Tregim
Floket i kishte bere gěrshet dhe hedhur mbi shpinë , qe nga dritat i shkelqenin si fije ari.
Syte e saj , sikur i kishin vjedhe gjithe kaltersin e qiellit dhe shkelqenin si nje liqen i qetë.
Përballë saj, moderatori i njohur Deni , njeri me kulturë të hollë e buzëqeshje të rrezikshme, mbante në duar librin e saj “N ata me sy Blou “ sikur të ishte diçka me shume vlere, apo një sekret i shenjtë. Ai e veshtronte ne heshtje, i hutuar nga bukuria e saj. E veshtronte dhe nuk gjente fjalet e duhura per te filluar emisionin.
Buzet e saj i pershkoheshin nga nje buzeqeshje e leht here pas here , kur shihte Denin te hutuar, e te magjepsur nga bukuria e saj. Buzeqeshja e saj e heshtur, sikur i dhuroi fuqi dhe e beri te nndihet me afer saj
— Zonja Meri, — tha ai me zërin e tij të ngrohtë, — ju në roman shkruani se “dashuria është e vetmja poezi që nuk mbaron me pikë”. A besoni ende tek dashuria e përjetshme në këtë kohë kaq të ftohtë?
Meri sëtish buzëqeshi lehtë.
— Besoj tek ajo dashuri që i mbijeton krenarisë, — u përgjigj me qetësi. — Dashuria e vërtetë nuk ka zê. Ajo të prek shpirtin si muzika në një natë shiu.
Publiku shpërtheu në duartrokitje.
Deni e ndjeu pergjigjen e saj si nje ngacmim dhe vazhdoj po , me nje timgull te njejt
— Në romanin tuaj, protagonisti bie në dashuri me një grua që i ngjan shumë juve. Mos vallë çdo shkrimtare fsheh zemrën e saj mes faqeve?
Meri uli sytë për një çast.
— Çdo shkrimtar rrëfen atë që nuk ka guxuar ta jetojë plotësisht…
Në studio ra një heshtje e ëmbël. Deni e pa gjatë. Ishte ajo lloj heshtjeje ku lindin ndjenjat.
Emisioni vazhdoi me humor, me batuta të zgjuara e të qeshura që shpesh i mbushnin sytë e Merit me lot gëzimi. Deni e ngacmonte me finesë gazetari e ajo i përgjigjej me hijeshi prej gruaje të mençur.
— Po nëse një burrë do t’ju ftonte sonte për darkë? — pyeti ai duke buzëqeshur. - si do reagonit ?
— Do të varej nga mënyra si ai burrë di të flasë me zemrën time , — tha ajo.
— Atëherë, kam frikë se sonte do të më duhet të bëhem poet tha ai fuke buzeqeahur.
Meri e kuptoj se kjo ishte me shume se nje ftes per nje darke. I buzeqeshi leht sikur deshi ‘t’i thoshte se eshte e gatshme jo vetem per nje darkê por edhe per me shume sepse, kishin filluar ca futura t’ a ngacmonin nga brenda
Publiku qeshi. Por në sytë e tyre, loja kishte nisur të bëhej e vërtetë.
++++++++
Pas emisionit, jashtë binte një shi i lehtë. Deni i hapi derën e makinës me një galanteri të rrallë.
— Më lejoni t’ju rrëmbej për disa orë nga bota e librave? - foli ai me tallje
Meri qeshi.
— Vetëm nëse nuk më bëni më pyetje provokuese.
— Jo. Sonte dua vetëm përgjigjet e syve tuaj.
Ata darkuan në një restorant luksoz, ku violinistët luanin melodi të vjetra italiane dhe flakët e qirinjve vallëzonin mbi gotat e verës. Deni fliste si gazetar, por herë pas here fjalët i bëheshin poezi.
— E dini çfarë më tremb tek ju? — foli ai duke mos i larguar syte nga fytyra e saj.
— Qetësia juaj. Gratë e bukura ma marrin mendjen. Gratë inteligjente më trazojnë shpirtin. Por ju… ju më bëni të harroj veten.
Meri uli buzët mbi gotë për të fshehur skuqjen.
— Deni, ju flisni si personazhet e romaneve të mia.
— Jo. Ata flasin si unë, vetëm se ju ende nuk e kishit kuptuar.
Ata qeshën gjatë. Qeshën aq shumë, sa kamarieri i pa me buzëqeshje të fshehtë, sikur të kuptonte se para tij po lindte një dashuri e rrallë.
Kur nata u thellua, Deni e e ftoj në hotelin luksoz që i përkiste familjes së tij. Një suitë madhështore i priti me dritare të mëdha, perde mëndafshi dhe një oxhak ku zjarri kërciste ngadalë.
Meri ndjeu veten si një princeshë e humbur në një përrallë moderne.
Shtrirě pranë zjarrit, Deni i mori dorën dhe e puthi me butësi.
— Sikur ta ndaloja kohën sonte… do ta lija përgjithmonë në këtë çast.
— Atëherë mos e shiko orën, — pëshpëriti ajo.
Ai i ledhatoi flokët me ngadalësi, sikur po prekte një poezi të shenjtë. Puthjet e tyre qenë të ëmbla, të ngrohta, të mbushura me mall të papritur. Jashtë, nata zgjatej mbi qytet si një pelhure e errët kadifeje.
— Le të mos zbardhë agimi, — tha Meri me kokën mbi kraharorin e tij. — Le të jetë kjo një natë polare… pa fund dhe i’a offij buzet qe mbanin arome vere te kuqe. Ai e puthi me plot zjarr dhe me gishtrinjet e tij filloj t’ia çthurte gershetin. Floket e saj te qupuritura i’u shtruan krahtororit dhe mori pamjen e nje perendeshe.
— Po të mundja, do ta bindja diellin të harronte lindjen vetëm për ty.
Ajo buzeqeshi, lehtas dhe ai e kuptoj se e kishte gjetur shtegun e dashurise , ku endrra e tij ishte fshehur.
Qëndruan të shtrirë pranë zjarrit, duke dëgjuar rrahjet e zemrave dhe flakët që vallëzonin si pasqyrë e dashurisë së tyre. Deni i pëshpëriste fjalë të ëmbla si vargje poetësh të mëdhenj:
— Ti nuk erdhe në jetën time si stuhi. Erdhe si drita që hyn në një katedrale të errët… ngadalë, bukur, e qetë , madheshtore…Dhe dua përjetësisht te qendrosh aty.
Meri buzeqeshi sikur donte t’i thoshte se po e pranonte burgosjen ne zemren e tij
Ai i mori pellemben e saj dhe e bashkoj me pellemben e tij silur i zotohej se “ do te ishte e vetmja dashuri e jetes se tij.
Dhe Meri, me sytë që i shkëlqenin nga lumturia, kuptoi se ndonjëherë shkrimtarët nuk i rrefejn ne romanet tyre historitë më të bukura.
Ata thjesht kanë fatin t’i jetojnë.
