Ragip Dragusha: Hiqeni Ismailbeun nga zyra o zullumqarë!

Mbas Skanderbegut
me mjekerr të gjatë
Vjen Ismailbeu
nji burrë i matë.

Ai nuk përdori
dyfek e shpat'
po mendja i polli
për Shqipnin' e ngratë.
Me patriotët e tjerë
shpalli mvehtesinë.
Pastaj derë më derë
bani pleqërinë.
Ai nuk kishte
pare për aviona.
kishte qeveri
që s'njihte poltrona..
Nuk ishte zullumqarë
as profet i vertete.
Por ishte atëdhetar
Shqipnisë i dha jetë.
Po sot Ismailbeu
ku je more burrë?
Fati të mbertheu
i varun në murë.
Simboli i pamvarsisë
varur në çdo zyrë.
Peng i marrëzisë
te shtetarëve t'paftyrë!
Oh jo, kurr Ismailbeu
s'asht mburoj e pushtetit!
Por Atë i memëdheut
meshirë për t'vobektit.
Hiqeni Ismailbeun
nga zyrat o zullumqarë!
Ai asht i popullit
I njerëzve bujarë.
Ai nuk pat fron
as vila përrallore
Por shpirti ende i vlon
Për token arbnore.
Ju nuk fshiheni dot'
pas hijes së Tij
Me xhepa përplot
nuk ju beson njeri!
Mos ja hiqni titullin
o pushtetar të mjerë!
Asht marr' me djersë
prandaj quhet Bej.
Ndaj hiqeni Ismailbeun
pash Zotin e vertete!
Asht Atë i memëdheut
pushtetari ma i drejtë!
Vendosni tjetër foto
s'ka randesi se kujtë
Sepse Ismailbeun
e njohin të hujtë
Të rrij' Ismailbeu bashkë me ju në zyrë
me shtetarë të korruptuar e t'pa vlerë?
Jo, kurrë s'do të mundet kjo kohë e ndyrë
të marrë peng nji popull të tërë !
Dragusha.@
09/10/2019
Vjenë

Read More

Kujtim STOJKU: NJË IMAZH

Nga hapsirat e errëta të kujtesës,
Shfaqem përmes irritimit të zbehtë të dritës,
Trishtimi bie në të gjitha anët, si mund të heshtësh?
Në kufomat e zogjëve organet këndojnë duke cicëritur.

Pemët nuk hijezojnë më në reflektimet e tyre,
Formën atyre ua jap me penë në krijim,
Kur flasin vesh më vesh pëshpërimat e gjetheve mbledh,
Në kudhërën imagjinare godas me çekan hekurin që ujë të pij.

I mbushur plot me pupla u gjeta në hava,
Rruga nuk gjendet kur është zënë plot me shkurre dhe ferra,
Me ndriçues të gjeja shtëpinë kërkoja,
Torturuar nga ngricat e dimrit që çuditërisht kanë filluar të shkrijnë,
E më pas eci me hapa të mëdhenj nga dielli pamëshirë i inxirë...

Read More

Kujtim STOJKU: HERËN TJETËR

Përmes pyllit të brendshëm diku e ndiej se është shtegu,
Artin e vetëdorëzimit e praktikoj me shakatë e mia,
Ai më qesh me zë të lartë një vështrim duke më hedhur,
Kurse unë përtej të gjitha këtyre mundohesha të shihja.

Mundohesha të depërtoja përmes dendësisë së ajrit,
Që përreth meje ishte mbështjellur,
Sytë e qiellit vështrimin s`ma ndanin,
Pikë – pikë i mblodha lotët që qefinin s`ishin duke qepur.

Në dritën që po ikën nuk e di se çfarë mund të jemi,
Ne s`i ndjejmë plagët që kullojnë në errësirë,
A mund të përmend emra se çfarë jam unë atje?
E di se ecim mbi kohë, hapat i ndiejmë natë e ditë.

Read More

Kujtim STOJKU: PACIENTËT E KOHËS

Turmë e babëzitur, sa herë na shkel syrin nata,
Buzët tona të bërë eshkë në gjakun e saj thithin sisë,
Papritur qielli qërohet nga retë e zeza dhe të bardha,
Yjet e shpërndara nëpër të kanë filluar me shndëritë…
Ndjekim gjurmët e ujkut, por trembemi nga ariu,
Për disa çaste shndërit kubeja qiellore prej arre,
Shquhen bisha të egra me lëkurë njeriu,
Këmbëngulja e mençurisë rrugën aspak s’ta hapte.
Mençuria është gjithmonë kokë fortë, por ka çelsin e artë,
Dhimbjet tona na grryejnë thellë deri në asht,
Si reja e duhanit shikimi i shprtrave vjen duke u ulur,
Krenat u janë varë e balli u është rrudhur.
Nëpër portat e natës trokasin me shpatulla të kërrusur,
Flladi shpërndan tymin e cigares së dredhur,
Ca hapa të rëndë oshtijnë nëpër muzg.
Fytyrat ndyrësisht i kanë përlyer me llum të zi,
Milionat e tyre gjithnjë e më shumë shtohen,
Duke thithur sisët e qytetit tërbohen,
Goditjet pas shpine kanë mjetin më të mirë…
Rruga qorre asnjëherë s’të nxjerrë në krye,
Strategjitë e ndjekura s’paskan fund e as mbarim.
Nata rrudh bebëzat nga ngjyra e qumshtit të dritës së neoneve,
Zbehtësi e shpërfytyruar, fantazmat rrinë në përgjim.
Epsh shtazarak, kthetrat ngulen në lakuriqësinë e natës,
Për një kohë të gjatë rënkimet dëgjohen,
Vatër mushkonjash që gjakun na e pijnë,
E mbi ne fluturojnë duke kënduar me gëzim.
Kënga e tyre me neveri dëgjohet,
Shpitra të pushtuar nga djalli nuk u numërohen ligësitë,
Kurvëritë ia besojnë vetëm natës, në gjirin e saj ngushëllohen,
Krimielë të regjur, nën mëngë mbajnë të fshehur nga një thikë.
Qetësinë e gjejnë vetëm atëherë,
Kur për të qëlluar për vdekje të afrohen,
Çfarë hipokritësh me lakmi të pangopur,
Veshur me pushtet, janë kriminelë dhe banditë,
Në tryeza mes miqsh ndajnë fitimet që s’kanë të sosur.
Më pas dëgjohen kuisje dhe lehje qensh,
Oh, ç’errësirë mashtruese me kostumin e saj të zi,
Në lokale të shtrenjta, orgji bëjnë bashkë me dashnoret,
E, mbi gjoksin e kurvave, gjumi i zë duke thithur sisë.
Kur vjen agsholi, ata të mbuluar nga ethet zgjohen,
Veset e liga shpërthejnë përmes llumit të ndyrësisë,
Muzgu me dashuri të shtirur me ta përqafohet,
I puth me mall, të ligën duke ngjizë.
Këta soj pushtetarësh, nëpër motele nderin masin çdo ditë,
Dita gdhin me lakun e natës në qafë,
Fati rrokulliste teposhtë me shpejtësi,
Psherëtimat asnjëherë të qetë s’na lanë,
Dkush kthen një gotë dhe këndon nën zë me gëzim.
Perden e zezë të natës e çanë një klithmë,
Një hije përreth sillet si fantazmë,
Laku i errësirës për qafe na është lidhë.
Na shtrëngon për fyti,
Shpirti me mundim të na dalë,
Era fshikullon honeve, ulërin në hapsirë,
Dhimbjet e trupit të çajnë sikur të ngulin spica,
Sumbullat e arta të djersës prej ballit pikojnë,
Koha gjithnjë e më shumë pacientë nxirrka.
Rënkimet e saj të mbytura për ditë i dëgjojmë,
E, përreth vrombullin vetëm zhurmë,
Këtë poterë më shumë mos e dëgjo,
Çaste të vështira që medja të vjen rrotull,
Në këtë lëkundje ti mundoshesh të qëndrosh,
Rrathë rrathë shpirti të pështillet si një vorbull…

Read More

Prend BUZHALA: PARABOLA E GOMARIT OSE FENOMENI SHOQËROR I INJORANCËS, MARRËZISË DHE SHURDHËSISË

(Analecta), 1

Ka shumë rrëfime, anekdota dhe trajtime nga këndi letrar për gomarin. Le të na kujtohet “Gomari i Babatasit” i Fishtës. Sojli i prapët, do të thoshte Noli për Gomarin te DON KISHOTI, dhe kjo zoo-figurë kaq spirituoze, do të thoshim se merr rolin e përtalljes së lezetshme të të metave në shumë fusha të jetës.
1.
Sojliu ia kalon të marrëve parlamentarë... kur krijuesit atë e shndërrojnë në invektivë, në figurë të invektivës. Invektivë do të thotë SHARJE, sulm, denoncim, fyerje... Invektiva është figurë me ngjyrim stilistik e satirik. Termi shënjon TË FOLURIT ME FYERJE, apo SHKRIMIN E TILLË që sulmon, shan, denoncon, fyen a gjykon personin e caktuar apo temën a institucionin e caktuar, duke përdorur gjuhë negative... INVEKTIVA në letërsi mund të ketë vlerë artistike (si te "Mbreti Lir" i Shekspirit, nën ndikimin e të cilit Noli shkroi marshet e tij satirike-poetike); toni i hidhur artistik denoncon abuzimet e figurave politike... Tashmë edhe leksikografia jonë stilistike është e pasur me frazeologjizma jashtëzakonisht të pasura, për të emërtuar a goditur fenomene, dukuri, karaktere etj të jetës së përditshme.
Eh, ku shpie kjo gomari ...si sistem i prishur vlerash, burim injorance e ligësie. Kurse shkrimtari në kopshtin e tij liriko-zoologjik, ku i ekspozon karakteret e kohëve, godet me tehun e thënies satirike...
Gjeneratave të vjetra, do t’iu kujtohet ajo fjalia (loja me fjalinë), se cili ishte roli i një presjeje (roli i shenjave të pikësimit);
"Mëso si baba,
gomar mos u ban"
Kështu është edhe me fjalinë dytë:
"Mëso,
si baba gomar mos u ban.
2.
Një mik imi i letrave, duke shkruar për fenomenet shqiptare të politikës së tranzicionit, ndër të tjera përshkroi këtë ngjatje për tregimin mbi gomarin dhe Demostenin:
“Oratori i famshëm Demosteni, duke mbajtur një fjalim të zjarrtë në parlamentin e Athinës, me fjalën e vet magjike, u fliste athinasve mbi shpëtimin dhe lirinë e shtetit të rrezikuar. Dëgjuesit s’ ishin të interesuar për fjalimin e tij: disa koteshin, të tjerët gogësinin, e do të tjerë flisnin. Me të hetuar këtë gjë, Demosteni e ndërpreu fjalimin e vet të mrekullueshëm dhe e paralajmëroi një tregim mbi gomarin. Përnjëherë u krijua një heshtje mortore dhe njerëzit filluan t’i hapnin veshët e të dëgjoni tregimin mbi gomarin, sikur prej tij të varej fati dhe liria e Athinës.”
Kjo parabolë të frymëzon për ta shkruar një ese të tërë.
Kemi të bëjmë me fenomenin shoqëror të injorancës, marrëzisë dhe shurdhësisë... Shpesh i shfaqim frustrimet tona: jemi "të vonuar" në krahasim me të tjerët dhe "vonesën" e shndërrojmë të shfrenim.
Kur një shoqëri "vonohet", jepet pas shfrenimit, lakmisë për pushtet, një egërsi lakmitare kah kapitali, egërsi për pasurim të paligjshëm... e lë pas dore investimin tek ngritja kulturore, shpirtërore, shkencore, arsimore etj mbasi prej tyre "nuk ka hajr", "nuk k ka përfitime", "nuk ka fitime"... pra, situata e tillë i vret vlerat, kurse na kaplon regresi historik, në vend të progresit. Njeriu kudo është lënë pas dore... kurse tërë kujdesi shndërrohet në krijimin e një kooperative të tipit neo-kinez prej 61 vetash për ta drejtuar këtë regres historik!!! "Në një shoqëri të mbyllur, ku të gjithë shpallen fajtorë, vetëm krimi po merret me këta fajtorë. Në një botë hajdutësh, i vetmi mëkat i fundit është marrëzia" thotë Hunter S. Thompson. Askush nuk është përgjegjës, secili ik nga përgjegjësia: në një anarki të tillë, si është thënë shumë herë, mbretëron mentaliteti i turmës... Në këtë kaos shfaqen mjegullime në mes koncepteve shtet (i Kosovës) dhe komb i hibdriziuar "kosovar".
P. J. O'Rourke thotë: "Gjithsesi, jo vetëm droga dhe alkooli shkaktojnë sëmundjet themelore të shoqërisë. Nëse ne jemi në kërkim të burimit të problemeve tona, nuk na duhet të bëjmë testin për drogë tek njerëzit, ne duhet për të provuar tek ata testin për marrëzi, për injorancë, për lakmi dhe për dashurinë ndaj pushtetit." Kur organizatat kishtare, shoqatat bamirëse, solidare e ato filantropike, vepronin nëpër zonat e krizës sociale dhe nëpër ato të luftës, Hitleri klithte: "Humanizmi është shprehje e gomarllëkut dhe e qyqarllëkut, dobësisë."
Ja edhe një xhevahir mendimi nga Will Rogers: "Nëse gomarllëku na përfshiu përpara në këtë rrëmujë, atëherë pse nuk mund të na nxjerrë nga ajo?"
Dhe, fatkeqësisht, njerëzit kryesorë përgjegjës të politikës vetëm sa po na zhytin më thellë... pa qenë të zotët ta përmirësojnë gjendjen..

Read More

Nezi Plaku Velaj: Unë e dua heshtjen e natës

Unë e dua heshtjen e natës
Aty gjen, qetësi shpirti im
Mendimet rrejdhin si një përrua pas një shiu
të vrrullshëm
Unë e dua heshtjen e natës
 Mbas një dite vere të nxehtë përcëllim
Ku të shkrepet buza për një pikë ujë për të pirë.

Mendimet mblidhen kaçurrel në flokët e shpurpurta
T`i shtjelloj më duhet një krehër ti kreh, ti përkujdes
I le të lira mendimet të bredhin në qetësine e natës
Të lira të jenë edhe kur me kujdes t`i mbledh.

E dua vetminë edhe pse më lë pa gjumë
Të analizoj veten time, vallë ku kam gabuar?
Ti them vetes time: Bëje këtë që se ke bërë mire!
Bëje dhe atë!
Të jesh e organizuar në jetë,
Në kohën e saj duhet mbaruar çdo punë.

E dua heshtejen e natës të flas me vete sikur jam
e çmëndur
Të thëna e të pa thëna ti kujtoj në vetmi
Të sjell ndër mënd aty ku më ka mbetur mëndja
Dhe prap t`i them vehtes:
Bëje atë që s`e ke bërë mirë!

Dua të shoh edhe ëndrra me sy hapur
Të kem pranë njerëzit që në këtë jetë më mungojnë
Ti përqafoj, t`i shtrëngoj fort në vetmi,
Te qaj, të ngashërehem, të më dridhet zëri,
Bashkë me buzën që drithëron
Le të rrjedhin lotët curk, nga sytë pikë, pikë të pikojnë.

Ashtu në qetësi dua të largoj retë,
Të kujtoj kush më ka thyer zemrën
Të mundohem të kapërdi si helm një fjalë të thenë
Si qiell i hapur të ushqej shpirtin të largoj hidhërimin
T`i them shejtanit ik o mallkuar!
S`ke vënd në mesin tonë.

Në qetësi dua ti lutem Zotit
Shpirtrat e njerëzve si qiell pa re ti pastrojë
Të ecim bashkë, t`i japim dorën njëri tjetrit
Ndërgjegjen të pastrojmë në këtë botë me demonë
Fjalën e Perëndisë të përqafojmë.

Paqen shpirtërore shumë e kërkoj dhe shumë e dua
Shumë e thërras kudo që të jetë, të vijë,
Ku je????
Por paqja nuk vjen vetëm me lutjet dhe thirrjet e mia
Po nuk e pati paqen, çdo njeri bernda vetes së vet
Unë e dua heshtjen e natës.

Tiranë 15 Maj 2019

Read More

Kujtim STOJKU: Pjesë nga libri në proces "PESHKU I RREMË"

                                  roman
PASTAJ UNË DREMITA DHE PASHË NJË ËNDËRRTJETËR

Nuk e di a e keni dëgjuar histornë e barit që mbin në shkëmbinj.
Bari mbiu midis gurëve të shumtë dhe mbuloi të gjithë shpatin ku unë tani qëndroj i ulur, por më shumë kishin mbirë gjemba. Këto gjemba në majë kishin një si bohçe pambuku, dhe flladi që frynte duke i ngritur hava e shpërndarë shumë larg duke ndritur si drita dekorative. Ndoshta ky nuk ishte bar por ndonjë gjë tjetër. Mua m’u duk si bar. Historia na tregon se bari iu ankua gurëve sepse ata e kthyen atë në një peshk. Kjo me thënë të drejtën është e pabesueshme sa edhe vetë kur e lexova nuk e besova këtë histori, por ama nuk mund të të themi se është e pamundur dhe çfarë është e vërtetë. Bari i mbirë në atë vend që më shumë kishte gurë pëlqente një tokë të lagësht dhe me kripëra sepse ajo është e lehtë dhe mbijeton në bregdet, prandaj nuk duhet të çuditemi shumë nga një histori e tillë. Përveç kësaj ekziston edhe një pikëpamje se alkaloidet, poleni i luleve të këtij bari shkakton një zbehje të lehtë, shkakton diçka si marrje mendsh dhe në të njëjtën kohë irriton rrugët e frymëmarrjes e të duket sikur zhytesh në ujë.
Megjithatë unë duhet ta përsëris edhe njëherë se kjo nuk është e rastit që të jetë një ëndërr kur je zgjuar. Në këtë ëndërr që ne pamë është një peshk i panjour dhe nuk dimë as si të ia vëmë emrin. Por koha për peshk është gjithmonë në lëvizje dhe ndryshe nga realiteti. Shpejtësia e lëvizjes së kohës është e befasishme dhe vjen duke u ulur sepse sekondat tokësore janë përhapur në të gjitha ditët, javët dhe muajt.
Kjo situatë e pazakontë para së gjithash është e mrekullueshme sepse ne shohim me gëzim se si luajmë në këtë bar që si një det i kaltër ka mbuluar gurët dhe shkëmbinjtë të cilat janë zhytur në mes të vijave të dritës i tërhequr nga valët duke ndjekur një tufë peshqish që notojnë të pakujdesshëm. Pikërisht këtu ju ndjeheni shumë më të lehtë dhe të pa stresuar sepse qenia është e çliruar nga stresi tokësor. Ju mendoni se jeni bërë njësoj si drita që përshkon me guxim errësirën. Gëzojuni jetës sepse ai dha shpirt në rrethana të pashpjegueshme. Askush nuk e mendon se është pranë vdekjes dhe duhet të jetojë jetën. Të gjitha vuajtjet trupore shkaktohen nga dhimbjet tokësore si: dhimbjet e stomakut, dhimbjet e kokës, enjtjet e këmbëve, dhimbjet e padurueshme nga kanceri i mushkërive e ju mundoheni që këto dhimbje t’i largoni nga trupi juaj menjëherë. Pastaj ndjehemi shumë të lehtë tamam si ajo vera e mirë që peshqit e pijnë dhe i zë gjumi.
A është e vërtetë kjo që po them unë? Me thënë të vërtetën as vetë nuk e besoj këtë. E ku ka peshq që pijnë verë dhe pastaj i zë gjumi? Askurrkund nuk ka. Por ingranazhet e ndryshkura të kohës mezi lëvizin dhe ajo ecën mengadalë atëherë trishtimi bëhet i padurueshëm. Dhe në këto kushte është shumë e vështirë të imagjinohet se në çfarë gjendje të pikëlluar është peshku i rremë. Ajo po mundohej që të kontrollonte veten megjithë e ndjente se të pesë shqisat i ishin paralizuar. I dukej sikur kishte veshur një këmishë në formë peshku dhe ajo sa vinte e shtrëngonte vazhdimisht. Thembrat e këmbëve ishin mësuar të ecnin me elasticitet në tokën në të cilën ato ishin mësuar. Kyçet e kujtojnë butësinë e muskujve dhe të indeve që mbanin pesha të rënda të cilat e shpërndanin në mënyrë të barabartë vetë. E peshku i rremë ëndërron për këtë, ai ëndërron që të ecë. Por papritur ai pa veten se nuk kishte këmbë dhe kjo ëndërr e tij nuk mund të realizohej kurrë.
Por nuk janë vetëm këmbët. S’ka as qafë, as veshë dhe as shpatulla...dhe ajo që është më e rëndësishmja për të është se nuk ka duar. Kjo është një ndjenjë e hidhur inferioriteti. Natyrisht sepse duart i janë shqyer. Ky kuriozitet nuk mund të shuhet ashtu siç duhet pa prekur subjektin për të cilin jemi të interesuar. Është e pamundur të përcaktosh se çfarë përfaqëson ai, pa kërcitur gishtrinjtë, ai nuk ndjente, nuk përdridhej. Rrini gjithmoni gati dhe sa të iu prekë goditeni. Më pas një qese e neveritshme mbushur plot me luspa. Pasi mbledh të gjithë forcat e ti përpiqesh ta shqyesh atë dhe e vetmja gjë që ti bën është se lodhesh mbi shpinën e tij duke i hequr fletët, pastaj i hap gushën dhe me dorë i nxjerrë një lëndë që është si mut me ngjyrë jeshile dhe të verdhë.
Peshku i rremë filloi të dridhej dhe i gjithë trupi u përshkua nga konvulsionet e të mbushej me gjak. Duke dyshuar gjithmonë edhe pse gënjej ia vlen të qeshësh për gjëra të mahnitshme që imagjinon se do të ndodhin. Ky peshk jo vetëm që nuk ka krahë dhe këmbë por nuk ka as korda vokale, dhe kur vjen puna përjeton një vuajtje të patolerueshme kur puna vjen tek mendja e tij. Një bifurkacion kruajtës.
Por a nuk ndodh kjo edhe tek unë?
Mendoj se ndodh tek të gjithë kur flejnë një kohë të gjatë. Gjithsesi duhet ta pranojmë këtë fakt se gjumi zgjat deri në pafundësi dhe se deri kur ai mund të zgjasë kështu është e pamundur të kujtohet se kur filloi ai. Nëse ndonjëherë do të zgjoheni unë jam i bindur se suksesin do ta keni të sigurtë. Apo nuk mendoni kështu?
Ne shumë thjeshtë mund ta provojmë veten në ëndërr se është ëndërr, unë e kam drejtuar vetë atë dhe e kam vëzhguar me kujdes, ajo vepron pa u lodhur pak nga pak me të gjithë forcat për të kapur dorën tuaj...Megjithëse në këtë gjendje deliri ju nuk mund të ia mbërtheni thonjtë askujt dhe s’mund të kapni asnjë dorë që të iu japë pak ndihmë. Nëse kjo metodë është e papërshtatshme atëherë natyrisht që duhet të provojmë një metodë tjetër e cila është që pa u trembur aspak dhe me një guxim të madh të zbresim teposhtë shkëmbit. Mos e harroni sepse duhet kujtuar gjithmonë atë që e drejtoni me sukses.
Gjëja më kryesore është mungesa e armëve sepse këmbët në këtë lojë të ndyrë nuk janë asnjë pemgesë. Por një peshk mund të bjerë në det dhe mund të fillojë të notojë, kjo është pyetja. Personalisht nuk kam dëgjuar asnjëherë që peshqit të bien në det apo lumë. Kjo është e pakonceptueshme për imagjinatën. Peshku i ngordhur çfaqet në sipërfaqe. Është shumë e vështirë që të bjerë një tullumbace që rri varur në qiell. Kurse për peshkun kjo rënie është kundër – rënie.
Kjo që theksuam është më bindëse sepse ka më tepër forcë argumenti duke e bërë këtë metodë të mundur. Kjo metodë ka një qasje të veçantë e cila të çon tek e vërteta, dhe se nuk duhet të bien poshtë, por përkundrazi ata që janë në qiell mbyten në ajër. Dhe frika për t’i ikur vdekjes do të mbetet e njëjtë. Atëherë ne do të zgjohemi dhe do të mundohemi që të mos biem në tokë. Rënia në tokë është e tmerrshme, ajo ne na tmerron.
Kur zotëroi ky mendim për peshkun e rremë, konfuzioni erdhi dhe u bë më i madh duke përjetuar një sulm të papritur të frikës e cila ishte e pazakontë dhe krejt gjakftohtë. Dikush në ëndërr duhet ta kuptojë se kjo është një ëndërr që e kujton sapo çohesh nga gjumi. Atëherë megjithë këtë përvojë çfarë mund të ndryshojë pasi shohim pak më shumë se çfarë po ndodh?
Peshku i rremë vendosi të priste. Edhe vullneti i tij u pikturua në blunë e detit, dhe kjo blu u tkurr më shumë...

Read More