Friday, November 17, 2017

Nehat Jahiu:UNË POET LALUSHI


Më fal një puthje në buzë, vetulla e sy
e unë për ty do të shkruaj poezi,
do të bëj e dashura ime edhe libra për ty
eja ti me mua e të ngopem me dashuri.
A e mban mend mike kur me mua fjete?
qysh nga ajo natë unë të shpalla poete,
vargjet në poezi i qëndisa për ty
kurrë nuk do e harroj tënden dashuri.
Syrin ta kafshoja si një kokërr rrushi
unë miku yt poet, unë Lalushi,
eh, kur i kujtoj kujtimet e mia mike për ty
digjem e tretem për tënden dashuri.
Sa herë të jem unë në komision, në juri
në vendin e parë të shpërblej në poezi,
eh, “poete”, ti llokum e bakllava me arra
gjithnjë ty unë do t`i jap çmimet e para.
Kështu , oj mikja ime sot ka ardhur koha
nuk dihet kush jep qumësht, viçi apo lopa,
vetëm një gjë tani po e kuptoj mikja ime
kujt po i ndahen vendet e para me çmime.
Tani po e kuptoj se korbi dhe dhelpra
po e hanë rrushin nëpër vreshta,
gjithkush po bëhet shkrimtar e poet
puthjet dhe leku po e ngrejnë ujin përpjetë…

Sadbere Gagica Spahija: SHQIPËRI

Merr zogjtë tu trembur nga toka e gjakut
Nis rrugëtimin të ri në kapërcyell shekulli
Stinët po dridhën nga erërat plot stuhi
Preshevën time zaptuar me bekim Evrope
Trojet e mia në Çamëri arat djerrinë
Plavën me Gusi fal nga Stambolli
Iliridën tek derdhet qetë ura mbi Vardar
Jam zog krahthyer Shqipëri të dua me mall
Fëmijët nëpër banga të kohës pa Abetare
Djepin e përkundur të foshjave të lindura
Me një urate nëne m’u bëfsh bir ushtar lirie
Në kufinjtë e tokës sime roje nate syzgjuar
Pëllumb në qiellin e Arbërit koha ime
Po vjen si lule e bukur ujitur nga lotët e mi
Në vargun e pashkruar fjalën për një dashuri
Ec kokëlart e bukura e Ballkanit emër dheu
Brez pas brezi nipër e mbesa zë nga Skënderbeu
Mbi gurët e thepisur malet e mia me një shqiponjë
Krahëhapur me flamurin e betejave për liri
T’i puth ëndrrat tua shpirtin heroik vashëza ime
Djalë fisnik nëpër vale jete e dashura Shqiperi

Arqile Gjata: DISA KARTOLINA PËR JU MIQ...


Gjithëçka në furtunë
është në harmoni të përkryer,
ajri me sy plot dallgë, gjëmimet zbukurojnë qiellin,
në kopshtitn ku ju banoni gjethet bien fluturimthi...
Eja, të lozim me ajrin e mëngjesit
ku gjenden dhe gjëra të virgjëra,
miqësia është çelsi që hap derën e kohës.
Ditët dedhen në pentagramin e jetës.
Të kujtojmë dhomat e gjumit lagur nga shiu,
Ejani të pertypim “ kafshatën e mjerimit”,
të këndojmë me nostalgji për të verbrit
me pelerinën e mjegullës të ngrohim vetveten...
***
Aty tek vendi im
dita vjen e heshtur
ëndrrat kanë fikur dritat.
Ju, miqtë e mi
vraponi të kërkoni portretin e mëngjesit...
Sa mirë,
kam hapur portën e shpirtit
si strehzë malli për portretin e qytetit.
Qielli im, sot është me shi
është koha, në drekë të pim verë
deri afër mbrëmjes, më pas
bashkë me pemët e stinës,
ta trembim dimrin!
Vargje pa përgjigje
Miq të dashur, pse çuditeni,
zemra është e përfshirë në një mijë e një mrekullira,
pse habiteni, shkakun e dhimbjes se zbulojmë dot!?
Jeta një bllok shënimesh i pambaruar,
të lumtur janë ata dhe në fshehtësi
shkruajnë nëpër libëra...
Shikimi im i pëlqenë të fshehtat
ato, nuk puthen
veç ledhatohen nga zemra.
Për ju miq të ajrit...
Mosha më përkëdhel, ende e dua të bukurën!
Koha ime flet me frymëmarrjen e stinëve
Dua të jem rinosh, por yjet si kap dot,
ushqim kam ngjyrat e moshës,
kur të iki, cicërimat e fëmijve t’më përcijellin
të ndihem i gjallë nëpër biseda
dhe kur vjeshta të shkund gjethet dhe dimri të vdes
unë përsëri, nuk do kem frikë nga vetëtimat ...

Ramiz Kuqi: Dy Poezi

NË EKSPOZITË
Do të ulen të gjithë anuesit
Për ta gjykuat piktorin e dehur
Që la brushën me ngjyrë
Në atelien e pambaruar
Dritaret i thanë t’i bëjnë nga kallami
Dyert nga gurët e lëmuar
Fjalët do t’i huazojnë nga Evropa
Vendoret do t’i kruajnë dhëmbët
Matanë grilave koha do t’i var buzët
Në ekspozitë
Do të lehin edhe qentë
Macet mjaulluese
Muret do t’i krehin flokët
Me pleshta !

NË ALNABRY
Erdhe flokëthinjur flokëbardhë
Nëpër këto rrugë pa adresë
Pa paguar taksë nëpër udhë
As protokoll nënshkrime
S'u grinde as me qiellin
Bie nëpër kopshte mbretërish
Shprish flokët e zonjave
Që kanë lënë orë takimi
Njerëz duke pritur
Me trëndafila në dorë
Erdhe flokëthinjur flokëbardhë !

Sadbere Gagica Spahija: Dy Poezi


MA NGRIN LOTIN
Kjo vjeshtë pa gjethe
Pa zogj nëpër male
Nëpër qiellin me lot
Janë përzier erërat
Si stuhitë në Gang
Ma ngrin lotin ky dimër
Deri në pranverë...

ENDEM
Krejt e vetmuar këtë natë vjeshte
Ku era i përplas gjethet pamëshirë në tokë
Pikat e shiut të ftohta në ëndrrat e mia valë
Që i kam mbështjellë me fjalë poeteje pa rimë
E nuk dua të më ikësh sonte as nesër
Udha ime do të mbyllej dritaret do të qajnë
Mbi urë të shpirtit do të zgërdhihej stina e verdhë
Jo, Ti nuk do të ikësh kurrë nga kjo kështjellë dashurie
As nga ky kopsht mbjellë me lule gojëfile
Endem, por portretin tënd e mbaj në duart e mia të vogla
Dashuria ime varg i pakëputur nëpër kohë të pafund
Puthje që më mban nëpër hapërim të paskajshme
Endem...endem përballë je
Ti që më mban

Thursday, November 16, 2017

Arqile Gjata:“Në goj` të erës”

NJË ESE PËR NJË POEZI
“Në goj` të erës”
...Isha duke soditur me kënaqësi një poezi të poetes L.Lazaj, me titull intrigues dhe pa aq mjeshtërore “Në goj’të erës” Nga leximi me vëmëndje, kuptove se gjithë poezia ishte e mbuluar me filozofi, me ngjyrime dhe të kundërta poetike, me një fushë semantike interesante dhe leksik të pasur. Prej ku më lindi një ide:
-Kam vendosur të “pikturoj” këtë poezi, jo pse jam piktor,por sepse me lëndën poetike të kësaj poezie mund të sfidosh imagjinatën e lexuesëve me shkallëzimin e saj poetik dhe për më tepër të ngërthen struktura e fjalëformimit metaforik, për vlerat e saja pozitive si dhe tejpashmëria në poezinë “Në goj’ të erës”si një risi krijuese.Vet titulli i poezisë është një frazeologji e fuqishme me thekës të fort, aq të fort sa që është ulur në shesh të mendjes dhe po shkruan poezi, për ti lëshuar më pas në gojë të erës së mendimit..!
Përgjatë leximit të kësaj poezie përvijohen disa veçori, si shkurtësia, dëndësia dhe thjeshtësia e të shprehurit, në gjendje shpitërore shpërthyese dhe ngjyrime tonalitetesh nga vargu në varg,
Ja, tek jam/sikundër më donit e më mësuat/duke ju buzëqeshur/e duke urryer veten.
Në goj` të erës
Ja, tek jam
sikundër më donit e më mësuat
duke ju buzëqeshur
e duke urryer veten,
që s`bëhem dot britmë e ulurimë.
Ja, tek jam
siç më mëkuat që në ngjizje
manual i plotë kodesh e rregullash
e denjë për bibël e kuran.
Teksa njëra faqe shpullohet
e gatitet për shpullën e radhës, tjetra
hesht e mbledh perla ,
dhe mendoj, se sa grimca rëre ka anëdetit
arsye kam
të bëhem britmë e ulërimë
e zërin ta çoj deri te yjet.
Ja tek jam,
njësoj sikur të mos isha
mbledhur si duna rëre britma e ulurima
e ulur në shesh të mendjes i shkruaj vjersha
dhe i lëshoj në gojë të erës,
si pema gjethet e zverdhura.
Këto ide të kësaj poezi po i parashtroj si një ESE, ku qasja e këtyre ideve përbënë dhe lëndën krijuese të poetes L.Lazaj. Poetja është një veçanti individuale dhe një asnjëanësi e unit të saj poetik. Po kështu, nga konceptimi i botës së saj, gjej dhe fjalë si “Mite”, që janë diçka, që besohet të jenë krejt ndryshe nga realiteti...poetja(dhe si personazhe)ngjanë si krijesë e nënshtruar e bindur dhe e ushqyer me kode e rregulla, e gatshme të pranoj dhe privime.
Teksa njëra faqe shpullohet/ e gatitet për shpullën e radhës, tjetra/hesht e mbledh perla
Ja, tek jam/ siç më mëkuat që në ngjizje/manual i plotë kodesh e rregullash/e denjë për bibël e kuran.
Në një poezi si, “Në goj` të erës”, rreth së cilës po ligjërojë, gjej imazhe si reflektime poetike, si ndjesi të ngjeshura dhe dinamike, që ka të bëj me botën e “jashtme” të fantazisë, si ndërkallje të mendimit, apo si shpërthime dhe si depërtim i njeriut(në rastin tonë të poetes) brenda botës fizike dhe asaj idealiste...
Ja tek jam,/njësoj sikur të mos isha/mbledhur si duna rëre, britma e ulurima./hesht e mbledh perla.
...kur lexojmë vargje të poezisë, “Në goj’të erës”ndihemi tërsisht se ne jemi lënda dhe pasioni, poetja si personazhe që rrëfehet në kufijtë e imagjinatës dhe gjithëçka “i lëshonë në gojë të erës”.
Vetëm në këtë poezi poetja mbart tri cilësi dalluese në harmoni të plot me raportet:-gjuhë të bukur poetike,-gjuhë krijuese ngazëlluese, dhe gjuhë përtëritëse si dimensione poetike si të thëna, të shkruara, që gufojnë nga shpirti i saj krijues. Në këto tri cilsi dalluese natyrshëm ndalemi tek frazeologjija që karakterizohet nga thelbi metaforik dhe përdorimi i fjalëve me shkallzim dhe të detyron drejt një abstraktimi në vargjet e kësaj poezie! Vargjet e më poshtme e përligjin mësëmiri këtë realitet estetik
Teksa njëra faqe shpullohet/e gatitet për shpullën e radhës, tjetra /hesht e mbledh perla,/dhe mendoj, se sa grimca rëre ka anëdetit/arsye kam/
të bëhem britmë e ulërimë/ e zërin ta çoj deri te yjet.
Ja, këto janë vargjet që duhen pikturuar, si zëra që rrëfejnë se, vërtetë poetja është “perla” e pasionit dhe zërin e çonë deri në yje...vërteton iden dhe vë ballëpërball individin që aspiron liri, me një vello të hollë ironije. Gjithçka thash më lartë vërteton dhe aty gjejmë tre cilësit dalluese të kësaj poezije si-gjuhë e bukurshkruar, gjuhë krijuese, dhe gjuhë përtëritëse, Duke e marr në tërsi poezinë si dhe duke veçuar vargjet e më poshtme, ato këndvështrojnë iden e një antiteze shprtërore të poetes si personazhe vet-treguese e një mendimi dinamik që shpërthen dhe pranon të përfundoj “Në goj’ të erës”! (duke u buzëqeshur, e duke urryer veten, që s’bëhet dotë britmë e ulurimë.)
Poezia që trajtova, është vërtetë një poeziklithme...Ja, tek jam/sikundër më donit e më mësuat/duke ju buzëqeshur/e duke urryer veten,/që s`bëhem dot britmë e ulurimë.
Si mendim përmbyllës them se:
Poezinë që mora për ta“pikturuar”, duke u munduar ta çoj iden time deri “Në goj’ të erës”...por fatmirësisht, më rrëshqit prej duarve, ka shkuar tek ata që besojnë se dhe poezia pikturohet, jo prej meje, por nga vet poetja!

Monday, November 13, 2017

Nehat Jahiu:TA PUTHSHA PLAGËN .


Ta puthsha plagën e gjakut
Që derdhe rrëzë Karadakut
Ta puthsha plagën dritëlarë
Që ende nuk të është tharë.
Eh, biri im sa të paska hije
Ajo plagë në trup, plagë lirie
Ta puthsha ballin edhe sytë
Të puthsha djepin ku ti je rritë.
Ta puthsha plagën ty o shqipe
Që mban mbi sy këtë qiell lirie
Ta puthsha dorën dashuria ime
Se zogjt e shqipes sjellin agime.
Ta puthsha plagën e përgjakur
E trupin tënd mbi tokën e lagur
Eh biri im, ti dashuri e nënës
Je rreze dielli dhe rreze e hënës.
Ngrihu të ecim në malin e dritës
Trojet kanë dhembje por nuk friken
Praroje lirinë me gjakun e derdhur
Atdhemëmëdheun, ti e ke në zemër.