NEHAT JAHIU: Cikli poetik me poezi satirike

NUK TË VJEN TURP HIÇ

Nuk të vjen ty fare turp hiq

na del në skenë lakuriq,

a thua vallë nuk mendon

kur lakuriqësinë e publikon!

E mbush ekranin me lakuriqësi

a thua vallë nuk sheh me sy,

trupin na e qet në pazar

ti moj e mjerë, oj e gjorë!

Pse nuk ndalesh e të mendosh

se trupi nuk shitet për lekë e grosh,

lakuriqësia mos vallë të jep vlerë

kur na del e çveshur në skenë!

A ka vallë gjë më të shëmtuar

lakuriqësinë për ta publikuar,

ta ekspozosh  në vende publike

si nuk të vjen turp, ty moj “mike”!

 Eh moj “mike”, “mike” e gjorë

seç na i bëre edhe fëmijët horë,

duke shikuar në ekrane lakuriq

si mbetët vallë ma turp e pa miq!

A thua vallë nuk shihni fare dritë

kush ua ka verbuar juve sytë,

mos vallë keni humbur në asfalt

e nuk ju shohin sytë juve aspak!

Eh, ti moj “mike”, moj ti e shkretë

nuk shitet trupi në skenë për lekë,

do të vij një ditë kur do pendohesh

do të të ikë treni e do të vonohesh!

OH, ZOT…

Oh, Zot seç po shohim për çdo ditë

mos vallë na janë verbuar sytë,

si e mendon dikush këtë jetë

me kërthizën jashtë lakuriq pa brekë.

A thua vallë nuk shohin me sy pak

në vende publike na dalin cullak,

 thonë se kështu na e preferon moda

oh, Zot si na i duron qilli edhe toka.

Oh, Zot a e venë disa gishtin në kokë

e të mendojnë me mendjen e tyre dot,

seç na çirren këto shtriga me miza

vlera e tyre nuk ia vlen as sa gjiza.

Oh, para fëmijëve çvishen lakuriq

e përdridhen pa fije turpi për miq,

në ekrane zhvishen si pulat pa brekë

shesin trup e moral vetëm për lekë.

Ekranet mbulohen me lakurqësi të fëlliqtë

para fëmijëve përdoret një fjalor i ndytë,

oh, Zot si po na i duron qielli edhe toka

deri kur duhet duruar këto të qelbura koka.

PËRSHËNDETJE...

Të përshëndes ty mike laraskë

që këndon hypur mbi glacë,

të fala të bëj edhe ty miku hut

të lutem më ngadalë, mos u ngut.

Eh more hut e ti moj laraskë

kënga nuk këndohet mbi glacë,

ate e këndon bilbli në pranverë

në kopshtin e mbushur me erë.

Të fala ju bëj ju përshëndes shumë

ndaleni këngën e mos bëni zhurmë,

kënga nuk është për huta e laraska

të këndohet mbi çati e mbi glaca.

Le të këndojnë bilbilat në pranverë

atje te kroi ku lulet lëshojnë erë,

historinë e shkruajnë pak ngapak

që në fusha e male kanë derdhë gjak.

Eh, more ti hut, e ti  moj laraskë

historia nuk  shkruhet me glacë,

 jo nuk na shkruhet me reçeta

e as me referate e me tungjatjeta.

Më ngadalë moj laraskë e mos bluaj

historia nuk shkruhet me gjakun e huaj,

edhe ti more hut më ngadal o plak

se nuk ke derdhur asnjë pikë gjak.

Ikni larg, o  ju huta e ju laraska

historia nuk shkruhet me  glaca,

 e shkruajnë ata që kanë derdhë gjak

 jo ju që jeni duke fjetur mbi referat.

PO VUAJ E PO TRETEM...

Shpirti po më digjet, lotët më mbytën

për ju po vuaj, nuk jap karrigën,

edhe pasi të vdes nuk do të harrohem

për ju do të digjem si qiri do të kullohem.

Po vuaj e po tretem për ju natë e ditë

jetën do ia fali të dashurës karrigë,

avulli nga trupi mua seç po më del

ditë e natë tambël nga ju dua të mjel.

Do të vuaj o populli im unë për ty

e për ty, o atdhe, jam duke u shkri.

do të tretem për ty e do të venitem

për ju edhe ëndërr e shoh karrigën.

O,  populli im ku të kam e ku më je

për ty jam duke vuajtur, o atdhe,

po digjem e po  tretem unë për ju

sa shumë po vuaj e sa shumë ju du.

Shpirti seç po më digjet mua flakë

tenderat ëndërr po i shoh për çdo natë,

do të digjem e do bëhem shkrumb e hi

atdheu im i dashur, sa shum’vuaj për ty.