafshoi buzët. –Im shoq nuk lë të flasë vajza gjuhën e nënës. Çdo ditë grindemi. Unë kam vendosur të shkurorëzohem nga Stavri. Më ka ardhur të hunda jeta. M’u ka katranosur.- A mund ta sjell tinëza burrit në oborrin tuaj të luajë pak me fëmijët tuaj?
- Po si jo, motra e madhe nga Shqipëria. Motra jote e vogël nga Kosova do t’ia mësojë pak nga pak fjalët dhe ajo nuk do ta humbasë gjuhën e të parëve.
-Të jam mirënjohëse deri në vdekje, motra ime e vogël. Jam në procedurë të shkurorëzimit e pastaj punët do t’i marr vetë në duart e mia. Do ta rris vajzën time e herë pas herë, si të ngjallëm me ekonomi, do të udhëtoj tek nëna që ka disa vite që jeton me babanë tim e më me dy vëllëzër e një motër në Tiranë.
Motra e madhe nga Tirana do të sjell Abetarën e shkronjave pa kufinj. Shqip të na flasë brezi i ri . E di se jemi në rrugë të kryqëzimeve të mëdha. Drita e ndezur në udhërrëfyes na drejton nga Perëndimi. Lindjen do ta lëmë pas shpine përgjithmonë !
Oslo, më 16.9.2017

Sabit Abdyli: SHTEGTIM

Vjeshtë e vonë ishte
valixhet në dorë
kalorës rrugëve të panjohura
mbi re qumësht të bardha 
zog në shtegtim
nuk dija ngjyrë tjetër as fjalë tjera
përveç kuq e zi
përditë në mbrëmje përshëndesja 
mirë mëngjes shqip
dhe kthehesha për të mësuar
gjeografinë, horizontet, kohen
kur lind e perëndon Dielli
këtu dhe në vendin tim

Vasil Tabaku: KANE FTOHT DIEJT E MI

…sepse
Ti njeri
Ende nuk je I persosur…
Diejt e mi
Kane ftohte…
Digjen
Prej akullit te zjarrt
Te heshtjes tende
Ndersa dashuria
Flijohet ende neper bote
Si nje martire pagane
Per deshirat e egra
Dhe femra shendrrohet
Ne nje stoli per egon mizore
Dhe etjen makabre
Askush
Nuk I pa lotet e kristalt
Trishtimin
Si nje dite shiu
Dhe klithmat
E varrosura thelle e me thelle
Ne gjoksim magjik te femres
Askush
Nuk perkedheli
Dhimbjen e brishte
Floket prej drites se Henes
Dhe buzet e zjarrta
Qe premtojne
Dashuri dhe martirizim…
Diejt e mi kane ftohte
Rrenqethen
Prej makabritetit
Ndersa perqafimi I pafajshem
Ndeshkohet
Dhe qelqi I syve te bukur
Thyhet barbarisht
Me veshtrimet e egra
Dhe thirrjet prej egersire
Po femra
Femra eshte zemra e dashurise
Eshte vete dashuria
Eshte jeta dhe drita
Eshte enderra dhe shpresa
Bukuria tragjike
E shendrruar ne nje ledhatim…
E megjithate
Diejt e mi kan ftohte
Kane ftohte
Diejt e mi
Te mbetur jetim
Ne aureolen e veshtrimi
Ku gjunjezohen ditet
Dhe netet
Perulen madherisht
Gjer ne vetmohim
Kane ftohte
Diejt e mi prej enderre
Ndersa tej ne rruge
Nje femije I uritur
Rend dhe pengohet
Neper guret e loteve te tij
Dhe ne thellesi te pyllit
Sorkadhja
Vdes
nen perqafimin tragjik
Te ujqerve dinak
Diejt e mi kane ftohte
Ndersa vendi im
Dhimbshem
Zvarritet drejt agut
Neper gjurma lirie
Me pllanga gjaku dhe zjarri
Diejt e mi
kane ftohte
Diejt e mi presin
Zgjohen dhe rendin
Perms lendinave te brenges
Ku shpresa
Nderton qytetin e lirise…
E megjithate
Perseri e perseri
Diejt e mi
kane ftohte…
Kane ftohte
diejt e mi…