VIKTORIA XHAKO (ZHORZH SAND): Cikli VALENTINIAN

S’DI PSE SYRI M’U PËRLOT    

Shën Valentin ishte ajo ditë.

Tre trëndafila më dhurove buzagaz:      

Për Shën Valentin, the, për ëndrrën tonë,

Dhe mëngjesin e kaltër që vjen më pas.

     

Por...  Shën Valentini e vodhi atë ëndërr,       

Në trastë e futi, e hodhi në krah.            

Në një udhëkryq qëndroi, u lodh,

Kishte ecur me hapa të mëdha.

     

... Dhe unë s’e di, pse syri m’u përlot...

E hënë 22 gusht 2011 ora 11:00

Botuar në maj 2012

KI MALL!...                                          

(Për Shën Valentinin e vetëm të jetës sime)                                                                                        

Ki mall për mua, i dashur,

Vend në ëndrrën tënde më bëj.

Ndieje krahun e  një zogu të mardhur,

Ti fli, po buzëqeshje dhuroji, të lehtë.

Ki mall për mua, i dashur,

Kur stinët njëra – tjetrën të përshëndesin,

E malet të shkundin dëborën e bardhë,

Ti zgjohu, për të pritur mëngjesin.

Ki mall për mua, i dashur,

Kur, mbushur prush me “lule violet”,

Deg’ e qershisë të prekë dritaren tënde,

Mes tyre shih fytyrën  time të zbehtë.

Ki mall për mua, i dashur,

Kur, nën blirët të shetisësh në behar,

Me aromat dehëse, të ngrohta të jetës,

Një puhizë timen, ti ndiej, si më parë...

I dashur, ki mall për mua!...

E diel 12 shkurt 2012 ora 11:00

Botuar në maj 2012

              A TROKITI?

A trokiti, i dashur, në portën tënde,

Shën Valentini ynë i vetëm?

Zhurmë hapash unë nuk dëgjoj këtu,

Po suferinë... dhe dëbora bie dendur.

Për ku vrapoj çdo orë, çdo ditë,

Në rrugët bosh, të nxira terri?

Ty nuk të shoh, nuk di ku je,

Apo janë llagëme Ferri?

Të zbehta, të verdha, anemike,

Që thyhen pas çdo hapi, hedhur?

Veç suferinë dëgjoj këtu,

Dhe ca dëborë bie dendur.

-Çfarë mund të bëj për ty?- të pyeta,

-Të më duash, të më duash,- the.

Dhe unë kështu, në jetët e mia,

Fort të dua, të dua me besë.

Degët e thata thyen suferina,

Më uturojnë vajtime shpirtrash,

Hapat, të afrohet, nuk ia dëgjoj, shenjtit.

E ndiej, do të vijnë ditë Shën Valentinësh.

E mërkurë 30 janar 2013 ora 15:30

Botuar në maj 2013

LOT MBI SHËN VALENTIN

   I preke yjet?

   Ku janë? Pyeti verbëria.

E dëgjove aromën e vrapit?

Ç’ngjyrë ka? Pyetën cungjet e këmbëve.

I puthe tingujt e muzikës?

Sa larg janë? Pyeti shurdhëria.

Qenke enigmë!

Të gjitha i ke në zemër.

Ku? Në zemrën e ngrirë?

Që derdh lot mbi  Shën Valentinin e vdekur?

E premte 14 shkurt 2014 ora 11:35

Botuar në maj 2014

        SHËN VALENTINI IM

Në gurin e bardhë të kilometrit infinit,

Në kthesën e shtegut me hyrje pa dalje,

Kokën kërrusur mbi gjoks një murg,

Nga xhepi i trishtimit nxjerr lulen e bardhë.

Kam frikë t’i flas. E prek në sup.

Sytë përhumbur fshehur i mban,

Dy petla trëndafili ai ia fal erës.

Të hesht, tmerr. Guxoj një fjalë:

Kujt ia dhurove petlat e vyshkura,

Të degë kalburit, rrënjë shkulurit trëndafil?

Koka, e rëndë, i varet mbi zemër,

Pëshpërit: jam i yti i vetëm shën Valentin!!!

Mbi gurin e bardhë të kilometrit infinit,

Pikëllimin trëndafil e preka me kujdes.

Lutem, i dashur, që bashkë me cicërimat,

Dora jote ta marrë nesër në mëngjes.

Kapërdije distancën e akullt të ankthit,

Semaforët e kuq pingulë të vetvetes, janë veç vesë,                            

Mos zbrit nga krahu i brishtë i asaj ëndrre të kaltër,

Mbamë dhe mua, të lutem, mbamë, të mos zbres...

Unë pres... pres...

                            Të pres...

        E premte 13 shkurt 2015 ora 11:00

        Botuar në maj 2015

Read More

Namik SELMANI: Me rastin e ditëlindjes

Përvjetor

Mollëzat dridhen
Kur heq nga muri fleten me duar si prushi.
Vihen në radhë
Hapa. gëzime, fitore dhe shkronja.
Fëmijëria
Më vjen si në një film këtë ditë shkurti.
Më rizgjohet nëna
Tek më përkundëte me duart e njoma.

Ku
Ta gjej burimin e Mëhallës ta thaj si kreshnik?
Ku ta gjej babain
Ta gëzoj pak me vargun e pashkruar?
Kjo ditë
Më ka bërë rapsod i një kohe me vrullim.
Mbase
Një djalosh që diku në livadhe plisin e bardhë ka harruar.
Më zgjohen pengjet
Lotët,
Pa kakarisje këndezi
E më bëjnë udhëtar
Që kujton ditët e largëta të tretura.
Kur dielli më puth
E qielli shiun në supe ma derdhi
Më duhet të ecja
Të vrapoja mes gurëve ndër thepa.
Kjo ditë
Vërtet po më deh me musht kujtimesh
E fjala më ngec
Si hala e peshkut të lumit.
Jastëkët e shtratit
Sikur mbushen me gjëmbacët e vendlindjes.
E me japin gezimin e pafund.
Jam bërë anije
Në këtë ditë me kaq tinguj jete
Ku
Janë shtuar këshilltarët e ylberet e ëndrrës.
Na bënë filozofë
Në kërkim të një të vërtete
Na bënë prijatar
Që duan të sjellim ditëve porositë e nënës.
Brenda fëmijërisë
Dhe gjyshërimit ngrej ura të larta vitesh.
Si një arkitekt
Që jeta i dhe ca diploma të reja
Ooo,
Ç ’qënka kjo ditë me aromën e vendlindjes.
Ku
Ti kërkon një busull magjike të fshehur në zemra.

Read More

Bajran DABISHEVCI: NË TIRANË S’VIJ TË SHOH DJEGJE SHTRIGASH

Nuk do vjen maji i luleve, kjo shtëpi po kalbet nga brenda tetorit të saj. As dritaret s’di që kandisin e më presin mua,
pse pranverës i ndjej thonjtë, s’janë ata që mund të njoh.
As duart, si çengela, në cilën zemër do ngulen?
Lakmia e dilema, orën e mugët mbajnë shpirt!

Lermëni të mbetem ushqim lulesh në fushë betejë,
se mes veprash pa shpirt, - të vdekur lexuesit, autorët.
Heshtja do mbes murg, të ndajë falas akullore me retë -
qumësht e miklimet - flokë xhamash. Por u thyen të gjitha,
ikën e mizoria - dashuri që shkel e futet me rropamë!
Brirthë kërmilli di bullën e muzave, vulos kokat e reja
të kalbura shumë, thuase elbarozë s’paska kund Shqipëria,
dinjitetin të rrisë Svetozar Vukmanoviq, si dhjamë derri
në Tiranë që nis ndërresë të natës: - pill, Tiranë, poetë, pill,
kur kokakrimbat mbajnë hyjnore dhe hortenset e lashta!
Si s’ke parë lulekurvat të ujiten nga trishtilët nevrikë?
Mallëngjim qielli me baltë mendjeje të lirë që lejleku ik
e Mjeden tim policët më këputën, se retë janë plagët,
po gjaku është vargu i vrarë: - Poezi, sytë e pranverës
s’i jap asnjëherë, edhe po i shpikën 1000 herë shqiptarët!

Read More

Dy poezi nga Bedri ALIMEHMETI

ZEMËRATË

Zbrazėsi e kësaj gote mbi tavolinë
Thikë në shpirt më sëmbon keq
Si Sfinksi heshtur vijojmë të rrimë
Me grusht fort dua ta thyej këtë qelq
Por këtë cast do të qe me mirë
Zemëratën tonë aty ta derdhim
Gjysmën un'e tjetrën ti me deshirë
Ta pijmë e ta zhdukim krejt helmin.


PËRSE?

Nuk e di pse s'mu ndave mbrëm.
Në ëndrrën time gjithë natën qe.
Të lutem pra lermë. Të kam thënë:
Zemërthyer kështu mos më le.
S'kemi përse ta nisim nga e para.
E kotë. Gjithshka tani ka mbaruar
Lëri, mos i trazo plagët e thara.
Ndën to zjarr'i dashuris është shuar.

Read More

Vasil TABAKU: SHKRIMTARËT SHQIPTARË KËTA DISHEPUJ TE BRAKTISUR

Qeveria godet VLERAT dhe ngre ANTIVLERAT me militante, nje qeveri e korruptuar me trafiqe

SHKRIMTARËT SHQIPTARË KËTA DISHEPUJ TE BRAKTISUR
Qeveria godet VLERAT dhe ngre ANTIVLERAT me militante, nje qeveri e korruptuar me trafiqe droge dhe krimi.Inteligjiencia e vertete eshte e papune dhe e braktisur, e goditur dhe e neperkembur ne menyren me fyese dhe poshteruese.Demagogjia e Edi Rames eshte shendrruar ne menyre mbijetese e kesaj qeverie deshtake dhe neokomuniste...
Të lënë në hije, te papërfillur, të braktisur tërësisht, shkrimtarët shqiptarë, heshtin brenda madhështisë së tyre të pamatë, fisnikë, dinjitoz dhe stoikë…Ata nuk përfaqësohen në këtë vend nga asgjë serioze dhe gjithëpërfshirëse, nga ndonjë organizëm serioz apo instancë zyrtare…Ata janë lënë kështu për afro njëzet vjet të këtij tranzicioni pafund. Askush nuk interesohet apo tregon vëmëndje qoftë edhe minimale për këta korifej të mëndimit dhe letrave shqipë, për këta demiurgë madheështorë me shpirt te madh e të mrekullueshëm që cdo ditë flijohen pak e nga pak pëer Atdheun, për Cështjen Shqiptare, për të bukurën dhe artin, për letërsinë kombëtare…Ata ashtu të pafjalë, me një buzëqeshje proverbiale plotë dinjitet dhe mirësi njerzore, enden nëpër Tiranë dhe rrethe, ta pavlerësuar, të papërfillur dhe të lënë pasdore nga ca zyrtarë mediokër, cinikë, shpirtëzinjë dhe përbuzës të shkrimtarëve, këtyre gjigandëve të mëndimit dhe artit të fjalës që me librat e tyre, tentojnë t’i japin dritë shpirtit njerzor dhe të ngrenë në lartësitë e vlerave bashkëkohore letrat shqipe me të vetmen ambicje njerzore për të thënë se Shqipëria është pjesë e thesareve të Kulturës Botërore dhe ka kontribute të cmuara në vepra letrare që kalojnë kufijtë dhe shëndrrohen në vepra të vlerësuara maksimalisht dhe të përkthyera në dhjetra gjuhë të Botës… Një libër më shumë eshtë një pasuri e vërtetë dhe që nënkupton dritë, dashuri, kulturë dhe mëncuri, por padyyshim që u trishtova shumë…përurimet e librave në Tiranë por edhe kudo nëpër Shqipëri bëhen nëpër locale dhe reastorante, sepse nuk ka asnjë mundësi tjetër, asnjë alternativë dhe asnjë interesim nga ana e Ministrisë së Kulturës si I vetmi istitucion përgjegjës për librin dhe shkrimtarët e lënë në harrëesë dhe të papërfillur.Në Shqipëri është më I përfillur një domateshitës apo gjithfarë tregëtarëucësh se një artistë, piktorë, skulptorë shkrimtarë , poetë dhe krijues arti.A do të ketë ndonjëherë sadopak interesim nga shteti dhe institucionet përkatëse për krijuesit?! A do të ket ambjente së paku dinjitoze për të përuruar veprat e shkrimtarëve shqiptarë? A do të ketë ndonjëherë në Shqipëri një vlerësim I merituar për shkrimtarët dhe krijuesit e artit në përgjithësi?!
Shkrimtarët shqiptarë që me disa qindarka në xhepat e zbrazët, ulen në kafene dhe meditojnë se…valllë a do të bëhët ndonjëherë ky vend? A do të eci përpara Shqipëria ? A do të ket dikur një vlerësim për mundin dhe punën e tyre prej galere…? Dhe në fund të fundit…a do të jenë ata të përfaqësuar diku dhe të ken dinjitet, vlera dhe nderimin e merituar…? Ndoshta. Dikur…Mbase, një ditë…Këta mjeshtra të fjalës dhe mendimit do të meritojnë atë që I mohohet padrejtësisht , ndërsa përballë tyre kapardisen kokoroshët shtetarë me kostume firmato dhe vetura luksoze…që në fund të fundit këtij vendi të mjeruar jo vetëm që nuk I dhanë asgjë por përkundrazi e kanë plackitur barbarisht gjer në dhimbje. Ndërsa ata Shkrimtarët me xhepat boshë dhe paga qesharake, apo edhe më keq të papunë…kalojnë para nesh me veprat e tyre madhore mbi shpinë si Hamejtë më të lavdishëm dhe më të shquar të Kombit me kontribute të cmuara qe do t’iu mbeten shekujve…

droge dhe krimi.Inteligjiencia e vertete eshte e papune dhe e braktisur, e goditur dhe e neperkembur ne menyren me fyese dhe poshteruese.Demagogjia e Edi Rames eshte shendrruar ne menyre mbijetese e kesaj qeverie deshtake dhe neokomuniste...
Të lënë në hije, te papërfillur, të braktisur tërësisht, shkrimtarët shqiptarë, heshtin brenda madhështisë së tyre të pamatë, fisnikë, dinjitoz dhe stoikë…Ata nuk përfaqësohen në këtë vend nga asgjë serioze dhe gjithëpërfshirëse, nga ndonjë organizëm serioz apo instancë zyrtare…Ata janë lënë kështu për afro njëzet vjet të këtij tranzicioni pafund. Askush nuk interesohet apo tregon vëmëndje qoftë edhe minimale për këta korifej të mëndimit dhe letrave shqipë, për këta demiurgë madheështorë me shpirt te madh e të mrekullueshëm që cdo ditë flijohen pak e nga pak pëer Atdheun, për Cështjen Shqiptare, për të bukurën dhe artin, për letërsinë kombëtare…Ata ashtu të pafjalë, me një buzëqeshje proverbiale plotë dinjitet dhe mirësi njerzore, enden nëpër Tiranë dhe rrethe, ta pavlerësuar, të papërfillur dhe të lënë pasdore nga ca zyrtarë mediokër, cinikë, shpirtëzinjë dhe përbuzës të shkrimtarëve, këtyre gjigandëve të mëndimit dhe artit të fjalës që me librat e tyre, tentojnë t’i japin dritë shpirtit njerzor dhe të ngrenë në lartësitë e vlerave bashkëkohore letrat shqipe me të vetmen ambicje njerzore për të thënë se Shqipëria është pjesë e thesareve të Kulturës Botërore dhe ka kontribute të cmuara në vepra letrare që kalojnë kufijtë dhe shëndrrohen në vepra të vlerësuara maksimalisht dhe të përkthyera në dhjetra gjuhë të Botës… Një libër më shumë eshtë një pasuri e vërtetë dhe që nënkupton dritë, dashuri, kulturë dhe mëncuri, por padyyshim që u trishtova shumë…përurimet e librave në Tiranë por edhe kudo nëpër Shqipëri bëhen nëpër locale dhe reastorante, sepse nuk ka asnjë mundësi tjetër, asnjë alternativë dhe asnjë interesim nga ana e Ministrisë së Kulturës si I vetmi istitucion përgjegjës për librin dhe shkrimtarët e lënë në harrëesë dhe të papërfillur.Në Shqipëri është më I përfillur një domateshitës apo gjithfarë tregëtarëucësh se një artistë, piktorë, skulptorë shkrimtarë , poetë dhe krijues arti.A do të ketë ndonjëherë sadopak interesim nga shteti dhe institucionet përkatëse për krijuesit?! A do të ket ambjente së paku dinjitoze për të përuruar veprat e shkrimtarëve shqiptarë? A do të ketë ndonjëherë në Shqipëri një vlerësim I merituar për shkrimtarët dhe krijuesit e artit në përgjithësi?!
Shkrimtarët shqiptarë që me disa qindarka në xhepat e zbrazët, ulen në kafene dhe meditojnë se…valllë a do të bëhët ndonjëherë ky vend? A do të eci përpara Shqipëria ? A do të ket dikur një vlerësim për mundin dhe punën e tyre prej galere…? Dhe në fund të fundit…a do të jenë ata të përfaqësuar diku dhe të ken dinjitet, vlera dhe nderimin e merituar…? Ndoshta. Dikur…Mbase, një ditë…Këta mjeshtra të fjalës dhe mendimit do të meritojnë atë që I mohohet padrejtësisht , ndërsa përballë tyre kapardisen kokoroshët shtetarë me kostume firmato dhe vetura luksoze…që në fund të fundit këtij vendi të mjeruar jo vetëm që nuk I dhanë asgjë por përkundrazi e kanë plackitur barbarisht gjer në dhimbje. Ndërsa ata Shkrimtarët me xhepat boshë dhe paga qesharake, apo edhe më keq të papunë…kalojnë para nesh me veprat e tyre madhore mbi shpinë si Hamejtë më të lavdishëm dhe më të shquar të Kombit me kontribute të cmuara qe do t’iu mbeten shekujve…

Read More

Ylli GALINA: IKIN NGA SHQIPËRIA, IKIN E IKIN!

Tri poezi

IKIN NGA SHQIPËRIA, IKIN E IKIN!

Vetëm kur kam prekur fytyrën e ujit nga lumi i lotëve,
kam kuptuar detin që i nguli në duar divorcin nata ime.
Se dashuria që nuk është fjalë, heshtje, as edhe dridhje,
tufë xixëllonjash luten në atë rrugë të shkretë
mbi mesditën verore, hëna t’mos jetë vejushë në vjeshtë
e banakët plot këmbë dhe tituj… ah, plot sylynjarë,
po nuk zbrazet një tasë me supë mbi pjatë vdekjeje
akoma në përgjumje! 

STREHUAR NË BURG PASQYRASH

Po shkilemi e shkelësit nga ushtria serbe nuk kërkojnë
të na shtypin më shumë akoma, këta që s’i kërkojnë
asaj shpagim ndaj krimesh mbi ne.
Kush të kërkojë zbardhjen e të zhdukurve? Këta?
Këta që zhvatën miliona pa fund, vranë po njësoj
e atdheut i dhanë rrugët e botës me një: “Jemi patriotë!
Vendin pa një shqiptarë duam, ashtu si poetët në Tiranë,
nuk hapin gojë mbi dhera pa fund, mbetur nën kolonë!”
Sytë e lagësht s’di një polic; kapen për kapistër shpirtrat
pa ngjyrë.

POETËT JANË TRADHTARË PA FUND TË DASHURISË

Po ha me lugë supë, bërë nga eshtrat e mi, lotët, nata ime!
Po pati shqiptar më të zi, se pronari i mensës, të urdhëroj
lugën e të kapardiset ngjitur meje; shije më të mirë s’di!

Read More

Kujtim STOJKU: LUGATI

Tregim

Pėrpara shkatėrrimit vjen kryelartėsia dhe pėrpara rrėzimit fryma krenare.

Libri i fjalëve të urta 16; 18.

...Ai qëndronte i ulur në kolltukun e butë të këtij lokali luksoz, hapësirën e mbushnin tingujt e butë dhe magjepës të një simfonie të Moxartit, ishte përhumbur në shënimet e fletores që mbante në dorë. Ndonjëherë mendonte se lëkura ishte e vetmja pengesë që i pengonte krahët e tij që të dilnin në sipërfaqe, dhe se personazhet e tij ëndërronin brenda vijave të fletores sikur edhe ato të dilnin jashtë dhe të fluturonin. Edhe ai sikur ishte një personazh në formë dhe karakter që qëndronte në radhë në rreshtat e shkruara brenda saj.

Ndërkohë nga mendimet dhe leximi, e shkëputi kamarierja, një vajzë me flokë bjonde, me trup të gjatë, sy të kaltër dhe e veshur me bluzë të bardhë. Buzët e saj të fryra i kishte ngjyrë qershie, faqet e rrumbullakta, mjekrën e vogël, lëkurën ngjyrë qumështi, gjoksin e gufuar poshtë këmishës së bardhë, me një buzëqeshje magjepsëse ajo iu drejtua Gencit tërë delikatesë:

- Çfarë dëshironi zotëri?

Ai ngriti kokën, vështrimi i tij u përqëndrua në fytyrën e saj, ajo vazhdonte të qëndronte me buzë në gaz, dhëmbët e saj të bardhë i dolën në pah.

- Kafe dhe konjak, - U përgjigj Genci pa ia ndarë vështrimin.

Ajo u largua duke mbajtur një bllok të vogël shënimesh në dorë për të sjellë porosinë. Kurse ai e ndoqi pas me vështrimin e tij deri kur ajo iu afrua  banakut. “Qenka shumë e bukur” mendoi me veten  e tij. Edhe kjo mund të bëhet një nga personazhet e mia fluturues. E pse të mos bëhej?

Kishte gati dy vjet që njerëzit kishin filluar përsëri që të iknin nga vendi nëpër vendet e tjera duke kërkuar strehim. Ky me thënë të drejtën ishte një eksod i dytë qysh pas viteve nënëtëdhjetë. Ishte e dhimbshme tek shihje se si vendi po zbrazej nga rinia drejt vendeve të tjera. Edhe ajo shkëndijë e shpresës që u ndez, tashmë kishte filluar që të  fikej. Ndoshta disa nuk do të ktheheshin më kurrë. Gishtrinjtë e tij punonin mbi letër si në kërkim të karakterit midis rreshtave. Nga mendimet e shkëputi një e qeshur e shkurtër që u rrokullis në hapsirën e qetë të këtij lokali, e cila u përzie me tingujt e simfonisë që po transmetohej. Ai ngriti kokën, dhe pa se brenda kishte hyrë një çift me moshë mesatare. Ata kaluan pranë tij, dhe e qeshura pushoi. Ndërkohë u dëgjua zëri i gruas që i thoshte burrit që ishte veshur me kostum blu, “Unë kështu ju thashë…” Pastaj ato u ulën një tryezë larg tij. Ndërkohë erdhi kamarierja me një tabaka ngjyrë argjendi në duar, dhe u afrua tek tryeza e tij duke vendosur mbi syprinën e qelqtë filxhanin e kafesë që nxirrte avull, dhe gotën me konjak.

Pastaj ajo u largua duke i thënë me një zë të butë “Të bëftë mirë.”

Ai mori gotën e konjakut, dhe pas ktheu një gllënjkë, e shoqëroi me kafe, e më pas  u kredh në punën e tij.

Ndërkohë dera u përplas, dhe u dëgjua një zhurmë, dhe një e qeshur nga një zë i trashë. Ai ngriti kokën dhe pa një burrë rreth të pesëdhjetave që u fut brenda. Ai përqëndroi vështrimin me kujdes tek ky klient që sapo hyri, dhe menjëherë pa se i ra në sy koka e tij e madhe,  dhe pa asnjë fije floku në të. “Ose mos ndoshta i ka flokët e kuqe” mendoi ai, ndërsa sytë nuk po ia ndante atij. Por në të vërtetë ai nuk kishte as edhe një fije floku, dhe koka e tij tullace kishte marrë një ngjyrë mavi. Kështu që atij me plot gojën mund ta thërrisje kuqo. Ai kishte një trup të gjatë, dukej sikur kishte qenë sportist. Tek njerëzit që ishin marrë me sport të binin menjëherë në sy disa veçanti që  kishin vetëm ato, dhe jo të tjerët. Gjatësia e trupit të tij gati sa nuk prekte abazhurin me drita që shkëlqente në tavanin e  zbukuruar me allçi. Genci nuk po ia shqste vështrimin këtij njeriu që sapo hyri. Fytyra e tij kishte një pamje të vrazhdë, dhe lëkura sikur kishte marrë një ngjyrë pak si në të errët. Syë i kishte të mëdhenj, dhe i rrotullonte herë në një anë herë në anën tjetër. Dukej sikur me sytë e tij ai shihte çdo gjë me hollësi. Pak nga pak, ky burrë para syve të tij filloi që të shkërrmoqej. Në fillim i ranë në pllakat e mermerta sytë dhe ai mbeti pa sy. Më pas i ranë me radhë veshët dhe hundët, kurse goja vazhdonte të fliste me gjithë këto që po i ndodhnin. Fjalët ishin të zhurmueshme, dhe më pas filluan që ta humbisnin kuptimin e tyre. Pastaj heshti dhe nuk u dëgjua më. Edhe goja pësoi të njëjtin fat si veshët sytë dhe hundët. Shkërrmoqja e tij filloi ngadalë pikërisht para syve tanë që e shihnim të habitur për këtë që po ndodhte. Filluan që t’i binin krahët, dhe mbeti kështu si një trung që qëndronte  në këmbë. Pastaj edhe këmbët pësuan fatin e duarve, dhe ai mbeti thjeshtë vetëm një trung. Më pas ky trung i mbetur u anua dhe u shtri mbi pllakat e mermerta të dyshemesë. Forma e këtij trungu erdhi dhe u shpërbë duke mos parë asnjë eshtër të  trupit të tij. Sa për të brendshmet as që mund të bëhej fjalë se mund të shiheshin, ai me sa duket nuk kishte asnjë organ nga ato. Dikush nga një tryezë  u ngrit dhe u afrua pranë tij për të parë më mirë, kurse ne të tjerët kishim mbetur të shtangur nga kjo pamje që as në përralla nuk e kishim dëgjuar. Pastaj u dëgjua zëri i atij klienti që ishte afruar tek ai dhe me habi tha me një zë që i dridhej:

- Çudi, ky njeri nuk paska as stomak, as bythë, dhe as shtyllë kurrizore. Është interesante që një njeri të mos ketë asnjë nga këto organe. Ai pra nuk kishte asgjë.

- Po mendjen si duhet ta ketë pasur? - tha dikush duke u ngitur nga tryeza dhe duke iu afruar edhe ai atij.

-Mendoj se duhet të ketë qenë i prishur nga trutë, - tha ai, - dhe u kthye për t’u ulur përsëri në vendin e tij.

“E çuditshme” thanë disa gati me një zë, “Po si mund të ketë jetuar vallë një njeri si ky?

- Këto janë punë të të madhit Zot, - tha një tjetër. – Pastaj ai vazhdoi sikur ta kishte pyetur dikush, por në fakt nuk e pyeti asnjë njeri që ishte aty brenda. – Zoti nuk të tregon se kur ta merr mendjen. Prandaj o Zot na ruaj nga njerëz të tillë.

- Jo ore jo, - tha një zonjë që kishte ndjekur gjithçka me vëmendje, - Nuk janë asnjëra nga ato që thoni ju. Ai është lugat.

- Ç’na the edhe ti, - tha një djalë i ri që me sa dukej ishte student, - e ku ka lugetër?

Ndërkohë edhe ai ishte ngritur dhe ishte afruar tek dy të tjerët për të parë. Edhe klientë të tjerë u ngritën nga tryezat dhe u afruan që të shihnin më mirë. Aty u formua një rreth që shikonin me vëmendje njeriun që u shkërrmoq para syve të tyre. Ata shihnin një njollë me ngjyrë të errët e të ndritshme që u dukej si një plëndës mbi dysheme.

- Edhe mund të jetë lugat, - tha një burrë i moshuar, i cili kishte vënë në gojë një cigarishte fildishi dhe po e thithte sikur të kishte ndezur cigaren. Ndoshta nga që brenda nuk lejohej që të tymosje duahn, ai kishte vënë cigarishten dhe e thithte herë pas here ku dëgjohej vetëm fërshëllima e ajrit që kalonte përmes saj. Ose, ai kishte lënë duhanin, dhe sa herë i shkonte mendja që të tymoste duhan, vinte cigarishten në gojë, me të cilën gënjente veten sikur po tymoste.

- Çfarë i keni këto mendime në shekullin e XXI? - Ia priti një tjetër që ishte bashkuar edhe ai me ata. – Sot shkenca ka vërtetuar që nuk ka lugetër dhe shpirtra të mirë e të këqinj. Këto janë bestytni?

- Po atëherë kjo çfarë është? – Tha zonja që kishte folur më parë se ishte një lugat.

Asnjë nuk u përgjigj. Ndoshta ekzistonin vërtetë qenie të tilla, që endeshin mbi tokë në mes të njerëzëve. Zakonisht thuhej se këto fantazma dilnin nga varret prej njerzëve të këqinj që nuk i pranonte as dheu, dhe dilnin në sipërfaqe duke trembur njerzit.

Genci ktheu edhe një gllënjkë konjak tjetër, dhe e shoqëroi me kafe, u përqëndrua në punën e tij, dhe mendoi “ Ky është një rast ideal për personazh që ta vë bashkë me personazhet e tjerë që po presin e të flasin pas kaq shumë kohësh.” Por çfarë do të thoshte në të vërtetë një personazh i tillë? Edhe ai e kishte shumë të vështirë që t’i përgjigjej pyetjes së vet që bëri. E si do të kuptohej një personazh i tillë, dhe në të vërteë për kë po filtej konkretisht? Ai ktheu gotën me konjak duke përfunduar dhe atë që kishte mbetur në gotën e kristaltë, mbylli fletoren dhe kompiuterin, veshi xhupin prej meshini të zi që e kishte varur në varse, hodhi çantën e laptopit në krah, dhe u drejtua nga kamarierja që po rrinte në këmbë me atë buzëqeshjen e saj lozonjare dhe po e shikonte atë tek po afrohej drejt saj. Asaj ky klient i ishte dukur i çuditshëm. Ai u afrua, ajo e vështroi atë drejt e në sy. Sytë e tyre u kryqëzuan, ai nxorri portofolin nga xhepi dhe pagoi duke i lënë një bakshish. Ajo e falenderoi duke i dhënë “ Mirëardhsh !”.  Ai vazhdoi rrugën drejt derës rrotulluese dhe mendoi “ Edhe kjo është një personazh”. Doli jashtë dhe u përzie me kalimtarët.

Read More