VASIL TABAKU: METAFORA SI UNIVERS I LIRISË DHE SHPRESËS NË KËNGËN POETIKE TË QAZIM THAÇIT

Zëri I tij si poet vjen me qiejt dhe mallet e Kosovës, është një zë I thellë, tronditës dhe tepër njerzor, I gurgullueshem si lum dhe I mbushur me jone drite.Poeti Qazim haci është kështu nja bard I mrekullueshëm, që fjalën e ka shëndrruar në hapsirë ku jeta ndjehet e plotë, e fuqishme dhe me gjithë ngyrat e sat ë dhimbjes , dashurisë dhe shpresës, protestës dhe thirrjes mbi shpinën e murrëtyre të Kosovës. Qazim Thaci si poet troket me mjaft guxim në portat madhështore të poezizë shqipe si një krijues me timbër të vacant orgjinal dhe premtues . E pra kështu fjalëzon plot art dhe dashuri, plot shpresë dhe dritë poeti me vlera unike Qazim Thaci. Ai padyshim është një zë që duhet dëgjuar, është një këngë që duhet vlerësuar është një zjarr që nuk duhet lënë për tu shuar, sepse meriton gjithë vëmëndjen tonë për artin dhe dritën që shpërthen brenda fjalës së tij si poet.Libri I tij “Kur zgjohen metaforat” është një manifest poetik me shumë mesazhe dhe dritë ku shpirti I madh dhe I bukur I poetit shpalos dimensionet e vërteta në Kosovë dhe më gjerë. Këtu spikat qyteti I tij I zemres Prizreni si një metaforë madhshtore, ku jeta frymon me gjithë përmasat e saj mitike dhe modern.Poeti di të sjell në vëmëndejn e lexuesit të nderuar, situate mjaft dramatike dhe të ndezura, passion liorie dhe dritë. Ai ndërton me art profiling martir të Kosovës dhe njerëzve të saj heronj që sakrifikuan gjithcka edhe jetën për Atdheun e shenjtë. Qazim Thaci shpërfaqet kështu si një poet mjaft dimensional dhe me frymëmarrje të gjerë, plot shpresë dhe forcë, plot ëndërra dhe dritë.Padyshim një autor I këtyre përmasave do të thot vërtetë shumë për lexuesin pse jo edhe për studiuesit, për historinë dhe lirinë.Qazim Thaci mendoj se është mjaft I ndërgjegjëdhëm për misionin e tij poetic dhe atdhetar, njerzor dhe artistik.
POEZIA SI NJË QIELL DASHURIE DHE DHIMBJEJE
Në gjithë shtrirjen e rrafshit poetik të Qazim Thacit, ka shumë klithma, shpresë dhe dritë, aty është me të gjitha përmasat Kosova, lufta për liri dhe shpresë është Prizreni I poetit dhe zëri I tij I mrekullueshem ku shquhet leht dhimbja dha dashuria për lirinë dhe njerëzit. Poeti hap kraharorin dhe vë zemrën në dorën që I dridhet duke kënduar me forcë dhe ëmbël për shpirttin e madh njerzor dhe Kosovën, për Prizrenin dhe ëndërrat e mbetura pezull në qiellin blu.Poeti ndërthur me art situatat poetike me ato te luftës për liri dhe drejtësi.Ai konfirmon bindëshëm se është një autor I vlerave atdhetare sociale dhe lirike…
I them Atdheut, Albulenës e Gresës.
Poetët nuk i vrasin, luftëtarët si merr plumbi.
Orë e pikëllimit, duket sikur me Sazanin mat
Dritën e ditës së Bartolomeut shqiptar.
Nuk mund të mendohet poezia e Qazim Thacit pa dimensionin e lirisë dhe sakrificës së madhe të heronjëve të Kosovës, ndaj natyrshëm lexojme apologjeun poetik të tij për Atdheun. Në gjithë këtë performancë poetike të fuqishme, ndjehet zemra e madhe e poetit, ndjehet pulsi i fuqishem atdhetar si dhe dashuria e mrekullueshme metaforike pa kufij...Qazim Thaci është padyshim edhe një shqiptar i madh dhe me vlera të larta shpirtërore.Kosova Martire dhe tempull i lirisë është brenda shpirtit të bukur të poetit është brenda zemrës së popullit dhe gjithkujt, Kosova është krenaria dhe dashuria, shpresa dhe ëndërra e bërë realitet.
Kosova është kënga e parë dhe e fundit e fisit tim
Është kënga dhe zëri që vie nga lashtësitë...
Që në fillim dua të thëksoj vokacionin e vecantë dhe tepër shprehës të poetit Qazim Thaci, ai e ndërton poezinë e vet mbi ngjyrimin metaforik të figurës por asnjherë nuk harron që në vargje të vendos me mjaft delikatesë dhe elegancë shpirtin e tij të madh e të bukur poetik dhe njerzor.Unë dua të theksoj anën e vecantë shprehëse të ketij poeti me dritëzime magjike të ëndërrës dhe shpresës, Ai është kështu një ligjërues poetik mjaft orgjinal dhe i ndjeshëm,vargu itij i gjat dhe tingëllues e sfidon monotonin dhe prozaizmin sepse në bendësi të tij është ama poetike e poetit, është fjala e tij e mbushur plotë dritë dhe jone shprese. Mendoj se kemi të bëjmë me nje poet shumdimensional dhe tepër i kuptueshëm.Qazim Thaci karakterizohet nga larmia e figuracionit dhe metafora e nukur, e gjetur dhe e vendosur në vendin e duhur. Nuk ka tepëri por as zgjatje të panevojshme, ai është kështu një poet mjaft koncizë i matur dhe pa dyshim i talentuar.Poeti karakterizohet nga një shpirt mjaft atdhetar dhe me përmasa kombëtare. Në poezinë e tij të bukur është Kombi , është Atdheu, është Shqiptaria, është drita dhë liria. Një poet i këtyre përmasave patjetër që meriton respekt dhe nderim, njëherësh ai duhet vlerësuar për artin e tij të bukur poetik, për fjalën e sinqertë dhe dashurinë e madhe, Ai është sa atdhetar, aq dhe poet, sa intelektual aq dhe njerëzor, sa i sinqert aq dhe i dashur, i afërt dhe komunikues...Në shumicën e krijimeve poetike të Qzaim Thacit dominon metafora, natyrisht është e pranueshme dhe e justifikuar, ndërsa nuk mund të themi se poeti nuk e justifikon këtë drejtim të tijin poetik. Ai e vlerëson dhe e ka shëndrruar metaforën në një mjet të madh ndërtimi për poezinë e tij, duke i rritur vlerat artistike dhe shpirtërore në pëmrasa të mrekullueshme.
LIRIKAT SI NJE DIMENSION I SHPIRTIT POETIK
Edhe kënga ka pak gëzim e dhembje
Për afshin e saj të dashurisë
Mali ka lisa që i ngjanë asaj
Mali ka zogj që kanë këngën e sajë
Plot tri dekada pikësim dashurie
Mas vogëlsinë time më lartësinë e sajë
Poeti ndërton me mjaft pasion një univers të ri lirik, ku shpirti i tij rrebel rend nëpër qiejt dhe malet, nëpër lumebnjtë dhe lëndinat për të shpallur dashurinë si një ligj i jetës dhe ëndërrës.Nëpër ndërgjegjen e tij poetike Qazim Thaci nuk ka dallime, ai është vërtet një bard i madh por edhe një këngëtar elegant dhe plot jehona.Lirizmi në ligjërimin poetik të Qazim Thacit është një mundësi shprehjeje mjaft e lartë dhe tepër domethënëse.Poeti ka ditur me mjaft mjeshtëri ti shmanget prozaizmit dhe tejzgjatjes duke e prur lirikën në ato vlera që rrallë e gjmë në poezinë moderne bashkëkohore, ku shpesh ka mjaft abuzime.Poeti ndërthur me art dhe teknika inovative shpirtin me të bukurën, pasionin me dritën, mallin me ëmbëlsinë që fal dashuria.Ai e ngre edhe veprimin më të thjesht në një art poetik tepër mbreslënëns.
Sa kohë duhet deri në rilindje
Pranvera të freskojë
Si dhuratë Shpirtin Anteu,
Ende shëtit në Akropolis
Për të dashur tinës vashën ...
Ndërmjet dashurisë dhe realiteti, ëndërrës dhe fjalës, magjisë së fluturimit dhe dritës poeti ndërton ura lidhjeje të jashtëzakonshme, ku magjikja shëndrrohet në reale dhe bëhet e prekëshme, e ngrohtë, njerzore dhe mitike.Qazim Thaci ka në brendësi magjinë e ngjizjes poetike tepër të lart që do ta kishin zili edhe poetet me në zë. Poeti është mjaft i matur dhe profesional.Fjala për të është si guri i themelit ku pesha fhe bukuria padyshim kanë vlerat e veta unike dhe determinuese.Poeti na befason sa me orgjinalitetin e vet aq dhe me vecoritë tipike ligjëruese, ku shquhet qart kultura e tij nga gurra e popullit dhe eposit të madh epik.Qazim Thaci ndërto me mjaft mjeshtëri situata poetike mjaft të bukura, befasuese dhe plot nostalgji.Poeti është mjaft domethënës dhe i lexueshëm por edhe i drejtpërdrejt, pa teprime dhe spjegime, pasi dihet mirë se poezia nuk e pranon spjegimin apo komentin nga autori.
NË VEND TË EPILOGUT
Dhe në fund, unë doja me patjetër të deklaroja Qazim Thaci, është një poet me dimensione të vecanta, tepër i lexueshëm dhe shprehës. Ai është padyshim një mjeshtër i metaforës poetike, duke i dhënë asaj vlera vërtet unike në përdorimin poetik.Autori shquhet padyshim për vokacionin e vet të lart atdhetar dhe me shpirt të madh shqiptarie, njëherësh ai është edhe këngëtari i bekuar i lirisë dhe ëndërrës së Kosovës martire. Aty janë zërat e heronjëvë të lirisë dhe paqes, janë shpresat e mëdha, është Kosova dhe Prizëreni është Pshtriku dhe gjithë hapsira atdhetare.Autori ngre me mjaft kujdes edhe piedestalet për njerëzit me vlera të artit dhe jetës.Një autor me këto përmasa është patjetër tepër i lexuar por edhe i pranishëm në ndërgjegjen tonë shoqerore, morale dhe kombëtare.Qazim Thaci është kështu një nga poetët tani shqiptar që meriton falenderim, vëmendje, respekt dhe vlerësim maksimal, si një lëvrues mjaft i sinqert, i guximshëm dhe i talentuar i artit poetik në gjuhën e bekuar shqipe.trokitja e ti në portat e Poezisë Moderne Shqipe është mjaft e mirpritur...
Tiranë nëntor 2019

Read More

Vasil TABAKU: SHQIPTARËT, NJË REALITET I RI NË BALLKAN, TË NDARË, 7 MILION NË 5 SHTETE, APOTE BASHKUAR NË EVROPË ?..

Nuk ka pse të trembemi nga e vërteta e madhe e shqiptareve, e cila iu mohua padrejtesishtë për qindra vite dhe tani manipulohet me të ashtuquajturen tezë të NACIONALIZMIT. Pse shqiptarët u dashka të mbeten të ndëshkuar përjetesishtë me këtë ndarje tragjike dhe keqëdashëse ? A ka një alternativeë tjetër? A ka zgjidhje të afërt ? Interesat e kujt cënohen në këtë rast? Kujt I prishen planet ? Kujt I cënohen vlerat ? Përse ndodhi e gjithë kjo GJËMË MADHËSHTORE e pashembullt dhe e paparë?...

TË HESHTIM ?! E PSE ? KUJT I DUHET HESHTJA JONË ?...

Sapo kjo cështje u ngrit në horizontin e Shqipërisë, menjohere ranë disa këmbana të largëta dhe të ngjirura : -Heshtni! Mos guxoni.Mos flisni. Mos kërkoni.Mos argumentoni. Mos u lodhni….Dhe e gjitha kjo sepse prapa gjithë kësaj sherrnaje historike ishte I ashtuquajturi ngerrc I NACIONALIZMIT.Mos ndoshta duhet të tregohemi konformistë për hirë të Nacionalizmit.? Të mos e prekim këtë tabu të historisë sonë shekullore seppse sipas dikujt na qënka herezi ? Përse ? Në fakt, heshtja jonë tepër e gjatë, nuk bëri asgjë tjetër vecëse prodhoj konformizëm , nënshtrim dhe humbje. Një humbje e madhe dhe e rndë. E dhimbëshme gjer në zemër dhe e trishtueshme gjer në vetmohim. E pra shqiptarët të ndarë në pesë shtete duruan këtë poshtërim shekullor, vetëm e vetëm qe të mos I prishej qejfi dikujt…Sa e dhimbëshme aq dhe tragjike. Po shqiptarët vallë a nuk janë të prekur? A nuk janë të poshtëruar? A nuk janë të fyer ? A nuk janë të ndarë e të përcarë? Po përse vallë? Kë kërcënuan shqiptarët në mijëravjecarët e ekzistences se tyre ? Kë pushtuan shqiptarët? Kë goditën shqiptarët? Kë grabitën shqiptarët ? Asnjë. Përkundra, shqiptarët luftuan krahpërkrah fqinjëve te tyre për lirinë. Kujtojmë këtu Revolucionin grek të shekullit 18, Prijësit e nivelit Europian si Kollokotroni ( shqiptarë) që luftoj për lirinë e Greqisë apo Bubulina, Marko Bocari etj.Po kështu dhe në Veri të Shqipërisë…Atëherë përse u dashka që shqiptarët të mbeten të përcarë e të ndarë, të gjymtuar mizorisht gjer në përcudnim historik të paparaë.?! Është mëse e qartë.padyshim dhe e spjegueshme. Qarqet ekstremiste sllave dhe ato greke e kanë mbajtur të ndezur këtë zjarr antishqiptar duke krijuar edhe njëmijë e një alibi, të cilat tashmë janë të zhvlftësuara e të dalamode…Por megjithatë ne nuk do të heshtim. Nuk do të ndalemi në kërkimin e vazhdueshëm të së drejtës sonë shekullore të mohuar në mënyrën më absurde dhe flagrante. Aq më tepër tani që Shqipëria vazhdon me sukses rrugën ë saj të pandërprerë drejt integrimit europian si një shtet me përmasa të plota të një demokracie funksionale dhe të moderuar…

SHQIPTARËT, KËTA ENGJUJ TË QYTETËRIMIT DHE PAQES…

Aktualisht Shqiperia dhe Kosova, janë faktori më I madh dhe më I fuqishëm I stabilitetit dhe paqes në rajonin e Ballkanit dhe më gjerë.Rroli I Shqipërisë në rajon përbën një argument të fuqishëm të stabilitetit, nisur edhe nga fakti I një politike stabilizuese, konstruktive dhe europerndimore. Një politikë e cila është karakterizuar nga rapotre mjaft të ekuilibruar me të gjitha shtetet në Ballkan dhe në Europë. Asnjëherë dhe në asnjë rrethanë dhe kohë, Shqipëria nuk ka qënë faktor destabilizues dhe konfliktesh në Rajon dhe Europë. Këtë e dëshmonë mësëmiri dhe performanca e shkëlqyer e qeverisë shqiptare, e liderëve të saj dhe politikave nderkombëtare, sociale dhe ekonomike.Shqipëria tashmë ka një ekonomi të qëndrueshmë dhe që sikundër dihet I ka rezistuar me shumë përparësi presioneve të krizës globale ekonomike botërore, duke e sfiduar atë pa rënë në recension ekonomik.Në sinkron me Shqipërinë ka ecur dhe ecën edhe Republika e Kosovës, shtetit më të ri në Ballkan dhe Botë. Shtetit që në cdo rrethanë ka patur vetpërmbajtje, korrektesë apsolute me ndërkombeëtarët dhe shgtetet fqinje përfshi këtu shtetin më radikal e më të vështirë në rajon Serbinë.Ardhja e Kosovës si shtet Sovran dhe I pavarur, krijoj një realitet të ri në Ballkan duke konfiguruar një politikë moderne demokratike dhe mjaft paqësore e të mirkuptuar drejt dialogut. Pavarsisht tendencës negative të Republikës së Serbisë,pavarsisht sulmeve të paprecedenta dhe monstruoze të saj, e cila ende nuk eshtë ndarë dotë nga format dhe taktitat e dikurshme të një shteti diktatorial me metoda të rrezikshme dhe kërcënuese vecanërisht ndaj Kosovës. Gjithësesi qeveria e Kosovës vazhdon të punoj mjaft e ekuilibruar dhe solide brenda normave të një demokracie moderne funksionale dhe një dialogu ekuilibrues si me Serbinë ashtu dhe me shtetet e tjera të Rajonit. Qeveria e Kosovës është kështu shembulli më I mirë dhe më I shkëlqyer I aplikimit të demokracisë në ploitikë dhe në realiteëtin objektivë në raport me shtetet fqinjë dhe më gjerë.Enderra e madhe e popullit martir të Kosovës tashmë është një realitët I prekshëm dhe konkret, Liria, pavarsia dhe demokracia janë tashmë frymëmarrja e cdo kosovari që I jep dinjitet, fisnikëri dhe begati shpirtërore.Por ndërkohë cdo shqiptar në Kosovë, qoftë I rritur ky apo fëmijë, kanë ende një ëndërr shekullore të parealizuar, njesimin kombëtarë, heqjen e kufijëve politikë më shtetin amë Shqipërinë. Kjo ide tashmë është shëndrruar në një aspiratë të fuqishme për cdo kosovar dhe për të shtatë milionët shqiptarë kudo që janë, në Shqipëri, Kosovë, Mal të Zi, Maqedoni e diasporë…

MITI SHQIPTAR DHE ALBANOFOBIA

Shqiptarët janë një mit, një legjndë e vërtetë dhe madhështore e mbijetesës dhe ekzistencës solide në Ballkan dhe me hjerë. Në pesqintë vjeteë robëri të otomanëv tur që, Shqipëria jo vetëm mbijetojë dhe u konsolidua por ajo nuk u asimilua asnjë gjrim nga kultura, gjuha, politika dhe ekspansioni I otomanizmit.Kjo gjë më vonë ndodhi me sulmet sllave të Serbisë në Veri të Shqipërisë dhe sulmet e ekstremistëve grekë në Jugë të vendit. Po kjo rezistencë u konstatua edhe në Kosovë dhe në Camëri. Një rezistencë heroike e paparë, e paimagjinueshme dhe madhështore…dhe të mos harrojmë në ato shekuj dhe vite të rënda shqiptarët dhe Shqipëria nuk ishin të organizuar në ndonjë qeveri të konsoliduar apo shtet sovran.Shpesh ata ndodheshin përballë altervativave të shpërbërjes dhë shkatërrimit total. Por rezistenca e shqiptarëve mund të themi se ishte e pashembullt, e pakrahasuar me asnjë shtet, me asnjë komb apo popull në Botë.Dhe pikërisht kjo rezistencë heroike, e pashembullt dhe tejet e fuqishme e plot dinjnitet I trembëte shtetet fqinje me tendenca të theksuara shoviniste dhe asimiluese ndaj Shqipërisë. Dhe pikërisht këtu e ka zanafillën dhe e ashtuquajtura “ALBANOFOBI” e këtyre shteteve dhe ndonjë shteti tjetër ndoshta edhe ne Europë..Gjithësesi ne tashmë jetojmë në një realitet tjetër shumë më të ndryshëm dhe dinamik, më demokratik dhe më të ekuiulibruar, më paqësor dhe më të mirkuptuar, ku dhe Albanofobia, nuk duhet të jetë më një FOBI, aq më tepër që shqiptarët e kanë vërtetuar katërcipërisht se janë një popull miqësor, paqësor dhe tejet I negocueshëm për dialog, mirkuptim, marrveshje dhe pse jo edhe për një zgjidhje të artë të Cështjes së madhe Kombëtare Shqiptare. Shqiptarët më tepër se kurrë apelojnë sot për mirkuptim,dialog dhe zgjidhje reale paqësorë të cështjes së tyre të madhe.Nuk mund të heshtet, apo të tërhiqen pafundësishtë shqiptarët sepse dikush, diku na paska një sindromë të përjetëshme të ALBANOFOBISË dhe luan me këtë kartë duke abuzuar rëndëshëm se gjoja shqiptarët kërcënojnë më një shtet të madh…. Është pikërisht koha dhe momënti I madh historik për zgjidhjen e shumë cështjeve që për vite të tëra presin një zgjidhje të drejtë dhe domethënëse, sikundër është Cështja e madhe Came dhe unifikimi I shtatë million shqiptarëve në një Shqipëri të vërtetë e të vetme, pa ndarjet tragjike dhe të padrejta, të cilat jo vetëm diskriminojnë shtatë million shqiptarë por dhe I mbajnë ata pa asnjë argument të ndarë dhe të përcudënuar kombëtarisht.Ka ardhur koha që të gjitha këto të zgjidhen ashtu sikundër e meritojnë shqiptarët, ky komb I mrekulleshëm, solid, paqesor, liridashës dhe fisnik.Shqiptarëve iu duhet dhënë e drejta e mohuar shekullore e unifikimit dhe dinjitetit të tyre si një nga kombet më të vjetra dhe të qytetëruara në Ballkan dhe Europë…

Read More

Vasil TABAKU: ÇAMËRIA

Ti je tek unë
Je Brenda meje

Je dashuria
dhe shpresa ime
Je toka
dhe qielli I bekuar Çamëri
Je emir im I kryqezuar
Mbi ballin e shekullit të ri
Dhimbja e madhe prej dielli
Psherëtime e përgjakur
Zëri I prangosur
Dhe heshtja
madhështore e triumfit
Mbi zgjimin e ujit,
reve, shiut dhe rrufeve…
Të kam pritur Çamëri
Në rrugën e gjat
të mundimeve
Me Hënën e bukur
të mbrëmjes
Me puthjen e purpurt
të agimit
Por ti
Camëria ime martire
Je ende peng I dhimbjes
Ndërsa buzëqeshjen
Hedh mbi tokën e fyer
Si një dritë endërrash…
Mbuluar
Me pelerinën e kësaj drite
Jeta rilindi
Dashuritë
Shpërthyen
Një kopesht madheshtor
Puthjesh dhe përqafimesh
Mbi tiraninë e vdekjes…
Camëri
Dashuridhimbja ime madhështore
Kajrafili I përgjakur
Rritur
mbi kraharorin e Shqipërisë
Por gjersa LIRIA
Të jetë dashuria jote Camëri
Shpirti im
Nuk është ende shpirt
Zemra ime
Nuk është ende zemër
Kenga ime
Nuk është ende këngë
Zeri im
Nuk është ende zë
Fjala ime
Nuk është ende fjalë
Puthja ime
Nuk është ende puthje
Dashuria ime
Nuk është ende dashuri
Por zemrimi im I permbajtur
Zjarre të mdhenjë ka ndezur
Ka përflakur qijet
Detet ka shëndruar në thirrje
Dallgët
ka kthyer në zëra të fuqishëm
Horizontet
Tashmë janë zgjuar
Bota ka ndalur rrotullimin
Dhe dëgjon zërin tënd Çamëria ime…

Read More

Cikël poetik nga Dhimitri Jani Kokaveshi

TROKITJE.

E humba dritën
humba...?
Dhe ditën, në freski
errësirash
më hidhte kthetrat!
Penelin tim.
Dëgjoj..., tek troket
shiu...!
Në furinë e shkarkimeve
dhuronte
imazhet e rëndomta
dita...?!
Pa çmim, tretur
Imazhit
natyror dhe unë?...
Si një mbishkrim
i soditur dhe
i vetëm, më arnonte!...
Shpirtin.


RUTINË JETE.

Ujëvarë e shkurtër
vitet...!
Kërrusur dhe thyer
rrugëve
që nuk mbritëm
u rritem
në shuarje drite dhe
udhëkryqet...!
Pa semafor.
Një trupi i ngurtë dhe
i ngushtë
mbetëm, të shtrydhurit
e jetës
pa analizë pa një
sistem optik
mes ngjyrave:
Pa përshtatje syri
përmirësimet mbetën!...
Akromatopsisë.
Hijet... gri konkuronin
hijeve të gurta
përplasen dhe thyhen
gurit..?!
Dhe Ne, arkitekturave
zbërthyer
mbi mendimet e tyre
udhëtojmë
vlerave, pa përjetësi.
Përjetësi, ndertimore ?! ..
Çatia e botës
e zbërthyer për ne
mbi mëshirën e gjithësisë
mbuluar
shtrinim programet
pa ngrohtësi
drite dhe drita njohjeve na ftonë...?!
Depërtojmë
në urin e zbehtësive
ku në hapësirat
e dritës zgjerohet volume
ndërsa Ne…!
RRitemi dritareve
shkulur aty
ku digjen njerrëzit dhe
portat e pritjeve:
Të stërgjatura, bisedave
ngjeshur dhe
shpatullat, mbështetur
shtrengatave
stinore lëshoheshim
jo si pika loti
mes strehëzave, pa njeri tjetrin
vrisnim
Çdo mendim!...
Vetmive rritej mbi një
shikim
të nxirë si… mbi filxhanin
e matur
vështrimit të fallxhores
shkulur
në thellësi të errësirës
së kafesë, aty
shpërbëheshin, mendimet?!
Si flokë
të shpupurisura, hallakatur
zgjimit
shkarkoheshin si një uri
e vështirë
në brishtësi bukurie
kohës, i qëndrojmë.


ZBËRTHYER SHPIRTIT.

Sërish, cigaren
sfrytëzoja
lodhur mendimesh
fshija
c'do gjurmët…?
Tymnajë
si mbi dizajnet
zgjatonin
udhët dhe lartësitë?!...
Amorfe dhe
ngjyrë, katrani
si nikotina
mbi thithjet, pasionante
gullcim
hidhërimesh, shtrydhjeve
blej dhe
bluaj... qëllimet?!
linim
stampuar në përcaktim
të shijes
e hidhura, më mpin
gjoksit...!
Të shtrydh… buzët
pa ngopje dhe
e panjohura, oxhak po
nxinim
dritaret e shpirtit
shqyer!
Pranonin, aty ku ndjeva
paradoksal
empirizmin, cigares
e shova e
shtrydha, mbi rrudha
buzësh..?
Vërshonin dhe
alternohen
vështrimet e etjeve
pritjeve
të gjata, si shekuj
ngricash dhe
thatësirat, na iritonin
meditimet
debateve të heshtura
mbanin, rrëfim:
Tymnajash, dëshirave
kombinimet
hijeve linim, liçencash
gërshetonin
lotit qiellor derdheshim
si rrëke
përlotur, faqeve tona
kilometrazhi
i jetës vrarë, mbi kuptim
megrime
shpirti, "parajsave"
hunbur
do t' gjejmë, kristalet
e thara
lotit që thahej, jeta
dhe jetës
gjenim një pjatë
të zbrazur
mbushur trajtime
dhimbjesh!
Përditësisë, ndezur
zjarre
mundimesh, na rezervonin
relaks
zbërthyer, në lot
të lotit?...
Sa shumë, lidhje që
nuk e thanin
Udhëve tona veç
e zgjonin
në gjurmë tymnajash
tharë!...
Mes plagësh si
një jetim!
I përfolur, vetmisë
jetë
të rrokullisur dhe
fjalët...?!
Bluar, "besim" në
përmbajtje por
grindavece..! Mbi zbërthim.



IMAZH I HESHTUR.

Imazhi i heshtur
lodhjes jam
natës, shëtisja
ëndrrat...!
Udhëve, dhimbjesh
mjegull rrin
peshuar, në mes heshtjesh.
Krahë pushtuar
na qëndrojnë dhe
mendjes, psheretima.
Hijet, e netëve
na gdhijnë, në shpirt
të lodhur
shpirtit...?! Soditur
në mjerim dhe
ndjenjash, kërkoj
kujtimesh
thyer... dritës, na zbojnë
si mund t'i zboj
kujtime që mërgojnë?!...
Dhe rritet
ndjenja, si mërgim dhe
dhimbja?!
Meditimit. Dhimbjesh
pohojmë
dhimbjesh... dhe ti
si valë
e kthyer, bregut.
O valë e detit
në thesar, shpirtin kuiz
ma zbraze.
Zbrazur...! Guidash
dallgësh
po më ngjit dhe kacaviresh
mjegull.
Ngjitem e ngjitet
kaltërsisë
më vjel si yjet, natës.
Natës...?!
I vjelur reflektim
si deti im
përplasjesh, mbrita
gjer në agim
dhe dielli, mahnitet.
Aty, e zgjoj
aty...! Më zgjon
dhe Ty
të zgjoj dhe na rizgjon
ndjenjash
unazë ylberi.
Ashtu të mbaj si një
kujtim
të thyer... dritës!...
Andjejmë... gëzim...?


PA NGROHTËSI.

Asnjëherë nuk i besova
Dimrit!...
Zbrazur, furtunave
thinjur
dhe mes zhgënjimesh
mbetur
si gjethe e rënë
provokimeve të stinës!...
Vjeshtak?...
U mundem, mes flladeve
të lehta
rrëzuar na përkundin
shpirtin
si ta përkund?...
Mes bukurisë që shuhet dhe
shkundet
iritimitetit, bluanin
shqetësimet?...
Edhe ato përmasave mbi
tronditjet
tretur, si qirinjtë?!...
Ngulur dhe
varur shandan të lartësive
derdhur
si stalakmitet dhimbjeve
të kohës mbi
dhëmbë të acarta
nguleshim
dhe zbrisnin...! Thikat
na çanin
shpatullave të kohës dhe pse
ngjeshur!...
Në dashuritë e tkurrura
të jetës
të pafuqishmit, trumcak?
I zhgryer
i humbur… lëmoshës dimërore
zbërthyer
më kujton!...Kohën e afërt
të artën
e flladeve vjeshtake zbrazur
natyrës!...
Si gjethe, e artë më vjen
dhe na vjen
jeta...? Në hijeshi të zbehur
na humbet
larminë e ngjyrave
dëgjenëronin
bukurisë, mbi fisniken!
Kjo bardhësi
dhe pse na tkurr, dimrit
dhe Ti...?
Pa qetesi, përkulur
dimrave
lulen kërkoj, mes motit
të ftohtë
më mban, shpresat?...
Si lule bore
durojnë, stuhive...?
Ditët tona
të plakura, të pleksura
në dritë harresash
dhe kjo bardhësi që na mbulon!
Si netët e gjata
të acartat në duar shtrënguar
spirancat...?
Thellësive detare mbyten
me stinët !...
Nuk njohin menaxhimin
e dimrave
dhe pse u mbuloj më
zbulojnë!...
Acarët, tretur Pranverës...!
Do ti ftoj.

Read More

ZHYL VERN: SI FILLOVA TË SHKRUAJ*

               

Bernovai ishte një gjeni por ishte i papunë. Një ditë prej ditësh u takuam dhe më dha lajmin e gëzuar se kishte filluar punë si portier. Gjatë bisedës ai me atë tonin e tij të rreptë më pyeti:

- Zhyl, a vuan?

- Tani jo Baranavo.

- A ke oreks?

- Tani nuk më hahet, sapo hëngra drekë.

- Kështu nuk ke dëshirë të shkruash poezi?

- Jo nuk kam. Më pëlqen të shkruaj një pjesë teatrale. E kam menduar përmbajtjen e komedisë. Veçëse më mungon aftësia e Skribit.

- E çtë duhet Skribi kur ke dy Dyma. Kjo duhet menduar, biri im. Pjesë për teatër nuk duhet të shkruaj kushdo. Unë për shembull, nuk mundem. Domethënë duhet të njihesh me Dymain. Meqë ra fjala është shkrimtar shumë i mirë. Më pëlqen shumë.

- Edhe mua më pëlqen Barnavo.

- Përsa i takon Dymait, do të njoh unë me të. Nuk e kam të vështirë ta bëj këtë.

- Mos u mburr, - qeshi Zhyli. – Me të vërtetë njihesh me Dymain – atin?

- Nuk kam nderin ta njoh, por njoh mirë Arpentinin, që është mik me atin dhe birin. Do ta rregulloj unë Zhyl.

- Ti je i tmerrshëm Barnavo.

- Të dua shumë, biri im! Të dielën tjetër ti do të shkosh në San – Zhermen, në pallatin e Dymait. Po, ka një pallat ai. Në pallat ka pesëdhjetë shërbetorë. Kam shumë miq nga këta. Pregadit frakun, dorezat, lulen e mostrës.

- Si do ta rregullosh Barnavo?

- A më beson Zhyl?

- Padyshim! Të besoj dhe habitem! Lëkundem dhe prapë të besoj! Të besoj dhe trembem!

- Ky është besimi i vërtetë, biri im! Kur njeriu dëshiron diçka, do t`ia arrijë qëllimit. Aq më shumë dhe aq më shpejt, kur ky njeri mban rrobën e portierit. Nuk i mungojnë as lidhjet, as miqtë dhe as gjendja e mirë shpirtërore.

………

Zhyli u ngjit nëpër shkallët e mermerta dhe u ndodh para hyrjes katrore, gjysmë të errët, portieri hapi derën.  Barnavoi u ul në karrocë dhe ndezi çibukun. Lot mallëngjimi dhe trishtimi i turbulluan shikimin. Njëra nga ëndrrat e Barnavoit u realizua. Puna po shkonte mirë.

Shkallët e mermerta ishin plot me lule e palma. Si admirues i Orientit që ishte, Dymai i kishte ndërruar paradhomat dhe anët e shkallëve në shëmbëlltyra që të kujtonin përrallat e “Njëmijë e një netëve”. Romancieri dhe dramaturgu i pasur nuk shqetësohej për çeshtje të hollash. Po të llogarisje të gjithë të ardhurat e tij, do të mjaftonin për të jetuar të tërë pasardhësit, në jetë të jetëve.

Të gjithë pasardhësit, që e rrethonin Dymain me ngrohtësi, vetëm kërkonin. Ai mbante një sekretar specialist për çeshtjet e pasardhësve. Ky njeri ishte i zhytur në punë nga mëngjezi deri në mbrëmbje. Shumë më lehtë e kishte sekretari për çeshtjet e letërsisë: për të punonte vetëm Dymai. Shkëlqyeshëm jetonin shërbetorët dhe të gjithë personat e tjerë që punonin në shtëpinë, në rrugën “Paqja”, po kështu majmeshin edhe ata të vilës jashtë qytetit.

Arpentini pasi bisedoi gjatë me Zhylin më në fund i tha:

- Çfarë llogarie keni bërë duke ardhur tek Dymai, miku im?

- Mendoj të më ndihmojë, zotni.

- Çfarë ndihme keni parasysh? Franga, këshilla, udhëzime, Kritika? Për hir të këtyre ia vlente të vije këtu.

- Të gjitha përveç parave. Iu përgjigj Zhyli.

- Do t`ju prezantoj te ai. Ju po më pëlqeni miku im. Ecni me kujdes, shkallët janë prej xhami shumë të trashë, rrëshqet si një parket. Ngandonjëherë tekat e Aleksandrit janë absurde. Tani po kërkon një zezak me mjekër të kuqe. Po s`ke ku e gjen një të tillë. Këtej, miku im. Banketi fillon në orën katër. Tani është tre pa një çerek. Valentina!

U afrua një shërbyese me përparse të kaltër dhe tha se mjeshtri ishte në kabinetin e vet, po punonte dhe u lutej të mos futnin asnjeri tek ai. Arpentini trokiti në derë. Asnjë përgjigje. Pas kësaj i propozoi Zhylit:

- Troksisni, e gjeta, po t`ju përgjigjet Aleksandri do të jeni i lumtur dhe i pasur.

Zhyli trokiti në derë me grusht. Menjëherë u dëgjua një bas i thellë melodioz:

- Kush është? Hyni!

Arpentini dhe Zhyli hynë në kabinetin e Dymait. Roamcieri i dëgjuar ishte ulur pranë tavolinës në një karrige, dhe me duart të hedhura mbi shpinore, po shkruante, duke gjykuar nga lëvizjet, me gërma shumë të mëdha. Tavolina ishte mbuluar me fletë të shkruara. Dymai vazhdonte të shkruante, pa u kushtuar vëmendje njerëzëve që hynë. Faqet i ndrisnin nga djersa, flokët e shpupuritur i rrinin si një kapele me push. Dymai i ngjiste një aktori që sapo ishte kthyer nga nga arena e cirkut.

- Shkrimtari i ri Zhyl Vern, që më pëlqeu me ta parë, ka ardhur nga Nanta për t`u njohur me ju dhe ju lutet t`i jepni këshilla e t`i bëni vërejtje, - tha me një ton deklamativ Arpentini.

- Tungjatëjeta! – gjëmoi Dymai dhe i zgjati Zhylit një dorë të shkurtër leshtore. Zhyli i futi gishtat e gjatë e të hollë në atë dorë si morsë dhe shtrembëroi fytyrën nga dhembja. Dymai qeshi me të madhe. U duk sikur nuk qeshte një njeri, po muret e kabinetit të madh, mobiljet masive, bile vetë ajri i ngopur me tym cigaresh. Kur Dymai qeshte, buzët e trasha i zgjateshin para dhe sytë i shkëlqenin, si të ndriçuar nga brenda.

- Tungjatjeta, Zyl Vern! – oshëtiu përsëri basi i tij. – Më ndihmoni! Nuk po më vijnë frazat. Gjithshka shkonte përmrekulli, e mendova titullin e romanit të ri, bile fillova kapitullin e dytë dhe papritur, stop! Nuk e di ç`ndodhi! Nuk di si ta shpreh që filloi një shi i madh!...

- Rridhte shiu, - tha Arpentini, duke u ulur në një shezlong.

- Keq! – Dymai përplasi këmbën. – Ç`do të thotë të rridhte? Mua më duhet shi i madh, kurse ti thua rridhte! – Çthoni ju Zhyl Vern nga Nanta?

- Më falni, si mundem… - bëlëbëzoi Zhyli. – Si mundem t`i jap këshilla unë Alkesandër Dymait? Ju lutem

- Ju nuk dini gjë, as që mund ta kuptoni! – Dymai ia bëri me dorë. – Gjithë kapitulli i dhjetë i “Kontit të Monte - Kristos” u shkrua nën ndikimin e atij papagallit plak, Kruzesë. Ishte ulur në atë kolltukun atje dhe diktonte. Unë korrigjoja atë stilin e tij të tmerrshëm, të neveritshëm. E ç`mund të na thuash për shiun?

- Më duket se nuk është e domosdoshme të ketë shi, as të vogël, as të madh mjeshtër, - tha Zhyli. – Heronjtë tuaj pëlqejnë kohën e mirë.

- O-ho! – Hungëroi Dymai dhe i futi Zhylit një purro në gojë.

- Ulu shakatar dhe pi këtë purro, o Zhyl Verni nga Nanta. Emil, shtjeri verë nga ajo që është prodhuar në shekulli e shtatëmbëdhjetë. Vazhdo, Zhyl Vern po më pëlqen!. Më bleve, po, më bleve! Po filloj të dashuroj! Pra shi nuk do të ketë! – Ai goditi tavolinën me grusht. -Faleminderit Zhyl Vern! Me të vërtetë këta heronjtë e mi duan kohë të mirë, si nuk e kisha vënë re më parë!... Vërejtje e hollë, je shumë i vëmendshëm! Të lumtë! Ndize purron!

- Jam i lumtur mjeshtër, - shqiptoi Zhyli duke iu marrë fryma.  Kur në libër ka kohë të mirë, lexuesit i kënaqet zemra, apo jo?

– Po! – bërtit Dymai në shenjë aprovimi dhe vrapo te tavolina. - Emil! Jepi verë dhe dhuroi dorezat e mia të verdha! Edhe frakun gushëpëllumbi! Edhe pulovrin e kaltër kadife!. Ja dërgo të gjitha në shtëpi, dëgjon?

Ai u ul në tavolinë, mori në dorë penën dhe ajo nisi të vrapojë mbi letër. Arpentini i dha Zhylit një gotë verë: për vete shtiu në një enë të rrumbullakët që i ngjante një katruveje prej balte. Përpoqën gotat dhe pinë. Zhylit iu duk sikur kishte hedhur në stomak metal të shkrirë! Filluan t`i merren mendtë, sendet në dhomë nisën të vallzojnë në sytë e tij. Dymai që ishte ulur nga e djathta, iu duk nën tavan. Zhyli u ul në kolltuk. Sytë iu mbyllën. Një shpërthim i jashtzakonshëm guximi dhe u pregadit të thotë: “ Dëgjomëni, do të diktoj”… Në vend të kësaj shqiptoi:

- Më zgjoni në pesë e ca…

Dhe filloi të gërhasë…

^{*Leonid Borisov “ Zhyl Vern”.}

Read More

MOTIVE NËNTORI NGA VASIL TABAKU

MERRE PËR DORE BUZËQESHJEN TIME

Hapat e qiellit
Rëndojnë mbi supet e mi
Një zambak buzëqeshjeje
Mbulon
Dhimbjen time prej Perëndishë…
Larg
Në horizontin e përhimt
Dëgjohen këmbanat e mbrëmjes
Është verbuar buzëqeshja ime
Mere për dore
Mos e lërë të bjerë në humnerë
Buzëqeshjen time
Prej lulesh të kuqe
Prushëruar nga trishtimi…
Aty flejnë puthjet
Fjalët që ti kurrë nuk I ke dëgjuar
Psherëtima
Prej pulëbardhash të plagosura
Dhe mjaltë dashurie pafund…
Arsyeja përse dua të të flas
Është heshtja
Lidhur
Me vargonjë vëhtrimesh të zymtë
Ku prehen muzgjet…
Dua të të flas
Puthjet
Të derdh
Mbi prushërimin e shpirtit tënd
Dhe të të bëj të çmendesh
Të bëshë marrëzira
Dhe të më falësh marrëzi
Ndaj
Merrë përdorë buzëqeshjen time
Dhe bridh nëpër Botë…


PËRVUAJTJE…

Shikoj si cahet gurin
Lulen
si vyshket ngadalë
Me fytyrën prej gruaje
tmerrësitë të bukur
Vizatuar mizorisht
Nga vijëza rrudhash
të pamëshirshme,
pa moshë…
Ndjej psherëtimën
Të udhëtoj
nëpër qiell
Mbi britma rrufeshë
të përflakura
Ndërsa
Brenda meje
ngadalë, ngadalë
Përvuajtja baret
Si një mbretërëshë e trishtë
Dhe kafshon dhimbëshëm
Shpirtin tim të brisht…
Jam në perandorinë e heshtjes
Ku fjala rënkonë
Nga mosfjala e vërtetë
Dhe e vërteta
Lidhur
me litarë vështrimesh vrastarë
Rënkonë ngadalë, ngadalë…
Tej në rrugë
Varfëria
ecën dhimbëshëm
Me dy pika loti ndër duar
Dhe një buzëqeshje të gjelbër
Duke trazuar pemët,
lulet dhe gjethet
Si një fllad
O Zot,
Sa e paqtë varfëria,
E qetë,
e vetmuar,
e pafjalë
Mes leckash
të sajuara
Teksa mbulojnë
lakuriqësinë e pafaj…
Varfëria
Me portretin
e një femëre magjike
Dashuri më falë
Asnjëherë
Jo, nuk pranon mëshirë
Kjo puthje njerzore
Më e trishta në botë
Skamja më e pasur
në lumturinë prej drite
Varfëria
Brenga dhe faji ynë tragjik
Dhimbja jonë e përjetëshme
Ndërton
Brenda kraharorit tim
Një univers përvuajtjesh
Dhe më kërrus pak e nga pak
Drejt tokës së shenjtë
Të përlotur,
të pafuqishëm dhe të pafjalë…


GJITHMONË JAM…

Në c’farë kohe jetojmë?...
Ju lutem
Me thoni jam ende gjallë
Apo vdekur
Jam zgjuar
Apo ëndërra
M’i ka vrarë shpresat
Shpresat
Këto lodra të fatit
Trillojnë
Apo luajnë tragjikisht me ne?...
Më thoni ju lutem
Është kohë apo moskohë
Është dritë
Apo nxiromë e nxirë
Ku e zeza
Bënë ligjin
Bënë gjithcka
Dhë më rrëmben
Buzëqeshjen
Më vret puthjen
Dhe më mbyt përqafimin?...
Më thoni
A është i lëvizëshëm uji i lumit
A është e gjelbëra e gjethes
Gjelbërim
Apo ngjyra e lotit
Mbi buzët e zhuritura
Dhe krahët e prerë të fluturimit
Vajtimi i zogjëve
Më mbulon shpirtin
Si mjegulla
Fushën e pafund
Ku verbohet dhimbja
Dhe klith trishtimi
Si zog i plagosur…
Gjaku i trishtimit
Është sot
e kuqja e buzës
Të së dashurës sime
Gjunjëzuar
Përpara qiellit të vrarë
Dhe detit të lidhur
Në vargonjë psherëtimash…
Më thoni
Dita e sotme
Ka veshur fustanin e buzëqeshjes
Apo kostumin e zi
Të brengës sime
Nderur
Mbi malet e bardhë
Ku bora thinjet
Nga pritja e gjatë
Dhe liria
Zgjohet ngadalë
Si lulja e brishtë
Me fuqi mitike
Tek canë gurin e bardhe
Dhe cel
nëpër hapsirat e kraharorit
Për të më dhënë
Pak frymë,
Pak zjarr
Dhe ngyrat e jetes së rrallë…
Më thoni
Jam gjallë
Apo bëj sikur jetoj
Kam vdekur
Apo vdekja
Mashtron
Përmes zërash vajtues
Dhe më zë prit
Ditën kur puthja
Ngrihet përpara meje
Si një monument i gjallë…
Jam ende
Do të jem edhe më pas
Do te jem
Gjithmonë do të jem
Unë
Klithma e vrarë
Dhe ëndërra e gjallë…
Jam
Do te jem,
Jam gjithonë
E përherë jam.


SHTRATI I PROKUSTIT

Dhimbja
Shtrati im prej guri
Ku fjala dhëmb e dërrmuar
Dhe ëndërrat janë të vrara
Një tufë puthjesh të lidhura
Thahen nga era e ngrictë e heshtjes
Një qiell buzëqeshjeje laget nga lotët
I përhimt si trishtimi
Me sy të verbuar dashurie…
Lidhur në këtë shrtat
Nga zotat e së keqes
Zotat e pushtetit dhe pasurisë makabre
E dija, më mirë se askund
Do të ndjehesha pikërisht këtu
Në këtë shtrat shkëmbor
Si Prokusti në kërkim të së drejtës
dhe të së vërtetës së prangosur
Me bardhësinë e frikëshme të gurit
I pashpirt, I akullt, I ngurt dhe mizor
Eh, jam mirë në këtë mbretëri dhimbjeje
Sepse vetëm dhimbja
I përmbanë vrullet e mia të cmendura
Tufanet që flejn brenda zemrës
Dhe magjitë e marra të dashurisë,,,
Jam mirë sepse vetëm dhimbja
Më bënë të jem më tepër se njeri
Një Perëndi…


PRISHTINA

Kosovës së shtrenjtë dhe martire
Një tokë
E berë prej shpirtit tim
Prej dhimbjes
dhe krenarisë
Prej dritës
dhe zjarrit të zemrës sonë…
Prishtinë.
Emri I identitetit tim shqiptar
Fjala e dashurisë sime të madhe
Dhe puthja prej qielli
Ku përqafohen horizontet…
Kam rënë
në gjunjë para teje
Qytet I lirisë.
Nëpër gurët e rrugës
Lëmoj hapat e heronjëve
Jeta e tyre
Është shëndruar
në buzëqeshen tënde
Në mallin tënd,
Në përqafimputhjen
Dhe
lotëdritëzimin tnd Prishtinë…
Jam dashuria jote
Jam zeri yt prej pike loti
Dhe grimca lumturie pa kufij
Jam zambaku I celur
në kraharorin tënd
Prishtinë,
Frymemarrja jote
Mbush qiejt
I jepë jetë
gjithë bijeve të KOSOVËS
Nëpër krahët e plagosur
të rruzullit
Ata si zogjtë
Presin tu forcohen krahët
Për të rendur
në një fluturim pakthim
Drejt teje Prishtinë…
Epokat
Shfletojnë horizontet
Si fletë të historisë
Përms gjëmimeve të viteve
Gishtat e mi të drojtur
Shkruajnë kryeemrin e paqes
Prishtinë…

Read More

Poeti, shkrimtari dhe kritiku Prend Buzhala sot ka ditëlindjen. Baladat e Lugut të Drinit i uron jetë të gjatë.

(NJË KUNDRIM NË DITËLINDJEN TIME TË 68 - të

E çka tjetër mund të numërosh në këto çaste?
Cilat momente?
Cilën rrjedhë kohe mund ta zësh?
Përsëri Një Sekondë Kohe të del përpara.
Dhe të thotë: hajt, numëroji furitë e stuhisë apo të erës
së fortë.
Dhe aty për aty jepesh në meditime.

1.
Ti gjendesh në rrugë.
Në një shtegtim pikësynimesh jetësore që nuk pushojnë ansjlherë.
Si në një pelegrinazh jete.
Ti ëndërron një Vit të Qetë.
Një Heshtje Olimpike. Si ajo Heshtja e Shenjtë biblike...
Karl Jaspers diku e ka thënë: "Njerëzit që nuk e njohin miqësinë në heshtje, nuk janë të aftë për komunikim të vërtetë."
Poetët thonë, ashtu si thotë Perëndia: Mos e vrit heshtjen!
E ti, ke të drejtë të aspirosh atë Qetësi të Shenjtë, kundruall zhurmës së përsitshme...
Dhe përsëri koha numërohet para NJË VITI NË DITËLINDJEN TËNDE, koha gjendet në luftë me zhurmën dhe me ëndërrimin e qetësisë, heshtjes.
Vjen, pra, Ai Çasti, kur ti e drejton shikimin brenda vetes. Kushedi se kah të ka shpënë ajo stuhi, si stuhi kohe... kushedi se kah të ka bartë ajo erë, si një gjethe e rënë që e përplas rrugëve, shtigjeve, maleve, ujërave, hapësirave...
Gjethja, një gjethe është: era nuk ka ç'i bën më shumë, përpos ta bartë kah të dëshirojë....
Edhe njeriu qenka si një re që shprishet, humb, duket, zhduket, kot e godasin zhurmat politike a ekzistenciale, grushtet e jetës apo të socialitetit të rëndë...Si ai urtaku indus: Reja ekziston se ekziston. Zhduket e bëhet përsëri qenie...
2.
Ti mund t'i numërosh dekadat që kalojnë....
Mund të mendosh: ato rrjedhin natyrshëm...
Mirë: madje vitet i numëron më shpesh. Vitet që kalojnë e që hyjnë në rrjedhën e kohëve.
Dhe nga pak edhe të zë habia, mbase dhe sëkëlldia:
o Zot, si rrjedhin kaq shpejt?
Por të ka ndodhë edhe ndryshe, kur koha është e gjatë, e pafund: Ti ke mbetur gjallë, Si Dëshmitar Kohe, të paktën dikush të jetojë për të rrëfyer. "Rrno për me tregue", e shqipton
këtë urdhër të brendshëm etik e ekzistencial At Zef Pllumi. Rrno për me e përmbysë heshtjen prej varri të kohëve, që e mbulonin të vërtetën për ngjarje, njerëz dhe kohë.
3.
... Eh, sa shumë borxhe paska koha, Koha e Vuajtjeve dhe Mundimeve! Sa shumë i ke dhënë ti kohës e ajo krejt t’i ka rrëmbyer! Kohë e ngarkuar me borxhe. Ende Koha hamendet: nuk dëshiron ta shlyejë asnjë borxh. Vetëm të ngarkon barrë të reja!
Shpalle edhe këtë vit: Vitin Tënd, sido që të jetë... Shpalle secilën ditë, Ditën Tënden...
E pra, gëzuar!

Prend BUZHALA

Read More