Pjesë e shkëputur nga libri :"Mjelma - jeta ime në Gjermani".
Në Frankfurt, banoja në një shtëpi trekatshe. Aty kryesisht banonin polakë por, kishte edhe nacionalitete të tjerë. Secili kishte nga një dhomë, kuzhinë të vogël dhe banjo. Dukej se aty banonin njerëz që nuk kishin leje qëndrimi në Gjermani dhe që punonin në të zezë. Paguaja 500 DM, në muaj qera. Për aq sipërfaqe banimi që kisha unë, pagesa ishte shumë e lartë, por nuk bëhej ndryshej.
Banesa ime ishte në katin përdhesë. Dritarja ishte nga rruga kryesore, aty ku kishte vazhdimisht lëvizje njerëzish. Ajo ishte aq e ultë, sa mund të prekje kokat e njerëzve që kalonin poshtë saj.
Shpesh gjëja lule në pragun e dritares, nga jashtë. Sigurisht që i linin meshkujt, në shenjë respekti apo... kush e di çfarë mendonin.
Përballë meje banonte një kroat.
Ai quhej Goran. Ishte tridhjetë e pesë vjeç, trupmadh dhe shumë simpatik. Të dy jetonim vetëm. Secili nga ne, kishte nevojë për dikë tjetër. Nëse ishte nevojë biologjike apo instinkt social? Gradualisht u miqësuam aq shumë sa, guxoja të shkoja pa frikë tek ai dhe, ta prisja në dhomën time. Kalonim orë të tëra bashkë, tek njeri-tjetri. Ai kishte makinë, dhe në fundjave, shpesh shkonim diku, jashtë qytetit.
Të gjitha këto i bënim pa e menduar krevatin. Ishim thjeshtë në fazën e një miqësie të sinqertë. Të paktën unë kështu e mendoja lidhjen tonë. Edhe ai qendronte shumë korrekt.
Në verën e vitit 1998, për pushime verore, me ndihmën e një avokati, tek i cili punoja, solla motrën nga Tirana. Sapo i kishte mbushur pesëmbëdhjetë vjet.
Gjithçka po i dukej mrekulli, por jo dhe Gorani. Që në takimin e parë, kur e muarëm me makinën e tij nga aeroporti i Frankfurtit, nuk e pranoi. Nuk i ngjiti fare. Nuk donte të shkonim bashkë për vizitë tek ai dhe nuk donte ta shikonte në dhomën tonë.
Edhe Gorani nuk e gjeti dot rrugën e komunikimit me motrën. Ai e mendonte fëmijë dhe e qortonte sikur të ishte babai i saj. E torturonte.
Dikur vura re se ai, po distancohej edhe nga unë. Ndoshta kjo për faktin se unë po i kushtoja shumë më tepër vemendje motrës, se atij. Nuk po i shkonte për shtat.
Mardhënjet po ftoheshin. Ai i drejtohej motrës me fjalën “Bebushkë”, fjalë kjo që nuk shkon fare për një pesëmbëdhjetë vjeçare. Eshtë mosha kur vajza është në fazën e pubertetit dhe nuk i pëlqen të trajtohet si fëmi. Kjo e tërbonte motrën.
Grindjet vinin njëra pas tjetrës.
Kur kthehesha nga puna, shpesh e gjeja motrën të ulur mbi një jastik të trash në dritare dhe bisedonte me djemtë kalimtarë.
Kuptonte dhe fliste shumë mirë anglisht dhe italisht.
E vura re se ajo ishte futur në botën mashkullore.
Shumë shpejt u njoh me djem dhe vajza që banonin aty afër. Filloi të dilte me ndojërin prej tyre, vajza dhe dejm. Çdo ditë, i jepja para xhepi. Në Gjermani gjithsecili paguan vetë në tavolinë, ato që ka porositur. Në fillim e pata të vështirë të mësohesha me një sjellje të tillë, por tani, më duket shumë normale dhe e arsyeshme. Edhe motra u mësua me një gjë të tillë.
Në një rast, kur e pashë të ulur në dritare, vdiqa së qeshuri. Ishte lyer në fytyrë, buzët i kishte bërë me të kuq dhe thonjtë i kishte llakuar. Kishte veshur fustanin më të bukur dhe flokët i kishte tërhequr lart. Ishte bërë të vije ulurimën.
Sa nuk vdiqa nga të qeshurit.
Sapo e mora veten nga të qeshurit, e lavdrova për “talentin” e mrekullueshm që kishte treguar në dekorimin e saj, dhe i tregova, se çfarë dhe si duhej të bënte për ta zbukuruar veten.
Ajo e pranoi menjherë ndihmën time.
Çdo ditë, heret në mëngjes, më duhej të merresha me motrën time, që ta përgatisja për “vitrinën” e dritares ose për të dalur, që të dukej si një damë dhe, jo si arushë.
Asaj i takonte të rrinte gjithë paraditen vetëm dhe, nuk kishte çfarë të bënte. Me diçka duhej të merrej.
Lumturia më e madhe, për mua dhe atë ishte, se ajo po kalonte pushimet verore në Gjermani dhe, ne të dya, ishim bashkë.
Gjithë ditën fliste me djemtë e rrugës të cilët i vinin vërdallë si fluturat rreth dritës. Pas pak ditësh, trotuari para dritares time, u bë pika më e nxehtë e takimit në rrugë.
Një pasdite, nga që isha shumë e lodhur, u shtriva në divan. Sapo i kisha mbyllur sytë, dëgjova zerin e motrës që më thirri nga dritarja, ku ishte ulur:
Motra, hajde shpejt! Një djalë bukurosh, me veturë të kuqe “golf”, dëshëron të flasë me ty!
M’u pre fryma. U ngrita dhe shkova me vrap.
Djali bukurosh, ishte banor i pallatit përballë. E kisha parë disa herë dhe ishim përshëndetur në rrugë por, pa menduar asgjë më shumë. Të paktën unë.
O perendi! Megjithse unë as që kisha pasur kohë të mendoja për meshkujt, ai ishte tamam tipi im. Tip i vendeve jugore, flokzi, sy jeshilë, i gjatë, sportiv. Gjithnjë i qeshur, me një rrezatim të pazakont të syve.
Ky bukurosh, tani, ndodhej para dritares time dhe më kërkonte mua.
Ai kishte parë motrën në dritare dhe i ishte lutur që të më thërriste mua.
Sa nuk po më dilte zemra nga karhrori.
Ai: Hallo! Si je?
Unë: Hallo! Mirë, po ti?
Ai. Quhem Fabio.
Unë: Quhem Mjelma.
Ai: ...
Unë: ...
Më erdhi keq. Aq i bukur por, i ndrojtur. Iu mbyll goja.
Ai: Hëëë... mund të ma japësh numrin e telefonit?
Unë: Përse? Çfarë të duhet?
Ai: Ndoshta... nëse ke dëshirë, mund të merremi vesh dhe të takohemi.
U dorëzova.
Unë: Mirë, prit pak.
U zhyta aq thellë në sytë e tij sa ngatrrova edhe numrin. Dikur ia dhash.
Ai: Do të telefonoi. Kur je e lirë?
Unë: Pasditeve
Ai: Ciaoo!
Unë: Ciaoo!
U ula menjiherë në divan. Nuk qëndroja dot në këmbë. Po dridhesha e tëra. Isha bërë lëmsh, kokë e këmbë.
Ia kisha dhënë vërtetë numrin e telefonit tim një burri të huaj!?
Po nëse ai do të më telefononte mua dhe të kërkonte që të takohshim? Jo, jo. Nuk bëhej. Nuk isha aspak e gatshme për një gjë të tillë. Vëndosa që të mos i përgjigjem nëse më telefonon. Dhe pikë. Jo Fabio!
Të nesërmen pasdite, më ra zilja e telefonit të dorës. E shikova, numër i panjohur. Me siguri Fabio, mendova unë. Çfarë të bëja?
Jo Fabio, jo! Edhe ti më duhesh tani, mendova unë dhe nuk e mora telefonin nga tavolina. Megjithatë, as nuk po e mbyllja.
Motra dëgjoi telefonin dhe erdhi me vrap tek unë. Pa më pyetur fare e mori dhe e hapi.
Nga ana tjetër u dëgjua: Halo, jam Fabio. Dua të flas me Mjelmën, tha ai.
“Një moment”, i tha motra dhe ma futi telefonin në dorë. “ Foli, budallaqe! Ai është i bukur, dhe i sjellshëm. Nuk është si Gorani. Ai m’u drejtua mua me fjalën princeshë”, më tha ajo.
Folëm bashkë në telefon. U muarëm vesh që të takohemi.
Dhe filluam të takoheshim.
Takimet tona ishin fare të zakonshme. Pinim kafe, shetisnim, shikonim në dyqane. Asgjë tjetër veçse biseda të zakonshme. Qeshnim dhe ndjeheshim mirë me njëri-tjetrin.
Fabio dukej si i ndrojtur por, edhe i gjallë dhe i shkathët. Ai dëshironte shumë më tepër nga sa guxonte të kërkonte. Një gjë e tillë më shkonte shumë mirë mua. Nuk isha aspak e gatshme të përballoja më shumë se takime të zakonshme dhe biseda.
Me kaq po ndjehesha shumë mirë me Fabion.
Dëshiroja që kjo gjendje të vazhdonte sa më gjatë. Por, jo.
E ndjeja se, gjithnjë e më shumë, ai po depërtonte në botën time të brëndshme. Doja të ishim sa më gjatë bashkë. Nëse në fillim mbaja distancë fizike kur takoheshim, tani e ndjeja të nevojshme kontaktin fizik me Fabion.
Çfarë po ndodhte!? Kisha rënë në “grackën” e dashurisë!?
Si ishte dashuria?
Ishte dashuria ime e parë dhe shumë gjëra nuk i kuptoja.
Pas disa javësh njohje dhe takime, këmbyem puthjet e para. Nga ajo që ndjeva, kuptova se kisha rënë shumë më thellë, në botën e dashurisë, nga sa e mendoja. Për mua tani kishte vetëm Fabio. Askush tjetër nuk ekzistonte.
Po Gorani!?
Me atë nuk kisha asgjë por, nëse ai kishte ëndrruar që ne të fillonim diçka bashkë?
Sidoqoftë më duhej t’i rralloja kontaktet me atë. Hyrjet dhe daljet tek njëri-tjetri nuk kishin asnjë kuptim më.
Ndërkohë që unë po mendohesha si ta zgjidhja problemin me Goranin, e zgjidhi motra ime fantastike. Kot nuk thonë: Sa të mendohet i zgjuari, budallai e ka zgjidhur.
Një pasadite, Gorani, u fut tek ne pa trokitur fare. Motra e dëgjoi dhe kërceu menjiherë nga divani ku ishte ulur dhe iu drejtua: “Dëgjo këtu ti, nga sot, nuk ke më punë në shtëpinë tonë. Motra ka shokun e vet dhe dy nuk i mban dot. Hajt, dil jashtë”!
Gorani më shikoj mua dhe më pyeti: “Vërtetë”?
“Po”, iu përgjigja unë.
Që nga ai moment nuk u duk më në jetën time.
Motra ime ishte e mrekulluar nga Fabio. Ajo e donte shumë italianin e bukur. Fabio, vazhdimisht i drejtohej asaj me fjalën “princeshë”. Kjo e bënte motrën të përjetonte qiellin e shtatë.
Tani unë isha dashuruar marrëzisht me italianin e bukur. Ndjehesha njeriu më i lumtur në botë.
Kjo lumturi, edhe më trembte. Sado i lumtur që ndjehet njeriu, kur nuk e kupton se, nga i vjen lumturia, ndjenë frikë. Frikën e lumturisë nga e panjohura. Ndoshta ishte trokitja e orës biologjike, për të krijuar çerdhen e famljes? Ndoshta!
Nëse ishte ajo, kaq e pushtetshme qënka!?
Kjo është zgjidhja, që femra t’i hidhet në gjoks, si e marrosur, një burri të huaj!?
Nëse vërtetë ishte zgjidhje apo, rrëshqitje, nuk isha e sigurt.
Nga ky moment do të më duhej ta ndaja dashurinë për prindët dhe motrën, njerëzit më të dashur për jetën dhe në jetën time, me dikë tjetër. Me një burrë të huaj. Ishte e drejtë kjo!? Do të mund ta përballoja unë një gjë të tillë!?
Dhe... shumë gjëra të tjera më vinin verdallë në kokë.
